Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 24/3/2017
latinmusic category
Omara Portuondo : "Είμαι πλούσια και δυνατή απο τις εμπειρίες μου και την κουλτούρα της Κούβας".

(Μια ραδιοφωνική συνέντευξη του 2002)



Με γκράντε καριέρα, ολόδικό της ύφος, υπερχειλίζον συναίσθημα κι επιτέλους, παγκόσμια φήμη, η Omara Portuondo είναι, αναμφισβήτητα, η τελευταία μεγάλη bolerista της Λατινικής Αμερικής. Πατώντας στα γερά θεμέλια που έβαλαν προγενέστερες ντίβες, σαν την Olga Guillot, την Toña La Negra και την La Lupe, η Omara καλλιεργεί με φροντίδα το ρομαντικό ιδίωμα επί πέντε συναπτές δεκαετίες, ούσα η «σημαία» της ουσίας του bolero στη μετεπαναστατική Κούβα, όχι μόνο εξαιτίας του καλλιτεχνικού της μεγέθους αλλα κι επειδή το στάτους των «σταρ» που οι προεπαναστατικές βεντέττες απολάμβαναν στο νησί τις οδήγησε στην έξοδο απο την Κούβα αφ΄ης στιγμής ο Φιντέλ πήρε τα πράγματα στα χέρια του και τα ξανάστησε σε υπαρκτώς σοσιαλιστικά πρότυπα. Ετσι, η Omara Portuondo απέμεινε να ερμηνεύει πεισματικά boleros και canciones, παρέα με την έτερη μεγάλη Elena Burke, σ΄ένα νησί κλειστό στον έξω κόσμο για πολλά χρόνια, όπου οι μουσικές προτεραιότητες αφορούσαν περισσότερο την χορευτική μουσική, τις φολκλορικές φόρμες και το πολιτικό τραγούδι παρά τα μουσικά στύλ που θριάμβευαν ακριβώς πρίν την Επανάσταση και, στο βάθος του καθεστωτικού υποσυνείδητου, συνδέονταν με εποχές που το νέο κουβανικό κράτος έπρεπε, ακόμα και σημειολογικά, να απορρίψει.

 Παρά ταύτα, η Portuondo διέθετε αρκετό προσωπικό χάρισμα, πιστό κοινό και πολιτική συνέπεια ώστε να μεταβληθεί, σταδιακά, σε μια από τις εμβληματικές προσωπικότητες της νέας κουβανικής μουσικής κατάστασης και να σταλεί πολλές φορές σε διεθνή φεστιβάλ προκειμένου να εκπροσωπήσει τη μουσική τέχνη της Κούβας ως μια διαχρονική πολιτιστική οντότητα (που αυτό ακριβώς είναι) κι όμως, στο τέλος του 20ου αιώνα, να παραμένει ελάχιστα γνωστή στον κύριο όγκο του δυτικού κοινού, όπου οι Κουβανοί καλλιτέχνες σπάνια έφταναν, διά ζώσης ή σε δίσκους. Και μετά ήρθε το Buena Vista Social Club. Ενα εμπορικό φαινόμενο που ακόμα απασχολεί τους αναλυτές της μουσικής βιομηχανίας κι έφτασε, ως την στιγμή που γράφουμε, να έχει πουλήσει περισσότερα απο 10 εκατομμύρια αντίτυπα, με την Omara Portuondo στις ύστερες δεκαετίες της ζωής και τις καριέρας της ν΄αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του θαύματος. Συγκυρία, αξία, μάρκετινγκ – ό,τι κι αν έπαιξε τον πρωταρχικό ρόλο σ΄αυτό το μνημειώδες σουξέ, γεγονός είναι πως εκτόξευσε τη φήμη της Omara σε αδιανόητα ύψη, την έβαλε στο κέντρο του παγκόσμιου μουσικού χάρτη και της χάρισε πρόσβαση σε λουσάτα θέατρα σε κάθε γωνιά του πλανήτη και δισκογραφικά συμβόλαια για άλμπουμς που το διεθνές κοινό διψούσε ν' ακούσει και πλήρωνε για ν΄αποκτήσει. 


Δραττόμενος, λοιπόν, της ευκαιρίας της πρόσφατης συναυλίας της, το Νοέμβριο του 2006, έψαξα, βρήκα και δημοσιεύω κάτωθι μια μικρή σε έκταση αλλά ενδιαφέρουσα συνέντευξη που η Omara Portuondo μου είχε δώσει τηλεφωνικώς, εκείνη στην Αβάνα κι εγώ στην Αγία Παρασκευή, για τις ανάγκες του Kosmos 93,6 και του απαραίτητου promotion για την συναυλία που είχε δώσει μερικές μέρες μετά, το 2002. Η συνέντευξη μεταδόθηκε ηχογραφημένη την επόμενη ημέρα και όπως γίνεται κατανοητό, η φύση κι ο σκοπός της συνέντευξης (ραδιοφωνική συνομιλία περίπου 20 λεπτών με αποδέκτη το ευρύ κοινό) υπαγόρευσαν μια σειρά απο απλές ερωτήσεις, ελάχιστα εξειδικευμένου ενδιαφέροντος, προκειμένου ο μέσος ακροατής να αποκτήσει μια γενική ιδέα για το στάτους, το παρελθόν και τις απόψεις της τραγουδίστριας, χωρίς να «μπερδευτεί» με πιό σύνθετους μουσικούς όρους κι εντελώς ξένες προς αυτόν καλλιτεχνικές παραδόσεις ή καταστάσεις. Ιδού, λοιπόν, η συνέντευξη – και έπεται η Omara…


- Ποιά ηταν η πρώτη σας μουσική ανάμνηση ;

- Απο παιδάκι έδειχνα ιδιαίτερη κλίση στη μουσική και το πρώτο τραγούδι που έμαθα να λέω ήταν ακριβώς το “Veinte Años” της Maria Teresa Vera, που ήταν μια trovadora και εγώ άκουγα φανατικά τις εκπομπές της στο ραδιόφωνο. Αλλά κυρίως οι γονείς μου ήταν που μου τραγουδούσαν διάφορα τραγούδια κι εγώ τα μάθαινα, με πρώτο το “Veinte Años”, που τελικά έγινε μόνιμο μέρος του ρεπερτορίου μου και το έχω ηχογραφήσει σε πάρα πολλές εκτελέσεις , με τελευταίες αυτές στον προσωπικό μου δίσκο και στο Buena Vista Social club. Οι γονείς μου δέν ήταν επαγγελματίες μουσικοί ή τραγουδιστές, τραγουδούσαν απλά για τον εαυτό τους και για μένα, όπως συμβαίνει συχνά στην Κούβα που όλοι σχεδόν οι Κουβανοί είναι ερασιτέχνες μουσικοί, τραγουδιστές ή χορευτές. Πραγματικά, στην Κούβα η μουσική είναι ένα απο τα πιο σημαντικά πράγματα στην καθημερινή ζωή .

- Πώς ήταν το περιβάλλον που μεγαλώσατε, η γειτονιά, η ατμόσφαιρα, η λαϊκή κουλτούρα εκείνης της εποχής ;

- Γεννήθηκα σε μια γειτονιά σαν όλες τις άλλες της Αβάνας που λέγεται Cayo Hueso, αλλά έζησα πολλά χρόνια στο Pueblo Nuevo εκεί κοντά . Το Pueblo Nuevo είχε κι αυτό τις μουσικές επιρροές του, αλλά το Cayo Hueso ήταν που είχε πιο πολλή ιστορία . Θυμάμαι που το Cayo Hueso είχε το δικό του γκρούπ comparsa, που έβγαινε στο καρναβάλι με μουσικούς και χορευτές, όπως έχουν τέτοια γκρούπ όλες οι γειτονιές της Αβάνας, και το γκρουπ του Cayo Hueso λεγόταν Los Componedores και θυμάμαι που έκαναν τις πρόβες τους εκεί στη γειτονιά και εμείς δίναμε ο καθένας ό,τι μπορούσε για να τους βοηθήσει να φτιάξουν τα κοστούμια τους. Σε αυτή τη γειτονιά ήταν που γνώρισα πολλούς σημαντικούς συνθέτες και τραγουδοποιούς που έρχονταν απο την ανατολική Κούβα, όπως γίνεται παντού οι καλλιτέχνες της επαρχίας κάποια στιγμή να καταλήγουν στην πρωτεύουσα. Εκεί λοιπόν γνώρισα τον Sindo Garay, τον Miguel Matamoros και άλλους σπουδαίους συνθέτες. Επίσης στο Cayo Hueso απο παράδοση παντού έπαιζαν, χόρευαν και τραγουδούσαν rumba κι εμείς ξέραμε όλους τους σπουδαίους rumberos της περιοχής. Θυμαμαι μια μέρα που ήμουνα μικρή και η μαμά μου με είχε στείλει να πάρω ψωμί κι εγώ περνώντας έξω απο ένα απο αυτά τα συγκροτήματα δωματίων με τις εσωτερικές αυλές που στην Κούβα τα λένε solares, άκουσα που έπαιζαν rumba και μπήκα μέσα κι έμεινα εκεί ώρες μαζί τους, κι όταν γύρισα σπίτι μου λέει η μαμά μου πού ήσουν κι εγώ της απαντάω ήμουνα κάτω στο solar που έπαιζαν rumba κι η μαμά μου μού λέει, την επόμενη φορά που θα συμβεί αυτό ελα αμέσως εδώ να μου το πείς και θα πάμε μαζί στη rumba, αλλά πρώτα φέρε το ψωμί τουλάχιστον! Σε αυτές τις γειτονιές της Αβάνας όλοι έπαιζαν και λίγο μουσική, όμως ήταν αυτοδίδακτοι, ενώ σήμερα υπάρχουν πολλές μουσικές σχολές και όλοι οι νέοι μουσικοί που βγαίνουν απο αυτές είναι πολύ καλοί. Εκεί λοιπόν, στη δεκαετία του 1940, ενώ ήμουνα ακόμα στο σχολείο, γνώρισα κάτι άλλα παιδιά της γειτονιάς, ερασιτέχνες, που έπαιζαν με τις κιθάρες τους bolero και feeling, που ήταν ένα μουσικό κίνημα της εποχής. Ενα είδος bolero με αρκετές jazz και αμερικάνικες επιρροές , γιατί πάντοτε στην Κούβα ακούγονταν και μουσικές απο άλλες χώρες του κόσμου, όπως jazz, tango, πολλή μουσική απο το Μεξικό, ειδικά ranchera που ακόμα αρέσει πολύ. Απο αυτό το πρώτο συγκροτηματάκι έμαθα πολλά πράγματα για τη μουσική .

- Πώς γίνατε μέλος των Las D’ Aida, ενός απο τα σπουδαιότερα φωνητικά σχήματα στην ιστορία της Κούβας;


- Ενόσω εγώ τραγουδούσα με ένα κουαρτέτο feeling στο οποίο συμμετείχε και ο σπουδαίος συνθέτης ο Cesar Portillo De La Luz, μια άλλη μεγάλη τραγουδίστρια που πέθανε φέτος δυστυχώς, η Elena Burke, δούλευε με ένα αρκετά δημοφιλές κουαρτέτο της εποχής, το κουαρτέτο του Orlando La Rosa αλλα επειδή έπρεπε να πάει για μια δουλειά στο Μεξικό πρότεινε εμένα για αντικαταστάτρια. Με αυτό το γκρούπ έγινα ουσιαστικά επαγγελματίας τραγουδίστρια, κάναμε και τουρνέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, και επιστρέφοντας στην Κούβα, καπου ένα χρόνο μετά, αποφασίσαμε με την αδερφή μου την Haydee να κάνουμε ένα φωνητικό ντουέτο για να εμφανιζόμαστε σε μια πρωινή τηλεοπτική εκπομπή με μεγάλη τηλεθέαση. Εκεί που τα λέγαμε, συναντήσαμε στη γωνία του δρόμου την Elena Burke, μιλήσαμε για αυτό και τελικά αποφασίσαμε αντί για ντούο να κάνουμε ένα φωνητικό γυναικείο κουαρτέτο, με μουσική διευθύντρια την Aida Diestro που ήταν και πιανίστα και δούλευε και στο Πανεπιστήμιο, γιατί εκείνη την εποχή οι περισσότεροι μουσικοί έκαναν κι άλλες δουλειές για να επιβιώσουν, για παράδειγμα ο Cesar Portillo De La Luz ήταν ελαιοχρωματιστής. Ετσι λοιπόν, στις 16 Αυγούστου του 1952 φτιάξαμε τις Las D’ Aida και φέτος κλείσαμε 50 χρόνια απο την ίδρυση του γκρουπ, για αυτό και στο τέλος του χρόνου θα γίνει εδώ μια μεγάλη συναυλία αφιερωμένη στα 50 χρόνια των Las D’ Aida. Εγώ τραγούδησα με το κουαρτέτο αυτό για 15 χρόνια, ως το 1967 που ξεκίνησα σολο καριερα, και είχαμε μεγάλη επιτυχία. Ταξιδέψαμε σε δεκάδες χώρες του κόσμου, όπως και στην προσωπική μου καριέρα αργότερα πήρα μέρος σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, στις ανατολικές κυρίως χώρες, αλλά είχα πάει και στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, καθώς και στη Λατινική Αμερική.

- Ποιές είναι οι διαφορές ανάμεσα στις περιόδους πρίν και μετά την Επανάσταση για τους μουσικούς της Κούβας , την τέχνη και την καριέρα τους ;

- Πρίν την Επανάσταση, οι περισσότεροι μουσικοί στην Κούβα, κυρίως οι άνδρες, έκαναν κι άλλα επαγγέλματα για να ζήσουν και μάλιστα πολλοί απο αυτούς εξασκούσαν το επάγγελμα του κουρέα. Επαιζαν μουσική όποτε μπορούσαν, γιατί δέν υπήρχαν πάντα ευκαιρίες για μουσικές δουλειές, ούτε και πολλά μουσικά στέκια για να παίζουν. Βεβαίως, και πρίν την Επανάσταση υπήρξαν σπουδαίοι μουσικοί και ερμηνευτές, όπως ο Moises Simons, η Rita Montaner, o Bola De Nieve, άνθρωποι που είχαν και μουσικές σπουδές και δούλευαν αρκετά στα κλάμπ, ακόμα και στην τηλεόραση γιατί πρέπει να ξέρετε πώς η δεύτερη χώρα του κόσμου που απέκτησε τηλεόραση μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η Κούβα. Λοιπόν, είχαμε πολλές πολιτιστικές ανησυχίες πάντα, αλλά ήταν μετά τον θρίαμβο της Επανάστασης, κι αυτό που λέω δέν είναι πολιτικός λόγος, που άρχισε το κράτος να δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για την κουλτούρα και να την αντιμετωπίζει σαν κληρονομιά του έθνους. Εγιναν πολύ καλές σχολές για μουσικούς, ζωγράφους, σκηνοθέτες κι όλοι εμείς αποκτήσαμε σημαντικές δυνατότητες να παίζουμε τη μουσική μας στον κόσμο, καθώς δημιουργήθηκαν μουσικοί χώροι σε όλη την Κούβα . Τώρα πιά ένας μουσικός μπορεί να ζήσει απο τη μουσική και το ταλέντο του, χωρίς να πρέπει να γίνει κουρέας ή χτίστης ή λούστρος κι αυτό είναι απλά μια πραγματικότητα που συμβαίνει στη χώρα μας .

- Το φαινόμενο της διεθνούς επιτυχίας του Buena Vista Social Club σας εξέπληξε ;
Σε τί νομίζετε οτι οφείλεται αυτή η επιτυχία ;

- Η ιδέα του να συγκεντρώνονται μουσικοί και τραγουδιστές απο διάφορα στύλ και συγκροτήματα για μια ηχογράφηση ή μια συναυλία δέν είναι καινούρια στην Κούβα . Αυτό πάντα γινόταν κι εγώ έχω πάρει μέρος σε πολλές τέτοιες παραγωγές, ακόμα και με μεγάλες ορχήστρες, με βιολιά και όλα αυτά, χορευτές, μιλάμε για πάρα πολλά άτομα, ειδικά την εποχή που είχαμε πολιτιστικές ανταλλαγές με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ομως τα πράγματα σήμερα είναι διαφορετικά και κατ΄ αρχήν, είναι πολύ μεγαλύτερες οι επικοινωνιακές δυνατότητες. Η ιστορία του Buena Vista ξεκίνησε όταν ο Ry Cooder και ο Nick Gold, ο παραγωγός της εταιρίας World Cirquit είχαν την ιδέα να ηχογραφήσουν ένα δίσκο με κάποιους μουσικούς απο την Αφρική και Κουβανούς μουσικούς εδώ στην Αβάνα , και για αυτό είχαν έρθει ήδη σε επαφή με τον Juan De Marcos Gonzales για να βρεί τους Κουβανούς μουσικούς που θα έπαιζαν. Οι Αφρικανοί όμως τελικά δέν μπορεσαν να έρθουν επειδή την τελευταία στιγμή είχαν πρόβλημα με τις βίζες τους, ωστόσο ο Cooder κι ο Gold ήταν ήδη στην Κούβα, είχαν κλεισμένο το στούντιο κι έτοιμους τους μουσικούς και τότε ο Juan De Marcos, που πάντα είχε την ιδέα μιας τέτοιας ηχογράφησης γύρω απο το son και την παραδοσιακή κουβανέζικη μουσική, τους πρότεινε να γράψουν έτσι κι αλλιώς ένα δίσκο με μουσική της Κούβας κι αυτοί δέχτηκαν, οπότε εκείνος άρχισε τα τηλέφωνα, συγκεντρώνοντας τους τραγουδιστές και τους μουσικούς που τελικά έκαναν το Buena Vista Social Club. Γιατί το έβγαλαν Buena Vista Social Club ; Γιατί ο Ruben Gonzalez που έπαιζε πολλά χρόνια πρίν σε ορχήστρες που έπαιζαν danzon , θυμόταν το ομώνυμο κομμάτι που πρίν πολλά χρόνια είχε βγεί για μια λέσχη στην περιοχή Buena Vista και λεγόταν βεβαίως Buena Vista Social Club. Αυτό το κομμάτι το είχε γράψει ο θείος του Cachaito, ο Orlando Lopez . Μπήκε λοιπόν το κομμάτι στο δίσκο και τελικά αποφάσισαν να δώσουν αυτό τον τίτλο σε όλο το CD . Σχεδόν αμέσως κέρδισε το Γκράμι, μετά έγινε και η ταινία, που αυτά που έδειχνε είναι κομμάτια της καθημερινής ζωής στην Κούβα, ο τύπος που κουβαλάει μια τηλεόραση στο δρόμο, ο άλλος που ξεφορτώνει ένα ψυγείο, ένα σωρό λεπτομέρειες τέτοιες που βγήκαν πολύ όμορφες στο πανί. Ηταν ακόμα εκείνο το ντουέτο που κάναμε με τον Ibrahim Ferrer, που δέν ξέραμε οτι μας ηχογραφούν εκείνη την ώρα, καιτη στιγμή που τραγουδάμε μαζί  εγώ δακρύζω επειδή πραγματικά είχα συγκινηθεί που ο Ibrahim τόσα χρόνια ποτέ δέν είχε τραγουδήσει σαν σολίστας και τώρα το κοινό τον αποθεώνει όπως του αξίζει ...αυτο το είδα μετά στην ταινία και σκέφτηκα, τί όμορφη στιγμή και πόσο γεμάτη συναίσθημα που έπιασε ο φακός. Γενικά ήταν ένας δίσκος γεμάτος όμορφη παραδοσιακή μουσική που παραδόξως ακούγεται φρέσκια και σήμερα, με το ακουστικό της ήχο σε μια εποχή που η μουσική γίνεται όλο και περισσότερο ηλεκτρονική και εξαρτημένη απο την τεχνολογία. Ολος αυτός ο συνδυασμός των στοιχείων νομίζω οτι εξηγεί την επιτυχία του Buena Vista Social Club, μια επιτυχία που μας έκανε να σκεφτούμε «επιτέλους, ο κόσμος γνωρίζει την αληθινή μουσική της Κούβας» .

- Σε πιο βαθμό η εικόνα που προβάλλει το Buena Vista Social Club απηχεί την σημερινή πραγματικότητα της Κούβας;  Πολλοί πιστεύουν ότι η σύγχρονη μουσική της Κούβας δεν έχει καμμία σχέση με το Buena Vista.

- Αυτό που συμβαίνει είναι οτι πολλοί νέοι στην Κούβα είχαν άγνοια της παλιότερης μουσικής και με το Buena Vista Social Club άρχισαν πάλι να εκτιμούν και να μαθαίνουν τις ρίζες τους. Για παράδειγμα, το danzon δέν ακουγόταν πιά καθόλου στην Κούβα, παρά μόνο στο Μεξικό που ακομα αρέσει πολύ. Ειναι δεδομένο πως παντού στον κόσμο η δημιουργικότητα των νέων είναι εκπληκτική κι έχει μεγάλη αξία, ομως είναι σημαντικό που οι νέοι σήμερα, ακόμα κι αν παίζουν rock, pop ή salsa, αναγνωρίζουν την αξία της δικιάς μας μουσικής. Υπάρχει ενα γκρούπ στη Γαλλία απο Κουβανούς, οι Orishas, που έκαναν διασκευή το “Chan Chan” σε rap, κάτι πολύ πρωτοποριακό αλλα συγχρόνως φαίνεται και ο σεβασμός τους για τις βάσεις, τα θεμέλια της κουβανέζικης μουσικής. Σήμερα υπάρχουν πολλοί περισσότεροι νέοι που παίζουν son, ψάχνουν την παλιά μουσική κι ανακαλύπτουν τους θησαυρούς της, ενώ άλλοι συνεχίζουν σε πιο σύγχρονους δρόμους, όμως είναι σημαντικό που ξέρουν όλοι απο πού ήρθε όλη αυτή η μουσική και πώς ξεκίνησε. Ναί, είναι παλιά μουσική, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της στο ελάχιστο .

- Εσας πώς σας έχει επηρεάσει αυτή η ξαφνική διεθνής επιτυχία ; Αλλαξε η ζωή σας ;

Η δική μου ζωή δέν έχει αλλάξει καθόλου και σε τίποτα. Μένω στο ίδιο σπίτι απο το 1970 , ένα άνετο διαμέρισμα στην Αβάνα, αν και μεγάλωσα σε δύσκολες συνθήκες και πολλή φτώχεια , σε εποχές που δεν είχαμε πρόσβαση σε άλλους κύκλους, για λόγους οικονομικούς και βεβαίως, λόγω του χρώματος του δέρματος μας . Εκείνες τις εποχές αν είχες μέσα σου αίμα μαύρο, δέν είχες δικαίωμα εισόδου σε πολλούς χώρους, κέντρα διασκέδασης, καζίνο και λοιπά . Η μητέρα μου βλέπετε ήταν λευκή, απόγονος Ισπανών αλλα ο πατέρας μου ήταν μαύρος και ζούσαμε ευτυχισμένα, αλλά δύσκολα απο οικονομική και κοινωνική άποψη. Ετσι λοιπόν αυτή η επιτυχία τώρα δέν με επηρρεαζει γιατί όπως τα βλέπω εγώ τα πράγματα, μια ζωή την έχουμε κι η ζωή του καλλιτέχνη είναι απρόβλεπτη, την μια μέρα μπορεί να έχεις επιτυχία και την επόμενη να μη σε θυμάται κανείς . Η αλήθεια είναι πάντως οτι εδώ στην Κούβα είχα πάντα το κοινό μου που με αγαπούσε και η αναγνώριση ποτέ δέν μου έλειψε, τόσο απ’ τον κόσμο όσο κι απο τους άλλους καλλιτέχνες. Είμαι πολύ περήφανη που γεννήθηκα στην Κούβα και στ΄αλήθεια, εμένα δέν με επηρρεάζει τίποτα, ούτε καλό ούτε κακό, γιατί η ζωή η ίδια έχει τις καλές και τις κακές πλευρές της και πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα όπως έρχονται. Με όλους αυτούς τους μουσικούς που έχω δουλεψει στη ζωή μου, σπουδαίους καλλιτέχνες σαν τον Chucho Valdez, τον Arturo Sandoval, τον Paquito D’ Rivera, την Orquesta Aragon, πραγματικά νιώθω πλούσια και δυνατή απο τις εμπειρίες που έχω ζήσει και την κουλτούρα της Κούβας που αισθάνομαι οτι έχω πίσω μου.
Πρόσφατα άρθρα
1. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
2. "Το τραγούδι μου έχει συναίσθημα, συνείδηση, καρδιά": μια συνέντευξη του Ray de la Paz.
διαβάστε το...
3. ALFREDO DE LA FE : "H Salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα".
διαβάστε το...
4. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( Tito Puente ) ΚΙ ΕΓΩ
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN