Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 24/7/2017
latinmusic category
Τα 20 Καλύτερα Latin CD του 2006*

*(εκτός κι αν δεν μας έχετε εμπιστοσύνη :Ρ)


Καλώς τα κι ας άργησαν! Πιστός στο ραντεβού που κρατάει, ραδιοφωνικώς ή γραπτώς, απο το 2002, έρχομαι με τα πολλά καθυστερημένος κατά το ακαδημαϊκό τετράμηνο (μετρώντας από την πρωτοχρονιά) γιά να θέσω ενώπιον σας τα 20 άλμπουμ που θεωρώ πως συνιστούν ό,τι καλύτερο απ΄όσο latin άκουσα τη χρονιά που πέρασε. Κριτήρια ιεράρχησης, τα ακόλουθα ακριβοδίκαια και εξονυχιστικά : πρωτοτυπία, καλλιτεχνικό όραμα, φρέσκες ιδέες, συναίσθημα που να πείθει, νέα ματιά, ειδικό βάρος, αντίκτυπος και παραδοχή στη διεθνή μουσικοκριτική, αλλά και τα αναπόφευκτα προσωπικά, τουτέστιν υποκειμενικά, μέτρα και σταθμά – το ολόδικό μου γούστο, η δική μου άποψη γιά το καλό και το κακό και, φυσικά, η βάση δεδομένων της δισκογραφίας του 2006 που το βαλάντι μου άντεξε ν’ αποκτήσει, απ΄όπου και οι κατωτέρω επιλογές. Αρα, δεν υπάρχει αμφιβολία πώς όλο και κάποιες δισκάρες ξέφυγαν της προσοχής μου απλά και μόνο επειδή ποτέ δεν έφτασαν στα χέρια μου, αλλά εκτός του ότι έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι και η ετήσια latin δισκογραφία : ένα υπέροχο χάος χιλιάδων CD, που εκδίδονται από ένα σωρό εταιρείες σ’ ένα σωρό ισπανόφωνες χώρες (συν τις ΗΠΑ και την Ευρώπη), οπότε ό,τι απομένει στον φιλόδοξο μουσικοκριτικό που λαθροβιοί σε μια χώρα σαν την Ελλάδα (όπου φτάνει μόνο ένα απειροελάχιστον κλάσμα απ΄όλη αυτή τη μουσική και, φυσικά, καμμία εταιρεία δεν του στέλνει κανένα CD τσάμπα) είναι να παρακολουθεί με στενό μαρκάρισμα ό,τι κινεί την προσοχή σε εξειδικευμένα sites και έντυπα του εξωτερικού για να το ψωνίσει, ιδίοις χρήμασι, αμέσως κατόπιν.

Τέλος γκρίνιας, αρχή σύντομης ανασκόπησης : το 2006 ήταν, τολμώ να πω, μια αρκετά καλή χρονιά για τη latin μουσική παραγωγή, λαμβάνοντας βεβαίως υπ΄όψιν τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, το γεγονός πως οι ποιοτικές μουσικές με ιστορική αξία έχουν τεθεί προ καιρού στο εμπορικό περιθώριο της λατινοαμερικάνικης μουσικής και την παραδοχή πως και σε αυτή τη μουσική, όπως και σ΄όλες τις άλλες, οι δουλειές που επιμένουν ν΄ασχολούνται με την καλλιτεχνία σε όλες τις μελωδικές και ρυθμικές μορφές της βασικά απευθύνονται σε ένα είδος κοινού που, παγκοσμίως, συνιστά μια (φθίνουσα;) μειονότητα. Καθώς, όμως, στο latinmusic.gr είμαστε μαθημένοι σε μειονοτικά αντικείμενα ενδιαφέροντος, θα πω εν τάχει πως η πολυαγαπημένη μας salsa, που ούτως ή άλλως σχεδόν φυτοζωεί αντιστεκόμενη στην pop λαίλαπα του 21ου αιώνα, φέτος έδωσε κάμποσους καλούς έως πολύ καλούς δίσκους και, νομίζω, η περασμένη χρονιά ήταν ποιοτικώς καλύτερη για αυτό το είδος απο την προπερασμένη (που ήταν μάλλον αδιάφορη). Σημειώστε, πάντως, στα points του 2006 κάτι που προσωπικά περίμενα καιρό και τώρα που το βλέπω να συμβαίνει πετάω τη σκούφια μου απο χαρά : επιτέλους, η Κολομβία και η Βενεζουέλα, δύο χώρες με ακόμα ισχυρότατο salsa κοινό, αφυπνίζονται δημιουργικά και, ξάφνου, ένα σωρό νέα ονόματα σηκώνουν κεφάλι εκεί κάτω, ανάβοντας τη μηχανή μιας salsa σκηνής που αποκτά γρήγορα δικά της χαρακτηριστικά, αρχίζει και αρθρώνει διακριτό ηχητικό λόγο και, είμαι βέβαιος, το 2007 θα μας δώσει πολλές ευχάριστες εκπλήξεις, ενώ στο μεσοπρόθεσμο μέλλον πιθανολογώ να πρεσβεύσει την πραγματική πρωτοπορία και την πολυαναμενόμενη ανανέωση σ΄αυτή τη μουσική. Θυμηθείτε : Κολομβία και Βενεζουέλα – απο εκεί κάτω έρχεται η ελπίδα (;).

Ως προς την latin jazz, που διάγει φάση τεράστιας άνθησης την τελευταία δεκαετία, έστω και για τους λίγους μυστήριους που την παρακολουθούν, οι καλοί δίσκοι ήταν μπόλικοι (έτσι κι αλλιώς το είδος έχει υψηλά ποιοτικά στάνταρ) και μερικοί εξ αυτών έδωσαν μουσικές στιγμές που άφησαν αρκετά απόνερα – αλλά η latin jazz, όπως και η jazz εν γένει, είναι μουσική με απόλυτη συνείδηση του περιθωριακού της (στην αγορά) χαρακτήρα, οπότε όσο βαστάνε γερά τα πόστα οι καλοί μουσικοί και το πλήθος των ανεξάρτητων εταιρειών που επιμένουν να κερδίζουν ψίχουλα και να εκδίδουν σπουδαία μουσική, η latin jazz θα είναι πάντα ένα ακλόνητο ποιοτικό αποκούμπι για όσους, έστω λίγους, θέλουν τόση ακουστική ομορφιά στη ζωή τους.

‘Οπως έγραφα και στο Top-20 του 2005, η Κούβα βγάζει εσχάτως τρομερά ενδιαφέρουσα «εναλλακτική» μουσική, με μιά σκηνή νέων καλλιτεχνών που αντλούν ελεύθερα επιρροές από μια τεράστια γκάμα που ξεκινάει από το funk και την jazz και φτάνει ως την rumba και το bolero, κι ακολούθως τα συμπυκνώνει σε μια εντελώς νέου τύπου τραγουδοποιία, η οποία συνδυάζει την υψηλή μουσική ποιότητα, τις καταπληκτικές συνθέσεις, τον πειραματισμό, τη νεωτερικότητα κι ακόμα, τους καλούς στίχους, φτιάχνοντας ένα νέο στύλ – χαρμάνι που, ίσως για πρώτη φορά στα κουβανικά χρονικά, ΔΕΝ στοχεύει απ΄ευθείας στον χορευτή μα στον έλλογο ακροατή. Τρία CD από τούτο το ανώνυμο κίνημα βρίσκονται στις δέκα πρώτες επιλογές μου και το project “Goza Pepillo” είναι, όπως θα δείτε, αυτό που νομίζω πως συνιστά ό,τι πιό ενδιαφέρον άκουσα στην δισκογραφία της χρονιάς που πέρασε. Δεδομένου πως η «εναλλακτική» αυτή σκηνή της Κούβας βγάζει ακόμα άλμπουμς με το σταγονόμετρο, μπορώ μόνο να προσβλέπω σ’ ένα παραγωγικότερο μέλλον που, είμαι βέβαιος, θα μας εκπλήξει και πολύ μάλιστα.

Από τις λοιπές μουσικές που παρακολουθώ, έστω κι από κάποια απόσταση, μπορώ να πω γενικά πως η σκηνή της bachata εξακολουθεί να αναπτύσσεται, παραγωγικά και εκφραστικά, ωστόσο η αμιγώς λαϊκή ταυτότητα και χρηστικότητά της θέτουν πολύ συγκεκριμένα όρια ως προς το πόσο μπορούν να επεκταθούν, να «προχωρήσουν», τα εκφραστικά της μέσα. ‘Ετσι, παρ΄ότι ένας αριθμός καλλιτεχνών του είδους δίνουν, τα τελευταία δύο-τρία χρόνια, τραγούδια με ωραιότατες (και διεισδυτικότατες) μελωδίες, προς το παρόν εκεί μοιάζει να σταματά η όλη αναζήτηση, αν υποθέσουμε πως πράγματι υφίσταται τέτοια. Ηχητικά, πάντως, η σύγχρονη bachata έχει κάνει τεράστια βήματα σε σχέση με δέκα χρόνια πρίν, άρα κάποιας μορφής «ψάξιμο» γίνεται και στη Δομηνικανή Δημοκρατία, της οποίας, πάντως, η εθνική μουσική, δηλαδή η merengue, μάλλον δεν περνά και την καλύτερη της φάση. Δισκογραφία υπάρχει, σουξεδάκια βγαίνουν, όμως ο δημιουργικός οίστρος των merengueros μοιάζει να εξαντλείται είτε σε εντελώς pop λογικές, είτε σε ένα σκληροπυρηνικό αλλά «επίπεδο» ήχο, είτε σε μια επιστροφή στην πιό παραδοσιακή merengue με το ακκορντεόν, που όσο κι αν ηχεί όμορφα, δε νομίζω πως παρουσιάζει κάποιο περαιτέρω ενδιαφέρον για τους μη Δομηνικάνους.

Για το περιώνυμο reggaeton, τώρα, που ως γνωστόν έχει επισκιάσει εμπορικά κάθε άλλη ισπανόφωνη μουσική πλην της αμιγούς pop, η θέση μου συνίσταται στο ότι α) είμαι πιά αρκετά μεγαλύτερος από τις ηλικίες στις οποίες αυτή η μουσική στοχεύει σήμερα στη Λατινική Αμερική (τουτέστιν, μεταξύ 15 – 25), β) καθώς παρακολούθησα αυτή τη μουσική σχεδόν από το ξεκίνημα της στη δεκαετία του 90 κι ακολούθως, την εποχή της ξαφνικής έκρηξης της, στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας, υπήρξα μάρτυρας της αρχικής underground δυναμικής της ως τακτικός επισκέπτης του Πουέρτο Ρίκο, η γνώμη μου είναι πως το reggaeton σήμερα είναι, βέβαια, ένα σημείο των καιρών κι εξακολουθεί να εκφράζει (αν και λιγότερα από πρίν) μια φιλοσοφία του, αληθινού ή φαντασιακού, ισπανόφωνου γκέτο, εν τούτοις η εμπορευματοποίηση του είναι τόσο μαζική, και το ταλέντο των συντριπτικά περισσότερων καλλιτεχνών του τόσο πασιφανώς φτωχό, ώστε η μουσική του αξία (γιατί, θυμηθείτε, για μουσική μιλάμε πάντα) να έχει συρρικνωθεί στο απόλυτο μίνιμουμ των στοιχειωδών απαιτήσεων, αλλά και των πληροφοριών προς νοητική και ακουστική επεξεργασία. Το γεγονός πως πληθαίνουν ολοένα οι απόπειρες επιμειξίας του με άλλα μουσικά στύλ (π.χ. salsa, merengue, bachata κ.λ.π.) περισσότερο δείχνει πως κάποιοι χρειάζονται εναγωνίως ρευστό παρά ότι μια καλλιτεχνική διεργασία αξιώσεων βρίσκεται στα σκαριά.

Αν και το παρόν site είναι αφιερωμένο ψυχή τε και σώματι στα τεκταινόμενα στην τροπική Λατινική Αμερική (για λόγους που νομίζω πως, κάποτε, χρωστάω να εξηγήσω σ΄ένα ξεχωριστό σημείωμα), η εντελώς περιφερειακή μου σχέση με άλλα ισπανόφωνα μουσικά ιδιώματα μου επέτρεψε ν΄ακούσω κάμποσα άλμπουμς από Μεξικό, Αργεντινή, Περού, Βενεζουέλα κι έτερα αδελφά κράτη, απ΄όπου καλώς ή κακώς, τίποτα δεν μου έκανε ξεχωριστή εντύπωση, εκτός από το CD της Μεξικάνας Lila Downs, γιά το οποίο θα διαβάσετε παρακάτω.

‘Ετσι, οι κάτωθι επιλογές φτιάχνουν το soundtrack του latinmusic.gr για το 2006. ‘Ο,τι περιλαμβάνετε σ΄αυτές λέμε πως είναι καλό – από εκεί κι ύστερα, επαφίεται στον μουσικό πατριωτισμό σας να αγοράσετε, να «κατεβάσετε», να δανειστείτε ή να αγνοήσετε κάποια ή όλα από τούτα τα CD που, πάντως, φτιάχτηκαν αναμφίβολα από ανθρώπους που έκαναν τον ήχο τέχνη, για ανθρώπους που αγαπούν, απλά, τη μουσική. Ακούστε!



1) GOZA PEPILLO : “Interactivo” : Το δισκογραφικό θωρηκτό του νέου κουβανέζικου sui generis, ακόμα χωρίς όνομα αλλά ήδη με υπόσταση και ταχύτατη εξάπλωση, ήχου, φέρνει στο ίδιο στούντιο την «ανφάν-γκατέ» της μουσικής πρωτοπορίας της Κούβας και, για τα δικά μου αυτιά, στρογγυλοκάθεται στο ρετιρέ της λίστας ως η πιό ρηξικέλευθη, νεωτεριστική, ιδιόμορφη και «προχωρημένη» δισκογραφική παραγωγή της περασμένης χρονιάς στα latin χώματα. Πλήρη (έως και εξαντλητική) παρουσίαση του δίσκου μπορείτε να διαβάσετε στην ενότητα «Δίσκος του Μήνα» του latinmusic.gr.





2) LUISITO QUINTERO : “Percussion Madness” : Μιά έκπληξη ολκής, που έρχεται κατ΄ευθείαν απο τη μεγάλη λατινομάνα Νέα Υόρκη, το “Percussion Madness” κάνει σαφές πως τα μεγάλα ταλέντα (και οι μεγάλοι δίσκοι ομοίως) έρχονται πολλές φορές απο εκεί που δεν το περιμένεις. Ο Luisito Quintero, Βενεζουελανός στην καταγωγή και γνωστός σαν session περκασιονίστας σε πάμπολλες salsa και latin jazz ηχογραφήσεις της αμερικανικής μητρόπολης αλλά έτερον ουδέν, ξάφνου βγάζει από το τσεπάκι του ένα ολοκληρωμένο μουσικό πείραμα που συμπυκνώνει περίφημα τον ήχο του σύγχρονου ισπανόφωνου Manhattan : ηλεκτρονικοί ήχοι, περίπλοκα κρουστά, στιγμές ολοκάθαρης soul, απόηχοι της Αφρικής, δαιμονική latin jazz, ζωντανές αναμνήσεις των προγεννητόρων Tito Puente και Ray Barretto σε υπνωτιστικές, εκτεταμένες, ολόφρεσκες βερσιόν – και στην απαστράπτουσα παραγωγή, μαέστρος του ήχου ο διάσημος DJ, παραγωγός και, παρεμπιπτόντως, ανηψιός του Hector Lavoe, “Little” Louie Vega. Αν αυτό είναι το ντεμπούτο του, ένας θεός ξέρει τί έπεται μετά.


3) PEQUEŇO JOHNNY : “Pasos Gigantes”:
‘Ετερος βιρτουόζος των κρουστών με πολλές δεκάδες συμμετοχές σε δίσκους άλλων (και για πολλά χρόνια conguero της περίφημης Sonora Ponceña), ο Vicente Rivero, αλλέως “Little Johnny” Rivero και επί το ισπανικότερον Pequeño Johnny, είναι μεν βετεράνος του σπορ πλησιάζοντας τα πενήντα, κληθείς όμως να παραδώσει το δικό του σολιστικό ντεμπούτο, απάντησε μ΄ ένα CD εκτυφλωτικής salsa με ολίγη latin jazz και «καθάρισε» για ολόκληρη τη νεοϋορκέζικη salsa σκηνή της παρελθούσης χρονιάς. Δημιουργός όλων σχεδόν των κομματιών, ο Pequeño Johnny κάνει πασίδηλο το σημαντικό του ταλέντο (και την κτηθείσα, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, γνώση) στη σύνθεση κραταιών salsa κομματιών, αλλά και στην γενική οργάνωση ενός μοντέρνου, επιστημονικά ενορχηστρωμένου, αρκούντως «ψαγμένου» και έτοιμου για όλα (πίστα, ραδιόφωνο, λίβινγκ-ρουμ, ακουστικά) ήχου, που κατορθώνει να μένει πιστός στον πατροπαράδοτο νεοϋορκέζικο salsa δυναμισμό χωρίς (επιτέλους!) διασκευές χιλιοακουσμένων κομματιών των 70ς αλλά με ολοκαίνουριο και πειστικότατο υλικό. Τα παιχνίδια με τη latin jazz, την cumbia και την rumba προσφέρουν έτι περαιτέρω στην πολυμορφία αλλά και το αναπάντεχο μουσικό βάθος τούτου του καθ’όλα εξαιρετικού άλμπουμ. Απολαυστικό και το μικρό DVD που συνοδεύει τον δίσκο.


4) 8 y MAS! : “Juega Billar” : Αν στο ανωτέρω σημείωμα εκθείασα την αποφυγή, απο μεριάς του Pequeño Johnny, της κατάρας των διασκευών που εσχάτως μαίνεται στην salsa (κι εδώ που τα λέμε, στις περισσότερες σύγχρονες μουσικές), η καινούρια παρέα του Frankie Vazquez με τραβάει απ΄το μανίκι και αντιτείνει «ναι, αλλά...» ενεχειρίζοντας ένα CD που, χοντρικά, αποδεικνύει το αντίθετο : πως τα πάντα μπορούν να διασκευαστούν αποτελεσματικά, αρκεί η προσέγγιση στο παλιό κομμάτι να είναι δημιουργική και ο ερμηνευτής να διαθέτει το εκτόπισμα ώστε η εκδοχή του να στέκει ως έγκυρη, ακόμα και απέναντι στα ιστορικά «θηρία» που το πρωτοείπαν. Ο Vazquez, σίγουρα, είναι ο μεγάλος ζων μάστορας ακριβώς αυτού του concept, όντας ικανός να πεί ακόμα και τα πλέον πολυτραγουδισμένα κομμάτια με εντελώς μοναδικό και προσωπικό τρόπο, μη διστάζοντας να αναμετρηθεί με τη φόρτιση που κουβαλάνε τραγούδια ταυτισμένα π.χ. με τη Celia Cruz, τον Hector Lavoe, τον Ruben Blades ή τον Adalberto Santiago, και να τα φέρει βόλτα με χαρακτηριστική άνεση. Προσωπικότητα, γνώση, τεχνική και συναίσθημα, τα τέσσερα ατού του Vazquez που σε τούτο το άλμπουμ παίρνει μαζί ένα μινιμαλιστικό τημ μόλις επτά μουσικών και, με τη βοήθεια υποδειγματικών καινούριων ενορχηστρώσεων, εξαπολύει έναν καταιγισμό λαμπρής salsa από πασίγνωστα θέματα και ενέργεια ικανή να ισοπεδώσει πίστες, πόλεις και χωριά – απλούστατα, είναι ανθρωπίνως αδύνατο να αντισταθείς.


5) YOSVANNY TERRY CABRERA : “Metamorphosis” : Περισσότερα για το εξαίρετο latin jazz πόνημα του Κουβανού σαξοφωνίστα θα βρείτε στην ενδελεχή κριτική που υπάρχει αναρτημένη στην ενότητα «Νέες Κυκλοφορίες»του latinmusic.gr. Θαυμάσιος!










6) REAL CHARANGA : “Real Charanga” : Το ότι «κάτι παίζει» εσχάτως στη μουσική σκηνή της Κολομβίας έχει αρχίσει να γίνει παραπάνω απο αισθητό και τέτοιες κυκλοφορίες το δηλώνουν με πηχιαία γράμματα : στην Κολομβία, έως πρότινος χώρα με μεγάλη παραγωγή κατά βάση εμπορικής salsa, ολοένα αναδύονται σχήματα και καλλιτέχνες με νεωτεριστική άποψη και ολόφρεσκες ηχητικές ιδέες, όπως τούτη η αναπάντεχη Real Charanga απο την Bogotá μ΄ ένα ντεμπούτο στο υπεραιωνόβιο στύλ της ορχήστρας με βιολιά και φλάουτο, που ωστόσο δεν μοιάζει με τίποτα απ΄όσα έχουν ηχογραφηθεί τόσα χρόνια σε Κούβα, Νέα Υόρκη ή Πουέρτο Ρίκο. Ολως ιδιότυπες συνθέσεις, ηχοχρώματα δηλωτικά μιας νοτιοαμερικάνικης ταυτότητας, ευρηματικές διασκευές (μεταξύ αυτών, και μια απίστευτη jazzy εκδοχή του θέματος του «Ρόζ Πάνθηρα» του Henry Mancini), αυτοσχεδιασμός, ρυθμικά γκάζια, αλλού ρομάντζο και, συνολικά, συνεχής ροή ιδεών συνθέτουν την εινόνα μιας μπάντας με γνήσια καλλιτεχνικές προθέσεις κι ενός CD που προορίζεται περισσότερο για τον μερακλή ακροατή παρά για τον αεικίνητο χορευτή.


7) LILA DOWNS : “La Cantina” : Εκλεκτική, ιδιόρρυθμη κι αναμφίβολα ταλαντούχα, η Μεξικανο-Αμερικανίδα τραγουδίστρια έχει από χρόνια κινήσει την προσοχή των περί τα latin παρεπιδημούντων, με μια σειρά απο άλμπουμς που στόχευσαν ευθέως σε μια, γεμάτη γνήσια αγάπη και μπόλικη θεατρικότητα, αποδόμηση και επανασύνθεση της μουσικής (και λαϊκής) μυθολογίας του Μεξικού – και εν πολλοίς το κατάφεραν. Εν έτει 2006, σειρά στο μουσικό εργαστήριο της Lila πήρε η πλέον λαϊκή, έως και λούμπεν, πλευρά της βαθιάς μεξικάνικης κουλτούρας, δηλαδή η τεράστια μουσική/κοινωνική παραφιλολογία της πολυθρύλητης “cantina”, ήτοι του μικροσκοπικού μπαρ-ταβερνείου όπου από αμνημονεύτων ετών, οι άνδρες του λαού μαζεύονται για να πιούν τεκίλα, να κουβεντιάσουν αντρικά, να φλερτάρουν (συχνά με πόρνες), ν’ αρπαχτούν (ενίοτε με πιστόλια) και, κυρίως, ν΄ακούσουν σπαραξικάρδιες μπαλάντες (rancheras), αφηγηματικά τραγούδια για ηρωισμούς παρανόμων (corridos), χορευτικά σουξέ της κακιάς ώρας (μεξικάνικες cumbias) κι άλλα περιθωριακά συναφή. Σε αυτόν τον γοητευτικό, επικίνδυνο και ακραία αρσενικό μικρόκοσμο, η Downs σκύβει με χιούμορ, σεβασμό και γνώση, μπολιάζοντας με ενέσεις rock, pop και electronica ένα λαμπρό κατάλογο από αιώνια hits των μεξικάνικων καταγωγίων και ερμηνεύοντας με τον εντελώς μοναδικό της τρόπο τούτες τις σκληρές ιστορίες μάταιων ερώτων, χρόνων πίσω απ΄τα σίδερα, φονικών για ψύλλου πήδημα και θανάτων όχι από σφαίρα μα από ανεκπλήρωτη αγάπη. Αν και σε μια μετα-μοντέρνα εκδοχή αυτής της θεματολογίας η παρωδία είναι πάντα υπαρκτός κίνδυνος, το πείραμα της Lila έχει εγκυρότητα ακριβώς γιατί, όσα ηλεκτρονικά εφφέ κι αν βάλει σ’ αυτά τα εντελώς αυτάρκη τραγούδια, το περιεχόμενο τους (ως κουλτούρα και ως συναίσθημα) είναι φανερό πως μπορεί να το νιώσει και να το μοιραστεί. Ενας απ΄τους πιο φορτισμένους και, ταυτόχρονα, «φευγάτους» δίσκους της χρονιάς.


8) FREE HOLE NEGRO : “Superfinos Negros” :
Η εμπορική παντοδυναμία του reggaeton στη latin μουσική αγορά μα κι η ραγδαία ποιοτική του παρακμή, καθώς κι η μετατροπή του απο αυθεντική περιθωριακή έκφραση σε αθρόα παραγωγή κάθε ατάλαντου προς άγρα του επόμενου εφήμερου χιτ, ευτυχώς έχει κι ένα παρήγορο παρατράγουδο : η στροφή της αγοράς προς την hip hop λογική δίνει χώρο και στον πολυπόθητο εναλλακτικό, μουσικά «ψαγμένο» τέτοιο ήχο και οι Κουβανοί Free Hole Negro πρεσβεύουν ακριβώς την αντίρροπη δύναμη στη μονοδιάστατη μουσική γλώσσα του reggaeton. Στον δίσκο τους, το rap είναι πανταχού παρών, πλαισιωμένο όμως απο μια κανονική μικρή ορχήστρα (κρουστά, ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα, ντραμς, τρομπέτα, σαξόφωνο) και αρθρωμένο μ΄έναν χαλαρό, μισο-τραγουδιστό τρόπο, πάνω από ένα υπόστρωμα soul-funk που άλλοτε θυμίζει Jamiroquai, άλλοτε Funkadelic, κάποτε Sly and The Family Stone και ενίοτε όλους αυτούς μαζί αν ήχαν γεννηθεί στην Αβάνα και στην πίσω αυλή τους παιζόταν rumba κάθε απόγευμα. Ούτως, το “Superfinos Negros” μπορεί μόνο να ειδωθεί σαν μια σύγχρονη, τροπική, αισθητικά απολαυστική και επικίνδυνα «κολλητική» latin soul, απείρως πιό πολυδιάστατη από το κάθε reggaeton και, στα δικά μου αργασμένα αυτιά, παραπάνω από ευπρόσδεκτη στο σχεδόν ομοιόμορφο τοπίο του latin σήμερα.


9) RAFAELITO CORTIJO – ISMAELITO RIVERA : “La Nueva Generacion” : Αμφότεροι γιοί των δύο ανθρώπων που, μαζί και χώρια, άλλαξαν τον ρού της πορτορικάνικης μουσικής (και αναφέρομαι, φυσικά, στον μαέστρο Rafael Cortijo και τον τραγουδιστή Ismael Rivera), το ντούο των Rafelito και Ismaelito (ή Ismael Jr., όπως είναι επίσης γνωστός) θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα εμπορικό εύρημα στη λογική «το μήλο κάτω απ΄τη μηλιά» αν, πρώτον, οι γιοί δεν είχαν να επιδείξουν άξιο λόγου αυτόνομο μουσικό παρελθόν και δεύτερον, το από κοινού πόνημα τους δεν συνιστούσε μια απ΄τις πιο δυνατές, γνήσια ακατέργαστες και ευφορικά αυθεντικές δουλειές της salsa των τελευταίων ετών. Εκπροσωπώντας πανάξια το σήμα κατατεθέν των μυθικών πατεράδων τους, δηλαδή τον ήχο του «μαύρου» Πουέρτο Ρίκο, το “La Nueva Generacion” αναπλάθει επιτυχώς όχι τις παλιές, δοκιμασμένες επιτυχίες μα την σχεδόν ξεχασμένη ατμόσφαιρα της παλιάς salsa των barrios του Santurce και της Loiza (προπύργια της «μαύρης» κουλτούρας του νησιού), με ολοκαίνουρια κομμάτια σε στύλ, τέμπο κι απόδοση πολλών οκτανίων, χωρίς καμμία επίφαση εμπορικότητας ή στόχους ραδιοφωνικών σουξέ, αποκλειστικό σκοπό την επιστροφή στην πρωταρχική salsa έκφραση και μια ερμηνεία από πλευράς του Ismaelito Rivera που, για μια ακόμη φορά, υπενθυμίζει πως το «βαρύ επώνυμο» μπορεί ενίοτε να λειτουργεί αντίθετα, καταδικάζοντας αιώνια έναν καλλιτέχνη με ξεχωριστή προσωπικότητα και πλούσια προσόντα σε συνεχή (και άδικη) σύγκριση με τον «μύθο» που έτυχε να έχει πατέρα. Θαυμάσιος sonero, άψογη μπάντα, ζόρικη salsa κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.


10) HAYDEE : “Haydee” : Εδώ, πράγματι το μήλο πέφτει κάτω απ΄τη μηλιά – κι ευτυχώς, είναι ένα μήλο φρέσκο, ζουμερό, ώριμο, γεμάτο χυμούς και νοστιμιές που πολύ επιθυμούσαμε. ‘Ητοι, η εν λόγω Haydee δεν είναι άλλη από τη μικρή δεσποινίδα Milanés, κόρη του πατριάρχη της μετεπαναστατικής Nueva Trova της Κούβας, σπουδαίου συνθέτη Pablo Milanés. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πρώτη της δουλειά και μπράβο στην ίδια που την ερμηνεύει υπέροχα με μια γλυκειά, ονειρική, λεία φωνή, αλλά δυό φορές μπράβο και στον, κυριολεκτικά, σκηνοθέτη τούτου του πανέμορφου δίσκου, που δεν είναι άλλος από τον ταχέως ανερχόμενο Descemer Bueno, συνθέτη και ενορχηστρωτή όλων των θαυμάσιων τραγουδιών και εκλεκτό μέλος της νέας φουρνιάς «έξυπνων» δημιουργών του τόσο υποσχόμενου νέου ήχου της Κούβας (μια και δεν υπάρχει ακόμα καταλληλότερος όρος προς χρήση). Κομμάτια χαμηλών τόνων, αδρές μελωδικές γραμμές, συνθετικός και στιχουργικός πλούτος, σοφά διακριτική χρήση μουσικών μέσων και οργάνων, δυνατές μεταμοντέρνες μπαλάντες και καταρράκτες από ρέον συναίσθημα, σ’ ένα από τα πιό «εσωτερικά» και συγχρόνως διαπεραστικά (διάνα!) CD του τελευταίου καιρού, που το άκουσμα του σε υποχρεώνει, κάθε τόσο, να σταματήσεις κάθε σκέψη και απλά, ν΄ακούς.


11) HUMBERTO RAMIREZ presenta : “Divinamente LUCY FABERY” :
‘Ενας ολωσδιόλου απρόσμενος δίσκος είναι τούτος που μας έρχεται από το Πουέρτο Ρίκο και τον οίστρο του πάντα ανήσυχου τρομπετίστα Humberto Ramirez, ο οποίος, όμως, εδώ καλεί να τον συνδράμει (και ούτως ανακαλεί απο την λήθη) την παλιά ντίβα Lucy Fabery, ιστορική ερμηνεύτρια του feeling (άλλως, του bolero με αρμονικά στοιχεία jazz) και πληθωρική περσόνα, ακόμα και στα σχεδόν εβδομήντα της. Ο Humberto ξέρει τί κάνει – και η θεία Lucy ακόμα καλύτερα, μια και η cool jazz ατμόσφαιρα, γεμάτη ρομάντζο στυλ 50ς και απαλά ηχοχρώματα, ήταν πάντα το μουσικό της «σπίτι». Αποτέλεσμα, ένα CD φτιαγμένο με φανερή αγάπη, φροντίδα και τόνους καλού γούστου (τί δύσκολο τη σήμερον!), που ισορροπεί περίτεχνα ανάμεσα στην ήπια jazz και την αισθαντική μπαλάντα, με την Fabery (γνωστή και ως “Muñeca de Chocolate”, ήτοι Σοκολατένια Κούκλα) να ανασύρει μια ερμηνευτική τεχνογνωσία σχεδόν ξεχασμένη στον χρόνο και να της φυσάει την πνοή της αναγέννησης στα σύγχρονα στούντιο, με την αιώνια βελουδένια φωνή και το έξοχο «φρασάρισμα», ενώ ο Ramirez, σοφός μουσικός, ακομπανιάρει διακριτικά, σολάρει όμορφα και ενορχηστρώνει με το ήθος, το ύφος και τον χώρο που αρμόζει στη σπουδαία καλεσμένη του. Ο πιό «νυχτερινός» δίσκος της 20άδας και ταυτόχρονα, ένα ακουστικό διαμάντι για κάθε μουσική κοσμηματοθήκη.


12) CARLOS SARDUY : “Charlie En La Habana” :
Το πόσο μεγάλη υπόθεση είναι στην Κούβα οι υψηλοτάτου επιπέδου μουσικές σχολές, γίνεται περίτρανα φανερό ακούγοντας το ντεμπούτο του τρομπετίστα Carlos Sarduy – μόλις 19 ετών κι όμως, ώριμος καλλιτέχνης, jazz σολίστας, έτοιμος συνθέτης και, προφανώς, άρτι αποφοιτήσας απο την Escuela Nacional del Arte (Εθνική Σχολή Τέχνης), εύφορο φυτώριο όλων των σπουδαίων μουσικών ταλέντων που έχει βγάλει το νησί στις τελευταίες δεκαετίες. Μοιάζει απίστευτο για ένα μειράκιο στην ηλικία του Carlos, κι όμως, το “Charlie En La Habana” βρίθει γνώσης και εμπεριστατωμένης άποψης ως προς το είδος, τη φόρμα και το ύφος της μουσικής, περιέχει πυκνές και πολύπλοκες συνθέσεις και μελωδίες, δείχνει βαθιά σκέψη και «παίδεμα» απο τη μεριά του δημιουργού κι ακόμα, μας γνωρίζει έναν καλλιτέχνη που, όντας ακόμα στη μετεφηβεία, μοιάζει να ξέρει απ΄έξω τα μυστικά της jazz αισθητικής και τους λαβύρινθους της αφρο-κουβανικής παράδοσης σε τέτοια έκταση ώστε μόνο το εξαιρετικό ταλέντο μα κι η ουσιαστική μουσική παιδεία απ΄τους δασκάλους του να εξηγούν το ευπρόσδεκτο μυστήριο. Πιστεύω πως, με περαιτέρω διαμόρφωση του προσωπικού του στύλ που σίγουρα θα έρθει συν τω χρόνω, ο Carlos Sarduy θα γίνει κεντρικό πρόσωπο της κουβανέζικης jazz του άμεσου μέλλοντος.


13) HUASCAR BARRADAS : “My Favourite Things” :
Μεγάλος μάστορας του φλάουτου, ευφυής συνθέτης και ικανότατος στο fusion των στύλ και των ιδιωμάτων, ο Huascar Barradas αποτελεί ένα απο τα πιο γερά χαρτιά στη δημιουργική μουσική της Βενεζουέλας, με το περσυνό του άλμπουμ να πιστοποιεί την φάση καλλιτεχνικής ωριμότητας που διανύει και να μας δίνει μερικές απο τις πιο αξιομνημόνευτες μουσικές στιγμές του 2006. Εν πρώτοις, ο Barradas κάνει κάτι έξυπνο (κι έχει τα κότσια να το φέρει εις πέρας απολύτως λειτουργικά) : στη βάση όλων των κομματιών του βρίσκονται οι παραδοσιακοί ρυθμοί και τα λαϊκά στύλ της Βενεζουέλας, από το joropo ως την gaita κι απο το culo ‘e puya ως το chimbangle (ήτοι, μια γκάμα που καλύπτει πλήρως το πολιτισμικό υπόβαθρο της χώρας, απο την κλασική ισπανική ως την πλήρως αφρικάνικη επιρροή). Απο εκεί και πέρα, όμως, πάνω τους στρώνονται τα πιό απίθανα ηχητικά κολλάζ, που μπορούν να περιλαμβάνουν άνετα την όπερα (“Carmen”), το hip hop, το flamenco και φυσικά την πανταχού παρούσα jazz, μιά και το “My Favourite Things” είναι, κατά βάση, ένας latin jazz δίσκος. Και δεδομένης της εξαιρετικής ικανότητας του Barradas στην οργάνωση (πέρα από την σύνθεση και την εκτέλεση) της μουσικής, είναι ένας πάρα πολύ καλός latin jazz δίσκος.


14) GRUPO X : “Food For Your Latin Soul” : Ιδού, τώρα, ένα CD που, πέρα από απολαυστικό από άκρη σ΄άκρη, καταδεικνύει πόσο ο τόπος (κι ο μικρόκοσμος) όπου μια ηχογράφηση γεννιέται μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Εν προκειμένω, το Grupo X παίζει ένα πολύ διασταλτικό είδος Latin Soul, αν όμως ο νους του αναγνώστη πάει στην σπουδαία latin soul των 60ς και των 70ς στη Νέα Υόρκη, σας έχω καλά νέα : το γκρούπ έρχεται απο την καρδιά του Λονδίνου, μια μεγαλούπολη με το ολόδικό της, διακριτό στύλ soul εδώ και δεκαετίες, οπότε η είσοδος της soul στον latin ήχο γίνεται μέσα απ΄το λονδρέζικο φίλτρο που προϋποθέτει ένα πιο “club” στύλ, με βαθιά, σχεδόν freestyle φωνητικά (της αψεγάδιαστης Liza Millet), χρήση του Hammond οργάνου, ψήγματα μελωδικού house, μπόλικες acid jazz καταβολές, αλλά και το σωστό σωστό, μια μπάντα-μηχανή στα latin ρυθμικά καθήκοντα της, που κινείται ανετότατα ανάμεσα στη salsa, τη mozambique, το guaguanco, το son montuno και, φυσικότατα, τη latin jazz. Το “Food For Your Latin Soul” είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του : ένα fusion μενού που πετυχαίνει όχι μόνο στο συνδυασμό των ετερόκλητων μα, το πιο σημαντικό, στην αρμονική σύζευξη των κοινών τους στοιχείων που, με κάτι τέτοια άλμπουμ, φαίνεται πως είναι ένα σωρό και μεταξύ τους, απόλυτα λειτουργικά. Groovy, baby!


15) THE BRIAN LYNCH / EDDIE PALMIERI PROJECT : “Simpatico” :
Σύντροφοι απ΄τα παλιά και συμπολεμιστές σε τόσες latin jazz και salsa ηχογραφήσεις, ο τρομπετίστας Brian Lynch και ο γκραν μετρ Eddie Palmieri έγραψαν πέρσι ένα CD με τα ονόματα των δυό τους, ύστερα απο αμνημόνευτα χρόνια που ο πρώτος συμμετείχε στις διάφορες μπάντες του δεύτερου : ωστόσο, το όνομα του Lynch (και μάλιστα πρώτο στη σειρά) δείχνει εδώ πως πρόκειται κυρίως για ένα άλμπουμ με τη δική του δημιουργική σφραγίδα, μια και έχει συνθέσει τα περισσότερα κομμάτια, τα έχει ενορχηστρώσει όλα κι έχει κάνει την παραγωγή του εγχειρήματος. Ωραιότατος τρομπετίστας με στέρεο jazz στίγμα, παρά ταύτα ο Lynch έπαιξε τόσα χρόνια τη μουσική του Palmieri ώστε οι προσωπικές του δημιουργίες να θυμίζουν, σε στυλ, δομή και ύφος, αρκετά τον χαρακτηριστικότατο «ήχο Palmieri», ενώ ο ίδιος ο Eddie παίζει πιάνο και έχει συνεισφέρει κάποιες συνθέσεις (κυρίως παλιότερες δικές του). Σε ένα latin jazz δίσκο που υποστηρίζεται κυριολεκτικά απο το “who is who” των καλύτερων μουσικών του είδους στη Νέα Υόρκη, οι χορταστικοί αυτοσχεδιασμοί είναι πρώτης κλάσης, η αναπάντεχη εμφάνιση της Μεξικάνας Lila Downs στα φωνητικά δύο κομματιών αφήνει μεικτές εντυπώσεις (στο απίθανο bolero “Que Seria La Vida” σκίζει, στην παλιά salsa του Palmieri “Paginas De Mujer” είναι έξω απ΄τα νερά της – κάθε είδος μουσικής θέλει τη δική του γνώση...) και, ως μεγαλεπήβολο εγχείρημα εν συνόλω, αφήνει τα απόνερα του σπουδαίου ειδικού βάρους των συντελεστών του, αλλά και συγχρόνως μια αμυδρή αίσθηση πώς όπου εμπλέκονται δημιουργοί με τέτοιο προσωπικό ύφος και κολοσσιαία επιδραστικό έργο στο παρελθόν, όπως ο Eddie Palmieri, αναπόφευκτα πολλά απ΄όσα παίζονται τα έχεις ξανακούσει – όταν πρωτόβγαιναν και, τριάντα χρόνια πρίν, κυριολεκτικά τράνταζαν τον μουσικό κόσμο γύρω τους. Η καλή μουσική, όμως, είναι πάντα καλή μουσική και το “Simpatico” είναι γεμάτο από τέτοια.


16) CLAVE Y GUAGUANCO – “La Rumba Que No Termina” :
Από την ξαφνική άνθηση (ουσιαστική και δισκογραφική) που γνώρισε όλο το φάσμα της παραδοσιακής αφρο-κουβανικής μουσικής την τελευταία 15ετία, φρονώ πως ένα γκρουπ σήκωσε κεφάλι εξ αρχής κι άνετα στέκεται σήμερα μία κλάση πάνω απ΄όλα τα υπόλοιπα : οι Clave y Guaguanco, «παιδί» του σπουδαίου ανανεωτή Amado Dedeu, άρχισαν σταδιακά, απο δίσκο σε δίσκο, να αρθρώνουν ένα εντελώς προσωπικό μουσικό λόγο στα πλαίσια μιας υπεραιωνόβιας μουσικής/πολιτισμικής παράδοσης (φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι αυτό!), που περικλείει πολλούς και διάφορους αφρικάνικους ρυθμούς που επιζούν στην Κούβα μα εν τέλει, εκφράζεται μέσα απο την rumba – και κυρίως, το σύγχρονο, οργιαστικά περίπλοκο και σχεδόν ζαλιστικό απο τους ορυμαγδούς τυμπάνων, υποείδος του guarapachangueo. Η ικανότητα του Dedeu να ενορχηστρώνει δημιουργικά (και, φυσικά, του συγκροτήματος να εκτελεί δεξιοτεχνικά) σε αυτό το στύλ είναι, απλά, αξεπέραστη, ακόμα πιό σημαντική είναι όμως η δυνατότητα του να αντιλαμβάνεται τη rumba, ένα μουσικό είδος γεμάτο απο παραδοσιακούς περιορισμούς, σαν ένα πεδίο ανοιχτού συνθετικού πειραματισμού και να γράφει κομμάτια με μελωδίες, δομή, αρμονία και πρόσθετα στοιχεία (απο hip hop ως jazz κι ένα σωρό έτερους «άφρο» ρυθμούς) έτσι όπως η rumba δεν έχει ποτέ πρίν ξανακουστεί στην Κούβα. Το “La Rumba No Termina”, ένα βήμα πιο μπροστά σ΄αυτή την κατεύθυνση, συνιστά ένα αληθινό έπος πολυρυθμίας, ένα συνθετικό κι ενορχηστρωτικό επίτευγμα, ένα αληθινά νεωτεριστικό εγχείρημα και τέλος, ένα CD που προσωπικά συνιστώ ολόθερμα σ΄όσους θέλουν πράγματι ν΄αφουγκραστούν την πάλλουσα καρδιά της μουσικής της Κούβας.


17) LA PRESION : “Salsa De Ayer Con El Sabor De Hoy” :
‘Αλλη μια κολομβιάνικη δουλειά που μας έρχεται, διά της τεθλασμένης, απο την Γαλλία (γιατί, δεν ξέρω) και φέρει την υπογραφή του σεσημασμένου μουσικού/ενορχηστρωτή/παραγωγού Alberto Barros (των Los Titanes) και τη συμμετοχή διάφορων, εν πολλοίς αγνώστων, Κολομβιανών και λίγων Γάλλων μουσικών, το Cdάκι αυτό αριστεύει στον ρόλο της ολοζώντανης salsa που σφύζει από χορευτικό σφρίγος και λοιπά και λοιπά, επιπροσθέτως όμως δείχνει πως για τους δημιουργούς του υπάρχουν ζητήματα προς έκφραση που υπερβαίνουν την υπεραπλούστευση της «μουσικής για πίστα». ‘Ετσι, σε κάμποσα από τα κομμάτια της La Presion οι στίχοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, θίγοντας ακόμα και κατ΄εξοχήν «δύσκολα» ζητήματα όπως ο εμφύλιος πόλεμος στην Κολομβία, ενώ η ακουστική εικόνα των κομματιών ξετυλίγει μελωδικά χρώματα και ενορχηστρώσεις σε αδρές γραμμές, αρμονικά δεμένα με το έντονο συναίσθημα που διατρέχει όλο τον δίσκο. Μια δουλειά με λόγο ύπαρξης και τη γλώσσα του σήμερα – χρειαζόμαστε κι άλλους τέτοιους δίσκους. Επειγόντως.


18) MARINO LUIS : “A La Medida” : H πρώτη γνωριμία που δίνει (τουλάχιστον σ΄εμένα) με αυτό το CD ο νεαρός συνθέτης + τραγουδιστής Marino Luis Caicedo, από το αέναα δραστήριο Cali της Κολομβίας, ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες που η μουσική φτώχεια των καιρών έχει επιβάλλει : μια salsa άμεσης ομορφιάς και «υπόγειου» swing διατρέχει το άλμπουμ απο το πρώτο κομμάτι ως το τελευταίο, άλλοτε ρομαντική (χωρίς ποτέ να γίνεται γλυκερή) κι άλλοτε ρυθμικότερη (χωρίς ποτέ να καταφεύγει στις συνήθεις χορευτικές ευκολίες), με προσοχή και προσήλωση στη μελωδία, τις συνθέσεις και τις σφιχτοδουλεμένες ενορχηστρώσεις, και τελικό αποτέλεσμα ένα CD που απευθύνεται εξ ίσου στον υπερκινητικό χορευτή και στον στοχαστικό ακροατή, ικανοποιώντας πλήρως τις αισθητικές ανάγκες κάθε φίλου της υψηλής τροπικής ισπανόφωνης μούσας.


19) JOSE BERRIOS : “La vida es dura” :
Για το ώριμο και συναισθηματικά φορτισμένο salsa ντεμπούτο τούτου του πρωτοεμφανιζόμενου πενηντάρη, διαβάστε πλήρη κριτική στις «νέες κυκλοφορίες» του latinmusic.gr .








20) STEVE GUASCH : “Siguiendo La Tradicion” (Νέα Υόρκη):
Ο άγνωστος σε εμένα μουσικός απο τη Νέα Υόρκη (παρά το όνομα του, πορτορικάνικης καταγωγής) Steve Guasch είναι φανερό πως είχε προηγουμένως φάει πολλά ψωμιά (και μεροκάματα) στη salsa και latin jazz σκηνή της μεγαλούπολης, όχι μόνο γιατί τον «κόβω» γύρω στα πενήντα-φεύγα μα κι επειδή το δισκογραφικό του ντεμπούτο μαρτυράει μπόλικη πείρα και γυμνασμένο μουσικό αισθητήριο : ένα CD με salsa υπόβαθρο και διαρκείς jazz αναφορές, που χωρίς να κραδαίνει το λάβαρο της μουσικής επανάστασης, αναμφιβόλως ακούγεται με αβίαστη απόλαυση, αφού και οι συνθέσεις είναι ωραιότατες, κι ο ήχος (α λα 70ς, ανεπιτήδευτα «ρετρό») ξυπνάει οικείες ακουστικές μνήμες, και ως salsa ξεκουνάει ανέτως κάθε πίστα, και ως jazz στέκει στο ύψος των καλύτερων νεοϋορκέζικων προδιαγραφών, και ως απέριττη εγγραφή ενός ουσιώδους, στιβαρού και διαχρονικού concept πείθει απόλυτα για την τιμιότητα, αλλά και το συναίσθημα, του δημιουργού του.
Πρόσφατα άρθρα
1. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
2. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
3. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
4. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
5. Μαθήματα congas : Ενδιαφέρεστε;
διαβάστε το...
Αρχείο κατηγορίας


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN