Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 22/5/2017
latinmusic category
Το Καρναβάλι της Κούβας και η ιστορία του.

                       

                H Ημέρα των Βασιλιάδων (Dia de Reyes) στην Παλιά Αβάνα. Λιθογραφία του F. Miahle.

Τέλη Ιουλίου, βράδι Σαββάτου, οποιαδήποτε χρονιά , στην Αβάνα : Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στην παραλιακή λεωφόρο του Malecon και πάνω τους, χιλιάδες πόδια βαδίζουν βιαστικά, ενόσω απ' την μεριά της θάλασσας, απ' τον προορισμό δηλαδή, ο φλοίσβος φέρνει μια κρουστή οχλοβοή που ολοένα δυναμώνει. Συνωστισμός, φωνές , γέλια, τύμπανα, ιδρώτας και τώρα πιά, πατώντας στο Malecon, ένα κύμα σφοδρής πολυρρυθμίας σκάει πάνω σου , καθώς οι πρώτοι χορευτές , ντυμένοι σε μια δίνη χρωμάτων, φαίνονται να γλυστράνε σ' ένα κόσμο χωρίς βαρύτητα που περιχαρακώνεται ένθεν κακείθεν από δήθεν βλοσυρούς αστυνομικούς, φωνακλάδες μικροπωλητές και το λοιπό αναβράζον πλήθος. Το Καρναβάλι !

Σημείο αναφοράς της κοινωνικής, ου μην και της μουσικής ζωής στην Κούβα, το Καρναβάλι των θερμών τροπικών συνήθιζε ανέκαθεν να εξάπτει τα πάθη, να γοητεύει τους επισκέπτες και να στήνει, έστω για λίγες μέρες , ένα σκηνικό αισθητικής, ηθικής και μουσικοχορευτικής ελευθερίας . Χωρίς (πιά) να' χει ευθεία σχέση με το χριστιανικό εορτολόγιο , το κουβανικό Καρναβάλι είναι απλά ένα πολυήμερο πάρτυ στον πραγματικά φυσικό του χώρο, δηλαδή στους δρόμους , κι εκεί τα πολυμελή γκρούπ που εκπροσωπούν τις γειτονιές της πόλης παρελαύνουν παίζοντας, χορεύοντας , τραγουδώντας και βεβαίως, διεκδικώντας με περίσσιο ζήλο τον τίτλο των Πρώτων του Καρναβαλιού που απονέμει η αρμόδια επιτροπή, μαζί με το πολύβουο εκλογικό σώμα του φιλοθεάμονος κοινού. Αυτά, τώρα . Γιατί κάποτε τα πράγματα είχαν εντελώς αλλιώς.

Καίτοι το χριστιανικό καρναβάλι υπήρξε στην Κούβα ήδη από τον 17ο αιώνα, εν τούτοις ο απ' ευθείας πρόγονος των σημερινών καρναβαλιστών ήταν βεβαίως η περίφημη "Dia de Reyes" , η Ημέρα των Βασιλιάδων (αυτών που εμείς λέμε «Τρείς Μάγους») της 6ης Ιανουαρίου, ανήμερα Θεοφάνεια, οπόταν σ' ολόκληρη σχεδόν τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι μαύροι σκλάβοι είχαν την άδεια των αρχών ( και μόνο για εκείνη την ημέρα) να παίξουν δημόσια τα τύμπανα τους, να τραγουδήσουν στις αφρικάνικες γλώσσες τους και να φορέσουν τα κοστούμια που το πατρόν τους χάνεται στα στυλιστικά βάθη της Μαύρης Ηπείρου. Είναι σίγουρο πώς μέρος της ιδέας της «αφρικάνικης παρέλασης», που η Ημέρα των Βασιλιάδων στην πραγματικότητα ήταν, ερχόταν από τις τελετουργικές λιτανείες της μυστικής αδελφότητας των Abakua, οι οποίοι, με άδεια ή χωρίς, συνήθιζαν (και συνεχίζουν ως σήμερα) να τελειώνουν τις τελετές τους με την έξοδο των μελών της αδελφότητας στον δρόμο και, υπο τον ήχο των τυμπάνων και με τις φιγούρες των επίφοβων “iremes” να προπορεύονται, την ολοκλήρωση μιας σύντομης πορείας στα πέριξ του εκάστοτε barrio. Κατά την κυρίως ειπείν “Dia De Reyes”, πάντως, επίσημοι φορείς εκδήλωσης των δραστηριοτήτων εκείνης της συναρπαστικής μέρας χρίζονταν τα "cabildos", δηλαδή οι ενώσεις - αδελφότητες που ανήκαν ανάλογα με το αφρικάνικο έθνος τους όλοι οι σκλάβοι ( μια γνήσια αποικιακή ισπανική ιδέα, πάντα στα πλαίσια του "διαίρει και βασίλευε" ), και στα κατάστιχα του δήμου της Αβάνας σώζονται ακόμη οι τίτλοι, ενίοτε και οι φθαρμένες σημαίες, θρυλικών cabildos, όπως των "Βασιλικών Congos" (Congos Reales), των "Αφρικανών Lukumi", των "Carabali Isuama", των "Arara Magino", των "Mina Popo της Χρυσής Ακτής" και μπόλικων άλλων, που συνιστούσαν ένα αφρικάνικο μικρόσκοσμο στην καρδιά της κοσμοπολίτικης πρωτεύουσας . Την 6η Ιανουαρίου, λοιπόν, όλα τα cabildos ξεχύνονταν στα σοκάκια της Παλιάς Αβάνας, μ' επικεφαλής καθένα τον δικό του εκλεγμένο "βασιλιά" , κι ως τη δύση του ήλιου στροβιλίζονταν ξέφρενα σε μια πόλη που εκείνη την μέρα τελούσε εν πλήρη πολιτιστική ανατροπή . Οι Lukumi με τα τεράστια καπέλα και τα φτερά, οι Congos με τα μπλέ - κόκκινα ρούχα, οι Arara πλουμισμένοι με κοχύλια, όλοι τούτοι παρήλαυναν με τη συνοδεία των δικών τους τυμπάνων, των τραγουδιών στη γλώσσα τους και με προπορευόμενους πάντα τους diablitos, τους "διαβολάκους" οι οποίοι φορώντας αφρικάνικες μασκαράτες και χορεύοντας οργιαστικά, άνοιγαν το δρόμο κάτω απ' τα βλέμματα της λευκής ελίτ που χάζευε απ' τα μπαλκόνια, έπινε από κρυστάλλινα ποτήρια και κάθε τόσο, πετούσε ρεάλια και εσκούδα στην μαύρη μάζα από κάτω . Η ρότα της 6ης Ιανουαρίου πάντα κατέληγε στην Πλατεία των Οπλων (Plaza de Armas), στο παλάτι του Κυβερνήτη κι εκεί, ενόσω το cabildo παλλόταν σύσσωμο στην είσοδο, ο "βασιλιάς" και μια αντιπροσωπεία ηλικιωμένων σκλάβων ανέβαινε τα μαρμάρινα σκαλιά για να ευχηθεί στον Κυβερνήτη μακροημέρευση και να λάβει μισή ουγκιά χρυσάφι.

Αν και η "Ημέρα των Βασιλιάδων" ήταν σίγουρα μια απ' τις πιο έντονες στιγμές της αποικιακής ζωής στην Κούβα, τελικά απαγορεύτηκε το 1884, τέσσερα χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας, καθώς η άποψη περί "εκπολιτισμού" των μαύρων πολιτών (πλέον) της χώρας κέρδιζε ραγδαία έδαφος. Το 1902, μετά την ανεξαρτησία από την Ισπανία, το Καρναβάλι επιτράπηκε πάλι, αυτή τη φορά όμως το Φεβρουάριο και χωρίς τα καταργημένα cabildos, αλλά με τη συμμετοχή, πλέον , των "comparsas", ήτοι των γκρούπ που εκπροσωπούσαν τις γειτονιές της πόλης , και με σαφείς διατάξεις που περιόριζαν τους ευθείς αφρικάνικους συμβολισμούς των αποικιακών χρόνων. Ωστόσο, οι αφρικανισμοί επέζησαν λάθρα (κι ενίοτε, όχι και τόσο λάθρα) μέσα απο τις comparsas, καθώς αυτές εξ αρχής σχετίστηκαν με τις πιο λαϊκές (και υποβαθμισμένες) περιοχές της πόλης, όπου παραδοσιακά το μαύρο φυλετικό στοιχείο υπερίσχυε, ενώ η ιδέα της μουσικής στο δρόμο, των κρουστών και των φανταχτερών φορεσιών, είτε βαφτιζόταν Dia de Reyes είτε σκέτα Καρναβάλι, παρέμενε μια γνώριμη, φυσική κι αυθόρμητη έκφραση. Ωστόσο, οι συχνοί "τσαμπουκάδες" ανάμεσα στις ανταγωνιστικές comparsas, που συχνά κατέληγαν σε αίμα, ώθησαν σε νέα απαγόρευση το 1913 κι αν κάτι επανέφερε, οριστικά πιά , το αφρο - κουβανικό Καρναβάλι εν έτει 1937, ήταν αφ' ενός τα ποθητά τουριστικά δολάρια σε εποχές ισχνές κι αφ' ετέρου , η γενικευμένη χρήση των comparsas από τους λευκούς πολιτικούς , με τους μουσικούς και χορευτές του κάθε μαχαλά να παιανίζουν θορυβωδώς υπερ του ενός ή του άλλου υποψηφίου . Μάλιστα, ακόμα και στα χρόνια που το επίσημο Καρναβάλι τελούσε σε αναστολή, οι comparsas έκαναν την εμφάνιση τους στη διάρκεια των προεκλογικών εκστρατειών κι απο το δούναι και λαβείν ανάμεσα σε μουσικούς, χορευτές και λογής πολιτικούς, έχουν μείνει στην ιστορία κάμποσα ανθολογικά μουσικά θέματα των comparsas, όπως η θρυλική “Chambelona”, λαϊκός ύμνος του Φιλελεύθερου Κόμματος, ή η “Aplandadora”, με την βοήθεια της οποίας ο Carlos Prio Socarras κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 1948. Ο Fidel Castro, ομοίως, δεν παρέλειψε να φέρει το Καρναβάλι στα δικά του χακί μέτρα και μάλιστα, από το 1970 το τοποθέτησε στα τέλη Ιουλίου ( τουλάχιστον στην Αβάνα) προκειμένου να συμπίπτει με την 26η Ιουλίου, ύψιστη επέτειο της Επανάστασης.

Οπως είπαμε, η κατάργηση των αφρικάνικων cabildos ως κατάλοιπων των αποικιακών ημερών της Κούβας μετέθεσε το βάρος των καρναβαλικών δρώμενων στούς ώμους των comparsas : Η αρχαιότερη comparsa που παραμένει σε λειτουργία είναι η αειθαλής El Alacran (Ο Σκορπιός) απο την εργατική γειτονιά του El Cerro της Αβάνας, που επιζεί ως μοναδικό αποικιακό απολίθωμα καθώς πρωτοϊδρύθηκε το 1844. Ολες οι λοιπές υπάρχουσες comparsas της Αβάνας εκκίνησαν την παρέλαση στον χρόνο μετά την άρση της απαγόρευσης το 1937. Παρ΄ότι η σημερινή κουβανική κοινωνία είναι, λίγο ως πολύ, αταξική, στις comparsas, στα κοστούμια και στο πρεστίζ τους καθρεφτίζονται ακόμα προ-επαναστατικά ταξικά γνωρίσματα, με κάποιες απο αυτές, όπως οι Marqueses de Atares (Οι Μαρκήσιοι του Atares) και οι Dandys (Οι Δανδήδες), να εγείρουν αναμνήσεις απ΄την εποχή που επανδρώνονταν απο επαγγελματίες, καλά αμειβόμενους εργάτες και καλοβαλμένους μεσοαστούς, θεωρούμενες επομένως ως «comparsas των πλουσίων», ενώ άλλες, όπως η Alacran, η Jardinera και η Bollera, απηχούν ως σήμερα το πιο λαϊκό και, συνήθως, πιο «μαύρο» στοιχείο της πόλης.                                                         

Αξίζει ακόμα ν΄αναφέρουμε την πιθανώς πιό παράδοξη comparsa της Αβάνας, που ακούει στο όνομα “Danza del Leon”, έρχεται απο το Barrio Chino (την κινέζικη συνοικία) και απαρτίζεται απ΄τους σχετικά λίγους εναπομείναντες απόγονους των Κινέζων που κατά τον 19ο αιώνα είχαν μεταφερθεί σε αξιόλογους αριθμούς στην Κούβα για να δουλέψουν στα ζαχαροκάλαμα. Η διέλευση της κινέζικης comparsa απ΄τους δρόμους της Αβάνας παραμένει ένα αρκούντως σουρεαλιστικό θέαμα, εφ΄όσον σ΄αυτήν συμμετέχουν ανάκατα Κινέζοι, μιγάδες και μαύροι (που πλειοψηφούν πιά στην κινέζικη συνοικία), τα μουσικά όργανα έρχονται εν μέρει απ΄την Απω Ανατολή κι εν μέρει απο την Αφρική, της μπάντας προπορεύονται συνήθως νεαροί μασκαρεμένοι ως νίντζα (παρ΄ότι οι νίντζα ήταν Ιάπωνες!) και την παρέλαση είθισται να κλείνει ένας αυθεντικός γερο-Κινέζος με σκούφο μάγειρα που χορεύει κραδαίνοντας μια κουτάλα της σούπας ανα χείρας.

Οι μέρες του Καρναβαλιού αναμένονται, φυσικά, εναγωνίως απο τα μέλη των comparsas κι όσο ζυγώνει ο καιρός, οι προετοιμασίες εκκινούν πυρετωδώς. Τα κοστούμια της comparsa (που μπορεί να αριθμεί περισσότερα απο 100 μέλη) φτιάχνονται απο αυτοσχέδιους σχεδιαστές και τίς χρυσοχέρες κάθε γειτονιάς, με χρήματα που μαζεύονται δια το παραδοσιακού ρεφενέ και τώρα πιά, κάποια μικρή κρατική επιχορήγηση. Οι διηγήσεις κι οι φωτογραφίες συγκλίνουν στο ότι το Καρναβάλι ήταν πολύ πιό εντυπωσιακό και οπτικώς πλούσιο πρό της Επανάστασης, καθώς οι comparsas πατρονάρονταν οικονομικά απο επιφανείς Κουβανούς, επιχειρηματίες, πολιτικούς κι άλλους του αυτού φυράματος, όμως στα φιντελικά χρόνια οι πολλές χλιδές κόπηκαν και την σήμερον, παρά το ακμαίο κέφι και τον μουσικοχορευτικό πανζουρλισμό, το αμιγώς οπτικό στοιχείο που παρουσιάζουν τα δύο μεγάλα κουβανέζικα καρναβάλια είναι μάλλον μικρομεσαίων φιλοδοξιών. Οπως και να΄χει, όλα τα διαθέσιμα μέσα επιστρατεύονται ώστε μουσικοί, χορευτές, επίτιμοι και σουλατσαδόροι της κάθε comparsa να έχουν διαθέσιμη την φορεσιά στην ώρα της, ραμμένη και σιδερωμένη, ενώ με ξεχωριστή φροντίδα οι ειδικοί τεχνίτες σκαρώνουν το σήμα κατατεθέν του Καρναβαλιού, που δέν είναι άλλο απο τίς περίφημες farolas : πάνω σ΄ένα μακρύ κοντάρι, συνήθως απο ελαφρύ ξύλο, τοποθετούν ένα αντικείμενο που μοιάζει κάπως με υπερμεγέθες φανάρι, αλλά χωρίς φώς μέσα, που συνήθως φτιάχνεται απο χαρτόνι ή πεπιεσμένο χαρτί, φτάνει σε ύψος τα δυόμισι μέτρα και στα χέρια των επιτήδειων καρναβαλιστών στριφογυρίζει με ταχύτητα και δεξιοτεχνία, χρησιμεύοντας ακόμα και για εντυπωσιακά ακροβατικά με τον χειριστή να ισορροπεί την ανοικονόμητη farola στο μέτωπο του καθώς χορεύει ή τρέχει ανάμεσα στις σειρές των περιπατητών και χορευτών. Οπως σε κάθε Καρναβάλι ανά τον κόσμο, το θέαμα κάθε comparsa συμπληρώνεται απο τα άρματα, που το πάλαι ποτέ ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακά στην Κούβα, αλλά σήμερα, λόγω πενιχρών πόρων και μέσων, ό,τι κυλάει πάνω σε ρόδες είναι συνήθως μάλλον κακότεχνο κι ερασιτεχνικό, αρκετά γερό όμως ώστε να κουβαλάει πάνω του μουσικούς, τιμώμενα πρόσωπα, καλίγραμμες χορεύτριες κι ως είθισται, τίς απαραίτητες τοπικές βασίλισσες της ομορφιάς.

Της πενίας δεδομένης, ως σημαντικότατο στοιχείο υπεροχής στον ανταγωνισμό των comparsas αναδεικνύεται η χορογραφία. Το χορευτικό team κάθε καρναβαλικού γκρούπ αποτελεί, συνήθως, το πιο πολυάνθρωπο τμήμα του κι οπωσδήποτε, εκείνο που δύναται να εξακοντίσει ή να κατακρημνύσει την δημοτικότητα της comparsa στο κοινό περισσότερο απο κάθε άλλο συστατικό της παρουσίας της. Γι΄αυτό και οι πρόβες των χορευτών ξεκινάνε καιρό πρίν, συνήθως σε κάποιο ευρύχωρο σπίτι ή την τοπική “Casa de Cultura” (κάτι σαν πολιτιστικό κέντρο, ένας θεσμός που υπάρχει σε κάθε γειτονιά, χωριό ή οικισμό της Κούβας), με το θέμα της χορογραφίας να συνδέεται με την ιστορία και την ταυτότητα έκαστης comparsa ή, ακόμα, με το κεντρικό θέμα που μπορεί να επιλεγεί για τον σχεδιασμό κοστουμιών και αρμάτων. Συχνά, στις πρόβες των χορευτών απαγορεύεται η πρόσβαση στους μη έχοντες εργασία και, κυρίως, τόπο διαμονής το συγκεκριμένο barrio, καθώς πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος «καρναβαλικής κατασκοπίας», δηλαδή της κλοπής της κεντρικής ιδέας ή των βημάτων της χορογραφίας απο κάποια ανταγωνιστική comparsa.

Μουσικώς, ό,τι ακούγεται στους δρόμους εκείνες τις μέρες παραπέμπει άμεσα στη γιαγιά Αφρική. Τα γκρούπ των κομπάρσας συντίθενται από μικρούς στρατούς κρουστών - συνήθως από κάμποσα τύμπανα που διεθνώς ξέρουμε ως congas ( και που , παρεμπιπτόντως, είναι αυθεντικά τέκνα του Καρναβαλιού και των παλιών "comparsas congas" , ήτοι των καρναβαλιστών που, το πάλαι ποτέ, παρήλαυναν με τα cabildos που κατάγονταν από το Κονγκό) , μερικά bombos που θυμίζουν ρουστίκ εκδοχές των ευρωπαϊκών στρατιωτικών τυμπάνων και μια πλειάδα από κουδούνες (cencerros), τηγάνια (sartenes) και ζάντες αυτοκινήτων (llantas) που παίζονται με μπακέτες και δίνουν στον ήχο της κομπάρσα την χαρακτηριστική μεταλλική υφή . Από εκεί κι ύστερα, στο στυλ της Αβάνας ακολουθούν χάλκινα πνευστά, επί το πλείστον τρομπέτες και τρομπόνια, ενώ στο στυλ του Santiago de Cuba το ρόλο του σολίστ παίρνει η corneta china, ένα μικροσκοπικό πνευστό με διαπεραστικό ήχο που θυμίζει έντονα το δικό μας ζουρνά και που έφτασε στην Κούβα με τους ουκ ολίγους Κινέζους εργάτες τον 19ο αιώνα. Ο ρυθμός είναι πάντα σε 4/4, εξαιρετικά πολυρυθμικός και σε πολύ γρήγορο τέμπο , προκειμένου να κρατάει σε συμπαγή βηματισμό το πολυπρόσωπο σύνολο της comparsa ενώ τούτη εκτελεί, καθ' οδόν , το μουσικό της θέμα . Το μουσικό είδος που ανήκει τούτος ο βομβαρδιστικός ρυθμός του δρόμου λέγεται Conga ή Conga de Comparsa και διαθέτει δύο υποείδη : Την Conga Habanera (Conga της Αβάνας) και την Conga Santiaguera ή Conga Oriental (Conga του Santiago de Cuba ή Conga της Ανατολικής Κούβας).

Κάθε comparsa διαθέτει απαραιτήτως το ολόδικο της μουσικό θέμα, ήτοι την ολόδικη της conga, με κάποια απ΄τα πλέον εμβληματικά κομμάτια των ιστορικών comparsas να αποτελούν πιά μέρος του εθνικού παραδοσιακού ρεπερτορίου. Στο παρελθόν, κάποιοι απ΄τους πιο ξακουστούς μουσικούς της Κούβας συμπλήρωναν τα έσοδα τους γράφοντας τους παιάνες των comparsas : Μυθικά ονόματα όπως αυτά του Chano Pozo, του Felix Chappottin και του Miguelito Valdes σώζονται ακόμα στη μνήμη της καρναβαλικής μούσας, με τους σημερινούς δημιουργούς να συνεχίζουν την παράδοση, γράφοντας διαρκώς νέο υλικό χωρίς όμως ν΄αντικαθιστούν τους παλιούς «ύμνους», που παραμένουν το μουσικό δελτίο ταυτότητας της κάθε comparsa στο διηνεκές. Πάντως, κάθε νέα χρονιά οι comparsas παρουσιάζουν καινούρια μουσικά θέματα, που είτε αποτελούν αυθεντικές νέες συνθέσεις, είτε συνίστανται σε διασκευές τραγουδιών της μόδας απο την καθαρά χορευτική μουσική, π.χ. timba, salsa, pop κ.λ.π. Τα κομμάτια με αποκλειστική καρναβαλική χρήση έχουν συνήθως τοπικιστικό, σκωπτικό και σατιρικό χαρακτήρα, ενώ δέν λείπουν οι πολιτικές κορώνες, που σχεδόν πάντα κολακεύουν το καθεστώς – αν και στο πιο ανήσυχο Santiago de Cuba έχουν κατα καιρούς ακουστεί αυτοσχέδια «αντεπαναστατικά» άσματα που οδήγησαν στην βίαια διακοπή της παρέλασης απο τα πάντοτε άγρυπνα κουβανέζικα ΜΑΤ.

Κατά το σύνηθες, η comparsa διαθέτει ένα γκρούπ 15-20 μουσικών που ακολουθεί κατά πόδας τους χορευτές παίζοντας τον ρυθμό της conga, ενίοτε όμως οι πιο πολυπρόσωπες comparsas, καθώς εκπροσωπούν μεγαλύτερες ή πιο φημισμένες γειτονιές της πόλης, μπορεί να διαθέτουν και δεύτερο, μικρότερο γκρουπ μουσικών που έπεται σε αρκετή απόσταση (ώστε οι μουσικές των δύο ομάδων να μην αλληλοκαλύπτονται) και συνηθέστερα παίζει ανεβασμένο στο άρμα. Σ΄αυτή την περίπτωση, πρόκειται συχνά για μια μικρή χορευτική ορχήστρα με μπάσο, πιάνο, κρουστά, ίσως ένα-δύο πνευστά και τραγουδιστές (με τον ήχο να μεταδίδεται απ΄τα φορητά ηχεία του άρματος), η οποία παίζει salsa ή son προκειμένου οι εποχούμενες χορεύτριες να ξεδιπλώνουν τα χορευτικά (και σωματικά) προσόντα τους.

Καθώς η παρέλαση του Καρναβαλιού συνίσταται σ΄ένα μακρύ κι αργά κινούμενο ποτάμι απο χρώματα, ανθρώπους, ήχους και βήματα, οι comparsas προωθούνται μέσα απο μια συνεχή αλληλοδιαδοχή στάσεων, αναμονής (ώσπου η προηγούμενη comparsa να αναπτύξει το θέμα της μουσικής και της χορογραφίας της) και ακολούθως, κίνησης. Τα συνθήματα για στάση, αφύπνιση κι εκκίνηση δίνει πάντα με την σφυρίχτρα του ο mayordomo, τουτέστιν ο επικεφαλής ολόκληρης της comparsa κι εφ΄όσον η εντολή αφορά την κίνηση, ο αρμόδιος μουσικός παίζει μια φορά στην κουδούνα το ρυθμικό σχήμα του clave (όχι όμως του clave της salsa, αλλά του clave της rumba, που είναι κατά τι διαφορετικό), η ορχήστρα το επαναλαμβάνει αμέσως ομαδόν κι ο ρυθμός της conga ξεκινά απότομα, σαν κάποιος να πάτησε ξαφνικά το κουμπί του play σ΄ένα τεράστιο νοερό στερεοφωνικό. Οσο η comparsa βρίσκεται σε πορεία, οι χορευτές κι οι μουσικοί εναλλάσσουν το περιπατητικό βήμα με το τυπικό χορευτικό βήμα της conga (1-2-3 και το 4ο βήμα στην «άρση» που παίζει το τύμπανο bombo), όμως η επίσημη χορογραφία του γκρούπ εκτελείται στις προκαθορισμένες στάσεις, που γίνονται στα «κρίσιμα», απο πλευράς κοινού και κριτών, σημεία της μακράς διαδρομής. Μια σημαντική ειδοποιός διαφορά μεταξύ του Καρναβαλιού της Αβάνας και του Καρναβαλιού του Santiago de Cuba είναι πώς στο πρώτο, οι comparsas παρελαύνουν στους κεντρικούς δρόμους και το κοινό στέκεται υποχρεωτικά ένθεν κακείθεν του δρόμου, έχοντας αποκλειστικά ρόλο θεατή, ενώ στο δεύτερο, ο κόσμος έχει δικαίωμα να προστεθεί χορεύοντας στην «ουρά» του Καρναβαλιού και να συμμετάσχει, έτσι, σ΄ένα πιο αυθόρμητο, λαϊκό και αναμφισβήτητα διονυσιακό δρώμενο.

 Τη σήμερον, κάθε πόλη της Κούβας διαθέτει το δικό της καρναβάλι, συνήθως στους μήνες του καλοκαιριού, ανέτως όμως ξεχωρίζουν ως μεγαλύτερα κατ' αρχήν αυτό του Santiago de Cuba, το Φεβρουάριο, και έπειτα εκείνο της Αβάνας, που συνήθως λαβαίνει χώρα σε τρία διαδοχικά σαββατοκύριακα , απ' τα τέλη Ιουλίου ως τα μέσα Αυγούστου .


Βιβλιογραφία


Fernando Ortiz : "Los Cabildos y la fiesta afrocubanos del Dia de Reyes" (Editorial de Ciencias Sociales, 1992)

Fernando Ortiz : "Los Instrumentos de La Musica Afrocubana, vol. 3" ( La Habana, 1952 )

Helio Orovio : "Diccionario de la Musica Cubana" (Letras Cubanas, 1981)

Robin D. Moore : "Nationalizing Blackness : Afrocubanismo and artistic Revolution in Havana, 1920 - 1940 " (University of Pittsburgh, 1997)

Cristobal Diaz Ayala : “De Congas y Comparsas”. Latin Beat Magazine, p. 30-31, vol. 15, number 1, February 2005.
Πρόσφατα άρθρα
1. Santeria: Το "άγιο" πνεύμα της Αφρικής στην καρδιά της Κούβας.
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN