Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 13/12/2017
latinmusic category
ALFREDO DE LA FE & FRUKO
Τίτλος: LA LLAVE DE ORO
Καλλιτέχνης: ALFREDO DE LA FE & FRUKO
Χώρα: Κολομβία
Χρονιά: 2005
Είδος: Charanga - Salsa
Βαθμολογία: 35
Εσχάτως συχνός επισκέπτης στα μέρη μας κι απότομα γνωστός σε τμήμα του ελληνικού κοινού, ο Κουβανός βιολιστής Alfredo de la Fe παραμένει ένα απο τα πιο «βαριά» ονόματα της τροπικής χορευτικής μουσικής, αν όχι με απολύτως εμπορικούς όρους, τουλάχιστον σίγουρα με αυστηρά μουσικούς. Η εκτελεστική βιρτουοζιτέ του είναι χωριό που φαίνεται για όσους τον είδαν live και για όσους τον έχασαν, αρκεί να πούμε πώς πρόκειται για ένα βιολιστικό τέρας που νιώθει το ίδιο άνετα να παίζει κλασικά κονσέρτα, jazz κομμάτια ή τήν πιο διαολεμένα χορευτική salsa, εμπλουτίζοντας ταύτα πάντα με εξαιρετικά σόλο, στα οποία πιο πολύ κι απ΄την πασιφανή δεινότητα εντυπωσιάζει καθεαυτή η μουσική που παράγεται απ΄το (ηλεκτρικό) βιολί του: Γεμάτη ιδέες, μελωδίες, στέρεες φράσεις, ποικιλία, πρωτοτυπία, γούστο κι έξοχο ύφος, μ΄άλλα λόγια όλα εκείνα τα στοιχεία που οφείλει να’χει πάντα πρόχειρα ο αληθινά μεγάλος μουσικός , ανεξαρτήτως οργάνου, κι ο Alfredito δείχνει να διαθέτει σε αστείρευτες ποσότητες. Το παρελθόν του λαμπρό, οι συνεργασίες του με ιερά τέρατα (Tito Puente, Celia Cruz, Fania All Stars, Tipica 73 κ.α.) μπόλικες κι αν δέν είχε σκορπίσει μέρος του ταλέντου και των βιολογικών του αποθεμάτων στα χρόνια που βολόδερνε με τα ναρκωτικά στην Κολομβία, σίγουρα θα είχε κάνει ακόμα περισσότερα. Παρα ταύτα, στην τελευταία δεκαετία, καθαρός πιά, έχει επανακάμψει δριμύς και μετά το θαυμάσιο προηγούμενο CD του “Latitudes” του 1999, καταθέτει την φετινή του δουλειά “La Llave de Oro” («Το Χρυσό Κλειδί») σ΄ένα άλμπουμ που υπογράφει σε συνεργασία με τον πολύ γνωστό μπασίστα, μαέστρο και παραγωγό απο την Κολομβία, Fruko (πραγματικό όνομα Julio Ernesto Estrada Rincon). Περί τίνος πρόκειται λοιπόν ;

Κατ΄αρχήν , να βάλουμε τον Fruko σε μια άκρη : Σύμφωνα με όσα μου είπε ο ίδιος ο Alfredo στην πρόσφατη επίσκεψη του στην Ελλάδα (απ΄όπου και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη που θα διαβάσετε εν καιρώ στο latinmusic.gr) , ο Fruko απλώς φιλοξένησε το project στα δικά του σύγχρονα στούντιο στην Κολομβία, αναμείχθηκε περιφερειακώς σε ήσσονα ζητήματα παραγωγής και επιλογής ρεπερτορίου και το όνομα του μπήκε δίπλα στου Alfredo γιά λόγους βασικά εμπορικούς – εν ολίγοις, το CD πρέπει να λογίζεται ως προσωπικότατο καλλιτεχνικό προϊόν του Alfredo de la Fe. Και περνάμε στο ψητό :  
Το “La Llave de Oro” είναι ένας δίσκος charanga. Και charanga εστί όχι ακριβώς ένα μουσικό είδος, μα ένα είδος ορχήστρας που λόγω του χαρακτηριστικότατου ήχου του αποτελεί τελικά μια ξεχωριστή κατηγορία στην χορευτική latin μουσική. Απο το γύρισμα του 20ου αιώνα κι εντεύθεν, η charanga έχει σταθεροποιηθεί στο φορμά ενός συγκεκριμένου συνδυασμού κρουστών (congas, timbales, guiro), μπάσου, πιάνου και βέβαια, των χαρακτηριστικών τριών βιολιών μ΄ένα φλάουτο σε σολιστικό ρόλο συν δύο ή τρείς τραγουδιστές να άδουν σε unisono (όλοι στον ίδιο τόνο, χωρίς πρώτη – δεύτερη φωνή όπως συμβαίνει π.χ. στην salsa). Ο συγκεκριμένος συνδυασμός οργάνων παράγει ένα μουσικό στύλ που έχει κι άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά που όμως δέν είναι της παρούσης και πάντως, έχει ως αποτέλεσμα έναν ήχο σαφώς ελαφρύτερο, πιο «αέρινο» σε σχέση με τίς ορχήστρες με πολλά χάλκινα πνευστά, με ιδιαίτερα χορευτικό groove, λιγότερη ένταση και δραματικό εφφέ σε σχέση με την salsa, μα περισσότερο “high” αν μου επιτρέπετε τον αγγλισμό, μια και δέ μπόρεσα να βρώ κάτι καλύτερο για να περιγράψω αυτην ακριβώς την ισχυρή μα νοηματικώς φευγαλέα αίσθηση.

 Ο Alfredito, όπως τον φωνάζουν χαϊδευτικά στην δεύτερη πατρίδα του, την Κολομβία, χωρίς να είναι ένας καλλιτέχνης αποκλειστικά ταυτισμένος με τον ήχο της charanga, ανδρώθηκε εν τούτοις μέσα στην ορχήστρα του κορυφαίου φλαουτίστα της charanga  Jose Antonio Fajardo και στην ώριμη μουσική του φάση έκανε τουλάχιστον τρείς εξαιρετικούς δίσκους charanga, δεδομένου μάλιστα πώς ως βιολιστής στην χορευτική latin μουσική (και ακριβέστερα, ο μοναδικός πραγματικός βιρτουόζος) θα΄ταν δύσκολο να αποστεί εντελώς απο αυτή την μεγάλη ορχηστρική παράδοση. Το “La Llave de Oro” λοιπόν, είναι η επιστροφή του σε εκείνα τα παλιά μουσικά λημέρια και οφείλω να πώ ευθύς αμέσως πώς είναι ένας εξαίρετος δίσκος του είδους. Η charanga, βλέπετε, είναι ένα στύλ γεμάτο μικρές μουσικές και τεχνικές ιδιαιτερότητες και προϋποθέτει υψηλό βαθμό γνώσης της παράδοσης, μιας γνώσης (που ασφαλώς συνδέεται με την κατά τόπους δημοφιλία του είδους) η οποία σήμερα διατηρείται ακέραια μόνο στην Κούβα και στην χώρα των ζωντανών αναμνήσεων, την Κολομβία. Αν όμως στην Κούβα ήδη απο την δεκαετία του 1970 η charanga πήρε άλλη στυλιστική ρότα και δέθηκε στο ρυθμικό άρμα του songo, με πρωτοπόρους τους Los Van Van και τις ορχήστρες Ritmo Oriental και Aliamen, στην Κολομβία που, όπως είπαμε, οι αναμνήσεις ζούν   απείραχτες μέρα με τη μέρα, η charanga εξακολουθεί να παίζεται ως μια ακριβής ρέπλικα του παλιού τρόπου, σα να μην πέρασε ούτε βδομάδα απ΄όταν οι charangas του Fajardo, του Pacheco ή του Pupy Legarreta αλώνιζαν στίς αίθουσες χορού και στα βινύλια με πολύχρωμα εξώφυλλα. Αυτό, βέβαια, δέν είναι εξέλιξη. Είναι, καθαρά, οπισθοδρόμηση.

Ο ίδιος ο Alfredo έκανε μια παρόμοια παρατήρηση, λέγοντας πώς πράγματι πρόκειται για ένα άλμπουμ «ρετρό» και κατ΄ουσίαν, μια αναπαραγωγή της παλιάς χορευτικής μουσικής χωρίς περαιτέρω τρομερές φιλοδοξίες, μια σωστή βεβαίως θέση στην οποία, ωστόσο, αντέτεινα το πασιφανές : Σε μια εποχή που η salsa βρίθει αδιάφορων δίσκων, μέτριων τραγουδιστών και πάσης φύσεως και προαίρεσης «αναβιωτών», το “La Llave de Oro” διαθέτει ένα σπουδαίο χάρισμα – αυτό που στη latin μουσική γλώσσα λένε “sabor” (βλέπε στην κατηγορία «Γλωσσάριο» για περαιτέρω εξήγηση) και μάλιστα, ένα σωρό απο δαύτο. Στην ουσία, αυτό ήταν ανέκαθεν το όπλο της καλής charanga : Το αγνό, αυθόρμητο και ακαταμάχητο sabor, τουτέστιν εκείνο το άτιμο «κάτι» που σε κάνει να κουνιέσαι ανεξέλεγκτα, να χορεύεις ασταμάτητα και να ενθουσιάζεσαι χωρίς έτερο αποχρώντα λόγο, ακόμα κι αν η μουσική που το προκαλεί και το παράγει είναι στην ουσία απλούστατη, βασική, χωρίς επίφαση σπουδαίας καλλιτεχνίας, πλήν απίστευτα αποτελεσματική κινητικώς και συναισθηματικώς. Αυτά τα σχετικώς αυτονόητα σε παλιότερες, ένδοξες εποχές της latin μουσικής σήμερα τελούν υπό πρακτική εξαφάνιση και γι΄αυτό, και μόνο αυτό, ο δίσκος του Alfredo de la Fe λάμπει ανάμεσα στον σωρό της πρόσφατης παραγωγής : Επειδή κατορθώνει όχι ν΄αναβιώσει απλώς ένα άκουσμα (αυτό γίνεται εύκολα) μά ν΄αναβιώσει το συναίσθημα που το συγκεκριμένο άκουσμα οφείλει να φέρει εντός του κι ακολούθως, να εκπέμπει και να μεταδίδει. Κι αυτό δέν γίνεται καθόλου εύκολα, καθώς είναι ένα ζήτημα σε άμεση συνάρτηση με την αλήθεια αυτής της μουσικής (και κάθε άλλης) .

Απο καθαρά τεχνική άποψη, το “La Llave de Oro” είναι ένας δίσκος κουβανέζικης τεχνοτροπίας (όπως, κατ΄αρχήν, είναι όλοι οι δίσκοι charanga) πλήν τυπικά κολομβιάνικης αισθητικής : Σφιχτός ρυθμός, καθαρός ήχος, μινιμαλιστικές ενορχηστρώσεις, μηδενικός πειραματισμός κι η πυξίδα μονίμως στραμμένη προς τον χορευτή. Λογικό, μια κι ο δίσκος γράφτηκε εξ ολοκλήρου στην Κολομβία κι η συντριπτική πλειοψηφία των μουσικών είναι τοπικά ταλέντα (με προεξάρχοντα τον νεαρότατο και ικανότατο φλαουτίστα Leon Giraldo που φέρνει με θαυμαστή δεξιοτεχνία εις πέρας τον δύσκολο ρόλο του κατ΄εξοχήν σολίστα της charanga). Το ρεπερτόριο αντλείται σε μεγάλο ποσοστό απο την δεξαμενή των κλασικών charanga δίσκων της δεκαετίας του 60 και του 70 και πρέπει να πώ, ερμηνεύεται με θαυμαστή ακρίβεια και κυρίως, διαολεμένο κέφι. Ο Alfredo de la Fe, έμπειρος περί τα charanga κόλπα, ξέρει πώς το είδος δέν σηκώνει σολιστική υπερβολή, γι΄αυτό και τα σόλο του είναι σχετικά λίγα, μικρά, πυκνά και μαστορικά, αφήνοντας χώρο γιά όσα κάθε charanga δίσκος υποχρεούται να προσφέρει – ήτοι, ακατάπαυστο ρυθμό και συνεχή χορευτική ροή, παλιομοδίτικη μεν αλλά διάνα στον στόχο που ολόκληρη τούτη η παράδοση επιτάσσει. Εχοντας πεί αυτά, το “La Llave de Oro” δέν είναι, πάντως, ένας αμιγώς παραδοσιακός δίσκος : Αφ΄ενός κρατάει αποστάσεις απο την αμιγή κουβανική σχολή και επικεντρώνεται στον ήχο της νεοϋορκέζικης charanga του 60 και του 70, το οποίο σημαίνει απλά πώς στο “La Llave de Oro” δέν θα βρείτε cha cha cha ούτε danzon (αναπόσπαστα μέρη του κουβανέζικου charanga ρεπερτορίου) αλλά κομμάτια επί το πλείστον προσαρμοσμένα στην οπτική της salsa (όπως ακριβώς έκαναν και οι νεοϋροκέζικες charangas της εποχής, π.χ. η Broadway, η Tipica Ideal, η Charanga 76 κ.α.). Υστερα, ακολουθώντας τα χνάρια άλλων ιστορικών γκρούπ των 70ς όπως η Super Tipica de Estrellas, πίσω απ΄τα βιολιά και το φλάουτο έχουν εδώ κληθεί για ενισχύσεις πνευστά (κυρίως τρομπόνια) στον σοφά διακριτικό ρόλο του τονισμού συγκεκριμένων δυναμικών σημείων έκαστης ενορχήστρωσης, ρίχνοντας παράλληλα μια γέφυρα πρός το σύγχρονο κοινό που, καλώς ή κακώς, έχει γαλουχηθεί με τον ήχο ορχήστρας της salsa . Ακόμα κάτι : Μια κι ο δίσκος είναι κολομβιάνικης κοπής (και σωστά, αυτή του η διάσταση δηλώνει μια αισθητική ταυτότητα), ανάμεσα στα κομμάτια που έρχονται απο σκληροπυρηνικό charanga υπέδαφος βρίσκουμε κάτι απο cumbia και vallenato (κι εκεί θυμόμαστε τις δουλειές του τραγουδιστή Roberto Torres , του οποίου ο Alfredo δηλώνει θαυμαστής, όστις στα τέλη του 70 ξεκίνησε τα πειράματα της “charanga vallenata”, με τραγούδια vallenatos παιγμένα απο charanga, κάτι που αργότερα επανέλαβε ο κιθαρίστας Jorge Cabrera. Για κάποιο λόγο, και οι δύο προαναφερθέντες, μαζί κι ο Alfredo, είναι Κουβανοί).

Ετερο ενδιαφέρον εντοπίζεται στους τραγουδιστές, για απολύτως ευνόητους λόγους : Δύο μεγάλοι στάρ της σύγχρονης salsa συμμετέχουν ως καλεσμένοι στο “La Llave de Oro” , εκ των οποίων ο Oscar D’ Leon παραδίδει μια ευφορική εκτέλεση του vallenato “Anhelos” (πανέμορφο τραγούδι ούτως ή άλλως), ενώ αντιθέτως ο Jose Alberto “El Canario” σε δύο άλλα κομμάτια ακούγεται κάπως άνευρος, παρ΄ότι θυμίζει τον παλιό εαυτό του μ΄ένα διασκεδαστικό σόλο στο...σφύργιμα, α λά εικονικός φλαουτίστας, στο “Julio El Gitano” (για να μην ξεχνιόμαστε, το προσωνύμιο “Canario”, δηλαδή καναρίνι, το΄χε κερδίσει στα 80ς ακριβώς λόγω της εξαιρετικής του δεξιότητας να σφυρίζει μακροσκελή σόλο με τα χέρια του να παίζουν ένα φανταστικό κι αόρατο φλάουτο). Οι υπόλοιποι τραγουδιστές (Ricardo Arango, Sandra Monsalve, Tomas Rocha και Lina Estrada) διεκπεραιώνουν επαρκέστατα το έργο τους, σ΄ένα μουσικό στύλ (charanga) που, πάντως, ποτέ δέν τόνισε εμφατικά τον ρόλο του τραγουδιστή – σολίστα , αλλά στηρίχθηκε περισσότερο στα ομαδικά φωνητικά και μπορούμε να πούμε, γενικότερα στον ομαδικό ήχο. Στις αξιόλογες συμμετοχές του δίσκου πρέπει ακόμα να σημειώσουμε εκείνη ενός ζωντανού θρύλου του vallenato, του ακορντεονίστα Alcides Diaz και ακόμα, την πάντα αξιόπιστη δουλειά του περκασιονίστα Jaime Gale, απο τους βετεράνους της salsa σκηνής της Κολομβίας.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, το νέο CD του Alfredo de la Fe συνιστά μια ζουμερή προσφορά στον βωμό της αποενοχοποιημένης μουσικής διασκέδασης. Μπορεί η μουσική να μην κάνει ίντσα προς τα μπρος με τέτοιους δίσκους, όμως ζώντας σ΄εποχές που ένα άλμα προς τα πίσω δίνει συχνά (και για μερικούς, επώδυνα) το μέτρο σύγκρισης, ο Alfredito προσπερνά την «πρωτοπορία» ως αυτοσκοπό για να βάλει σε τάξη την χαοτική ιεράρχηση των ζητουμένων στην σύγχρονη μουσική : Εν αρχή είναι η ουσία, ακολουθεί η ομορφιά, συμπληρώνει η αποτελεσματικότητα κι ολοκληρώνει το έρεισμα. Αν μη τι άλλο, τόσο απλά (και πειστικά) το θέτει ο Alfredo de la Fe σ΄αυτό το απολαυστικό σιντάκι.
Πρόσφατα CD του Μήνα
JOE BATAAN - "THE ANTHOLOGY"
Αναλυτικά
GOZA PEPILLO - INTERACTIVO
Αναλυτικά

Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN