Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 24/3/2017
latinmusic category

Σελίδα 1 από 2


CHEO FELICIANO

Τραγουδώντας «με την καρδιά στο στόμα»*
 
   Κοιτώντας πίσω στην ιστορία της μουσικής (της κάθε μουσικής) , πιστεύω πώς ο πιό εύκολος διαχωρισμός δέν είναι αυτός ανάμεσα στους καλούς και τους μέτριους (μια κι οι μετριότεροι ακόμα έχουν κοινό να τους υπερασπιστεί), αλλά εκείνος ανάμεσα στους αληθινά μεγάλους κι όλους τους λοιπούς . Ποιοί είναι οι αληθινά μεγάλοι ; Ολοι τους ξέρουμε, μια κι οι αληθινά μεγάλοι δέν κρίνονται απ΄το προσωπικό γούστο αλλά απ΄το συλλογικό θυμικό : Είναι εκείνοι που έχουν καταστήσει περίπου  περιττή την υπεράσπιση (ενίοτε και επεξήγηση) του έργου τους, εν μέρει λόγω της πληρότητας και της δυναμικής αυτού του έργου , αλλά κυρίως επειδή η συνολική καλλιτεχνική τους υπόσταση διαθέτει τέτοιο βάρος και βεληνεκές ώστε η κριτική της αποτίμηση οφείλει να βγεί από τα αμιγώς μουσικά πλαίσια και ν΄ανοιχθεί στον αντίκτυπο που ο καλλιτέχνης προκαλεί στα άτομα και, αν είναι αληθινά μεγάλος, στις μάζες και τους λαούς . Ενας τέτοιος καλλιτέχνης δεν έχει απλά κάτι να πεί, έχει κάτι να δώσει – κάτι, που οι νότες και οι παύσεις απο μόνες τους είναι ανεπαρκείς να εξηγήσουν και, πολύ περισσότερο, να μεταφέρουν .  Σ’ ό,τι αφορά τη μουσική της Λατινικής Αμερικής, ο Cheo Feliciano (Τσέο Φελισιάνο) συνιστά μια τέτοια περίπτωση : Την περίπτωση του καλλιτέχνη που το έργο του πρέπει να κριθείκάτω απ΄το πρίσμα της συνεισφοράς στο συναισθηματικό τοπίο μιας κουλτούρας – εν προκειμένω, ένα κομβικό επίτευγμα αν δεχτούμε την τέχνη ως κατ΄εξοχήν ψυχική έκφραση κι ανάγκη .


 
H φωτογραφία είναι απο το εκπληκτικό βιβλίο "Salsa Talks" της Mary Kent.  
 
 Κλειδί στην κατανόηση ενός τέτοιου καλλιτέχνη αποτελεί ένα κεφαλαιώδες λατινοαμερικάνικο παράδοξο : Πώς απο την λαϊκή δεξαμενή μπορεί να αναδυθεί υψηλή (με οποιαδήποτε στάνταρ) τέχνη . Κι ο Cheo, ο γιός του μαραγκού που γεννήθηκε σ΄ένα ξύλινο σπιτάκι στο Barrio Segundo , δίπλα σ΄ένα μπουρδέλο, στο Πόνσε του Πουέρτο Ρίκο, πέρασε χρόνια στην πρέζα κι έφτασε κάποτε να ζητιανεύει στη φαβέλα Perla του Σαν Χουάν, είναι ο ίδιος που ερμήνευσε οριστικά μερικά απ΄τα μεγαλύτερα τραγούδια της μουσικής που λέμε salsa, διάλεξε ένα ρεπερτόριο μεστό απ΄το ταλέντο των σπουδαιότερων συνθετών, περιβλήθηκε απο τις μουσικώς πλουσιότερες ενορχηστρώσεις και, κυρίως , χάραξε στην ιστορία μια χούφτα κομμάτια με γερή ποίηση και ισχυρότατα μηνύματα .  Αλλα πάνω απ΄όλα, τραγούδησε – και σ΄αυτή την βαριά, μελωδική, εσωστρεφή φωνή εκατομμύρια ισπανόφωνων βρήκαν αυτό που ο φίλος μου Alejandro Diaz περιγράφει περίφημα ως εξής :
«Ακούγοντας τον Cheo Feliciano, νιώθω πάντα πώς εκείνη την στιγμή δέν τον ακούω μόνος μου. Αισθάνομαι σαν μέλος μιας τεράστιας οικογένειας και σ΄αυτή την οικογένεια, ο Cheo δέν είναι ο αγαπημένος μου, είναι ο αγαπημένος ΜΑΣ» . Κάθε καλλιτέχνης που εγείρει τέτοια ερεθίσματα είναι άξιος τιμών και, ακόμα και περιττών, περαιτέρω αναλύσεων .
 
a) Απο το «Μαργαριτάρι του Νότου» στο «Μεγάλο Μήλο»: Τα άγουρα χρόνια .
 
   Ο Jose  Luis “Cheo” Feliciano Vega  , λοιπόν, γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1935 στο «Μαργαριτάρι του Νότου» (La Perla Del Sur) όπως στοργικά αποκαλούν οι πορτορικανοί την δεύτερη τη τάξει πόλη του νησιού, το Πόνσε . Για να φτάσεις στο Πόνσε απ΄την πρωτεύουσα, το Σαν Χουάν, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή, παίρνεις την εθνική οδό που περνάει μέσα απ΄τους κεντρικούς ορεινούς όγκους και καθώς η πυκνή τροπική βλάστηση του βόρειου τμήματος σταδιακά δίνει τη θέση της στο ξηρό κλίμα και τα κοντά δέντρα της νότιας ακτής, η μιάμιση ώρα της διαδρομής καταλήγει σε μια ράθυμη πολη καπου 100.000 κατοίκων που λούζεται στον ανελέητο ήλιο (έχει το χαμηλότερο ποσοστό βροχόπτωσης στο Πουέρτο Ρίκο) και κοιτάει ήσυχα την Καραϊββική . Το Πόνσε, μαζί με τη Λοϊσα, είναι οι δύο πόλεις του Πουέρτο Ρίκο που περισσότερο θυμίζουν πώς αυτό το έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών όχι μόνο βρίσκεται στην καρδιά της Καραϊββικής αλλά  πολιτισμικά δένεται άρρηκτα στην ισπανόφωνη (ή, σωστότερα, αφρο – ισπανική) κουλτούρα της .

Ο Cheo , μιγάς κι ο ίδιος , μεγάλωσε στο φτωχικό Barrio Segundo, στην οδό Guadalupe, σ’ ένα ξύλινο σπιτάκι δίπλα στο τοπικό κοιμητήριο και κοντά στον πιο διάσημο οίκο ανοχής της πόλης, το μπουρδέλο της Isabel “La Negra”. O Cheito, που έδειχνε απο νωρίς πώς η μουσική ήταν το πεπρωμένο του έχοντας φτιάξει μια ορχήστρα απο πιτσιρικάδες που έπαιζαν πάνω σε τενεκέδες και κονσερβοκούτια, γράφτηκε στο τοπικό ωδείο όπου τα μαθήματα λάβαιναν χώρα στα καμαρίνια του θεάτρου La Perla . Θέλησε να μάθει κιθάρα, ύστερα έκλινε προς το τρομπόνι, αλλά καθώς το φτωχικό ωδείο δέν διέθετε ούτε το ένα ούτε το άλλο όργανο για να εξασκείται, ο Cheo έμεινε δύο χρόνια ξεσκονίζοντας το σολφέζ ώσπου, εν έτει 1956, ο πατέρας πήρε μια απόφαση κοινή στη μοίρα εκατομμυρίων πορτορικανών : Να ρίξει μαύρη πέτρα και να μετοικήσει, συν γυναιξί και τέκνοις, στη Νέα Υόρκη . Λίγες μέρες πρίν ο Cheo αφήσει πίσω το νησί, ο καθηγητής της μουσικής ανακοίνωσε το ανείπωτο – μια δωρεά απο σαράντα τρομπόνια θα έφτανε οσονούπω !  
 
 Ετσι, ο Cheo Feliciano δεν έγινε τρομπονίστας, γεγονός που αποδεικνύει πώς η κοσμική συνομωσία ήξερε καλά τί έκανε . Στη Νέα Υόρκη, μέσα του 50, η οικογένεια εγκαταστάθηκε πρώτα σέ μια γειτονιά Ιρλανδών, απ΄όπου έφυγε κακήν κακώς, ύστερα απο πλείστα ρατσιστικά επεισόδια, για να ρίξει οριστικά άγκυρα στα γνώριμα νερά της 110ης οδού, στην καρδιά του Barrio, κοινώς της ισπανόφωνης πλευράς του Μανχάταν . Φυσικά, γράφτηκε αμέσως σε μια τοπική συμμορία (τους “Demonios”) και στην κωλότσεπη κουβαλούσε την απαραίτητη κάμα («ήταν η εποχή που οι πορτορικάνοι γίναμε γνωστοί απ΄τα στιλέτα μας : Ηταν ένας τρόπος να κερδίσουμε τον σεβασμό. Αρνητικός, αλλά τον κερδίσαμε») . Χωρίς να κάνει τελικώς τίποτα σπουδαίο με το στιλέτο, αποφάσισε να κάνει κάτι καλύτερο με τη μουσική και στρώθηκε να μάθει κόνγκα απ΄τον γείτονα και κολλητό του, Kako Bastar (αυτή του η έκθεση στα κρουστά σίγουρα μπόλιασε έκτοτε το άκρως ρυθμικό του στύλ στο τραγούδι) πιάνοντας παράλληλα δουλειά εδώ κι εκεί με την συνήθη ειδικότητα του χαμάλη . Κάθε που μπορούσε, πάντως, στηνόταν κάτω απ΄τη σκηνή του πιο διάσημου λάτιν κλάμπ όλων των εποχών, του θρυλικού Palladium, κι όσο οι άλλοι χόρευαν εκείνος χάζευε τίς μυθικές ορχήστρες του Tito Puente και του Tito Rodriguez που έγραφαν επί τόπου την ιστορία της λατιν μουσικής κι ονειρευόταν πότε θα ερχόταν η σειρά του ν΄ανέβει το χαώδες ένα μέτρο απο την πίστα ως τη σκηνή . Δεν άργησε καθόλου – συνδυάζοντας τη μουσική με το χαμαλίκι, προσελήφθη ως αχθοφόρος γενικών καθηκόντων στην ορχήστρα του μεγάλου ειδώλου του, του σπουδαίου τραγουδιστή Tito Rodriguez .
 
β) Επιτέλους τραγουδιστής : Το σεξτέτο του Joe Cuba.
 
 Μια βραδιά, το αναπόφευκτο συνέβη : Καθώς ο Tito Rodriguez τραγουδούσε επι σκηνής , μια κοπέλα του φώναξε «ε, Tito, γιατί δεν φωνάζεις τον Cheo να πεί ένα τραγούδι ;» . Ο Tito γύρισε χαμογελώντας στον Cheo : “Εσύ, Cheito, τραγουδάς ;» . «Αν τραγουδάω ; Εγώ είμαι ο καλύτερος τραγουδιστής του κόσμου !» . «Δηλαδή έχεις τα κότσια ν’ ανεβείς να τραγουδήσεις με την ορχήστρα μου ;». Κι ο Cheito πήδηξε στην σκηνή που χρόνια κοίταζε απο κάτω, στάθηκε μπροστά απ’ την πιθανώς καλύτερη χορευτική ορχήστρα της εποχής στον κόσμο και, με θράσος που σήμερα μοιάζει εντελώς χαριτωμένο, είπε το κλασικό “Chango Ta’ Veni” . Ο κόσμος έκανε κέφι κι ο πολύς Tito Rodriguez, επίσης : «Τραγούδα άλλο ένα , μαυρούλη !” .  Ετσι ακριβώς, εν μια νυκτί στη Νέα Υόρκη, το κουκούλι του χαμάλη έσπασε κι απο μέσα βγήκε ο τραγουδιστής, έτοιμος ν΄ανοίξει τα φτερά του προς το πεπρωμένο που παιδιόθεν έμοιαζε αναπόδραστο : Οταν λίγους μήνες αργότερα ο conguero Joe Cuba έψαχνε τραγουδιστή για το άρτι ιδρυθέν γκρούπ του, ο ίδιος ο Tito Rodriguez του σύστησε τον Cheo Feliciano . Στην οντισιόν, έκανε μπάμ – και στίς πρώτες ηχογραφήσεις, η τρομακτική δυναμική του θρυλικού Joe Cuba Sextet πήρε σβάρνα όλη την λάτιν σκηνή της εποχής και κατέδειξε πώς η ισπανόφωνη Νέα Υόρκη, απ΄τον πάτο της αμερικανικής ταξικής διαστρωμάτωσης, εγκυμονούσε το επόμενο μεγάλο πράγμα στη μουσική της Λατινικής Αμερικής εν γένει .
 
 Το εγχείρημα του Joe Cuba ήταν, ούτως ή άλλως, ένα εντελώς πρωτόγνωρο μουσικό σχήμα . Σε πλήρη ρήξη με τα ως τότε ειωθότα, που ήθελαν τα γκρούπ του λάτιν είτε ως μεγάλες ορχήστρες (τύπου Puente, Rodriguez, Machito κ.λ.π.) είτε ως charangas (ορχήστρες με βιολιά και φλάουτο, σε στύλ Orquesta Aragon), ο Joe Cuba έστησε  ένα κυριολεκτικά μινιμαλιστικό σεξτέτο, με κόνγκα, τιμπάλες, πιάνο, κοντραμπάσσο , πρώτη φωνή και το πιο ανορθόδοξο όργανο που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί για να συμπληρώσει ένα τέτοιο σύνολο : Το βιμπράφωνο, που όσο κι αν ο Tito Puente χρησιμοποιούσε περιστασιακά σε κάποια σόλο ή ο Cal Tjader έπαιζε ως βιρτουόζος της λάτιν τζάζ, στο σεξτέτο του Cuba θα έπαιρνε για πρώτη φορά ρόλο πρωταγωνιστή σέ μια αμιγώς χορευτική λαϊκή μπάντα . Κι ακριβώς αυτός ο ιδιόρρυθμος (και άκρως χαρακτηριστικός ήχος) του σεξτέτου του Joe Cuba αποδείχθηκε το απόλυτα ιδανικό όχημα για μια φωνή (και μια ερμηνευτική προσέγγιση) σαν αυτή του Cheo Feliciano : Βαρύτονος εκ του φυσικού , ο Cheo επ΄ουδενί διέθετε τις ψηλές νότες που χαρακτήριζαν τόσο τους παλιούς Κουβανούς τραγουδιστές όσο και τους μεταγενέστερους συνάδελφους της salsa, γι΄αυτό η φωνή του ανέκαθεν δυσκολευόταν ν’ ανοίξει δρόμο μέσα απ΄τον πυκνό ήχο της ορχήστρας των πνευστών που, επιπλέον, στη λατινοαμερικάνικη λογική ενορχηστρώνονται πάγια στα ψηλά διαστήματα (οπότε , κατά τη γνώμη μου, τραγούδησε πάντα καλύτερα με μικρό γκρούπ ή ορχήστρα με πνευστα ΚΑΙ έγχορδα)  . Απ΄την άλλη όμως, ο σημαντικός φωνητικός όγκος του Cheo ήταν ό,τι ακριβώς έπρεπε γιά να γεμίσει τον «άδειο» ήχο του μικρού σεξτέτου, που συν τοις άλλοις, λόγω του μικρού αριθμού των μουσικών, έπαιζε σαφώς πιο δεμένο και ρυθμικά προσανατολισμένο απο οποιαδήποτε μεγάλη ορχήστρα . Και πατώντας σ΄αυτό τον συνδυασμό μικρού ήχου και μεγάλου ρυθμού, φανερώθηκε το μεγαλύτερο προσόν Cheo Feliciano ως τραγουδιστή της χορευτικής μουσικής : Η απαράμιλλη ικανότητα του στον αυτοσχεδιασμό, δεμένη άρρηκτα με μια τρομακτική άνεση στο να δημιουργεί με τον αναπάντεχο τονισμό λέξεων και συλλαβών έναν έξτρα ρυθμό που, συχνά, λειτουργούσε αντιστικτικά με τον κυρίως ρυθμό της μπάντας, εντείνοντας έτσι περαιτέρω το ήδη πολυρυθμικό groove του τρομερού σεξτέτου . Ο Feliciano ήταν , βεβαιότατα, βαθιά επηρεασμένος απο το μοναδικό στύλ του μέντορα του, Tito Rodriguez, όμως ο τρόπος για να ξεφύγει απ΄τη μίμηση και να χαράξει προσωπική φωνητική ρότα ήταν απλός και ήδη κομμάτι της οντότητας του : Σε αντίθεση με τον Tito Rodriguez, έναν αληθινό δανδή του τραγουδιού, ο Cheo κουβαλούσε (κι εκπροσωπούσε) το περιβάλλον του barrio, του γκέτο, του δρόμου, τον κόσμο όχι της ορχήστρας αλλά του αφρικάνικου τυμπάνου, το σινάφι όχι του σμόκιν αλλά του στιλέτου και του καβγά . Αναπόδραστα, η όλη προσέγγιση του στο τραγούδι ήταν ασφαλώς διαφορετική (ειδικά στα πρώτα χρόνια της καριέρας του), κάτι που συν τοις άλλοις φαίνεται απ΄την συχνή χρήση αργκοτικών φράσεων, αλλά και την μεγαλύτερη στυλιστική ελευθερία σε σχέση με το στέρεα προσδιορισμένο ύφος του Rodriguez . Αν και τόσο οι φωνές όσο και τα επιμέρους στύλ τους ήταν ανόμοια, μπορούμε να πούμε πως η νοοτροπία του Feliciano εκείνης της εποχής προσομοίαζε περισσότερο στον άλλο σπουδαίο πορτορικάνο της εποχής (και ίσως λαϊκότερο απ΄όλους), τον Ismael Rivera .
 
γ) Το σκοτεινό ταξίδι : Ο Cheo και τα ναρκωτικά .
 
 Ωστόσο, το περιθωριακό περιβάλλον που χάρισε στον Cheo ένα σεβαστό ποσοστό της τραγουδιστικής «μαγκιάς» του, ήδη χρέωνε το δυσανάλογο τίμημα : Απο τα πρώτα του χρόνια στη Νέα Υόρκη, άρχισε την χρήση ναρκωτικών και στον κολοφώνα της δόξας του σεξτέτου του Joe Cuba, ήταν απόλυτα εξαρτημένος απο την ηρωίνη (μια κατάρα που κατέστρεψε πολλούς μουσικούς της salsa, αυθεντικής μουσικής του γκέτο, στις δεκαετίες του 60 και του 70) .  Καίτοι καθιερωμένος και δημοφιλής περσόνα στη Νέα Υόρκη και στο Πουέρτο Ρίκο, ο Feliciano έμπλεξε στίς χείριστες παρέες κι απ΄τα μέσα του 60, η ζωή κι η καριέρα του άρχισαν να παίρνουν την δραματική κατιούσα . Παράτησε την γυναίκα του και τα παιδιά του στη Νέα Υόρκη, ξέμεινε χρόνια στο Πουέρτο Ρίκο, σκόρπισε τα χρήματα του στην πρέζα, πούλησε όλα του τα υπάρχοντα, κατέληξε να τριγυρνάει ξυπόλυτος και βρώμικος στο Σαν Χουάν, έφτασε να κοιμάται στο δρόμο, στα σοκάκια της La Perla, της γραφικής κι επίφοβης φαβέλας δίπλα στο παλιό ισπανικό κάστρο και να ζητιανεύει (ίσως και να κλέβει, όπως αφήνει ο ίδιος να εννοηθεί) για τον επιούσιο μιάς ακόμη δόσης . Σ΄εκείνο το σκοτεινό ταξίδι , πάντως , ο Cheo είχε έναν ακλόνητο συνταξιδιώτη : Τον στενό του φίλο και σπουδαιότερο συνθέτη που έβγαλε η salsa, τον Tite Curet Alonso , που δέν έπαψε να νουθετεί τον Feliciano και να προσπαθεί ακούραστα να τον ξεκολλήσει απ΄την βελόνα . Το σημείο μηδέν ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο έφτασε το 1969 συγχρόνως με την ίδρυση του πρώτου κέντρου αποτοξίνωσης Hogares Crea (κάτι σαν την δική μας «Ιθάκη») στο Πουέρτο Ρίκο, στο οποίο ο Cheo , με την ισχυρή προτροπή του Tite Curet και του σημαντικού μαέστρου Tommy Olivencia (που, αρκούντως ειρωνικά, δύο δεκαετίες αργότερα θα φυλακιζόταν για εμπόριο ναρκωτικών) , εν τέλει γράφτηκε, για να περάσει έγκλειστος δυόμισι  ατέλειωτα χρόνια εως ότου απεξαρτηθεί οριστικά και αμετάκλητα το 1971 .
 
δ) Η δεύτερη ευκαιρία : Ενα αστέρι (ξανα)γεννιέται
 
 
  Σ΄όλο αυτό το διάστημα, ο Tite Curet Alonso είχε ταγμένο στον Cheo ένα δώρο που τον περίμενε με την πλήρωση της αποθεραπείας : Τον πρώτο προσωπικό δίσκο του τραγουδιστή , σε συνθέσεις και παραγωγή του Alonso, που ανέμενε καρτερικά σ΄ένα φάκελο γεμάτο παρτιτούρες κι ένα συμβόλαιο, στο γραφείο του ιδιοκτήτη της παντοδύναμης δισκογραφικής εταιρίας Fania , Jerry Masucci . Δύο μήνες πρίν ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης, ο Cheo πήρε άδεια απο το κέντρο και πέταξε στή Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσει το άλμπουμ JoseCheoFeliciano, που όχι μόνο άνοιξε την αυλαία μιας αστραφτερής προσωπικής καριέρας αλλά και πήρε περίοπτη θέση στη συλλογική μνήμη σαν ένας απ΄τους κλασικότερους δίσκους στην ιστορία της Salsa . Σ΄αυτό το άλμπουμ, όπως και στο αμέσως επόμενο With A Little Help From My Friend(με τους Cheo και Tite Curet σε χειραψία στο εξώφυλλο) , ο ομφάλιος λώρος με τον ήχο του σεξτέτου του Joe Cuba ήταν σαφώς στη θέση του, καθώς το μικρό γκρούπ και ο ήχος του βιμπράφωνου όριζαν το ηχόχρωμα των δύο δίσκων . Ωστόσο, εκεί τελείωναν οι ομοιότητες και ξεκινούσαν οι πασιφανείς βελτιώσεις : Οι συνθέσεις του Tite Curet έθεταν νέα στάνταρ μουσικής και στιχουργικής πληρότητας, οι μουσικοί που συνόδευαν ήταν πρώτης γραμμής (ανάμεσα τους οι Ray Barretto, Bobby Valentin, Larry Harlow, Louie Ramirez, Orestes Vilato, συν τη νεωτεριστική προσθήκη του αποτελεσματικού Vinnie Bell στην ηλεκτρική κιθάρα) και, πέραν πάσης αμφιβολίας, ο ίδιος ο Cheo είχε πιά κατακτήσει μια ερμηνευτική δεινότητα που επισκίαζε μακράν όλους τους σύγχρονους του. Η εκπληκτική ρυθμική του αίσθηση, η αυτοσχεδιαστική βιρτουζιτέ , η αρμονική του άνεση , το χτίσιμο των soneos (αυτοσχεδιασμών) γύρω απο λέξεις – κλειδιά  (“mamita”, “rumba”, “oye”, “ven y ven” κ.α.) που η σχεδόν κρουστή εκφορά τους εξέπεμπε χορευτικούς παλμούς προς στο κοινό – όλα τα προηγούμενα προσόντα του ήταν πιά ώριμα και δουλεμένα, αλλά οι εν λόγω δίσκοι κατέδειξαν οριστικά άλλη μία σπουδαία ικανότητα του Cheo : Την λαμπρή επίδοση του στο ρομαντικό τραγούδι και κυρίως τo bolero . Ετσι, οι δύο πρώτοι δίσκοι του πήραν θέση στο βάθρο της ιστορίας της salsa όχι μόνο για τα χορευτικά κομμάτια (που ήταν μπόλικα κι έκτοτε, κλασικά : Nabori”, “Anacaona”, “Salome”, “Si Por Mi Llueve”, “Hace Furo”, “PaQue Afinquen) μα κι εξίσου για όλα εκείνα τα υπέροχα boleros (Franqueza Cruel”, “Pensar En Ti”, “Mi Triste Problema”, “Tema De Tu Regreso”, “Poema De Otono”), καταδεικνύοντας έτσι τον πρώτο αληθινά πλήρη τραγουδιστή στην (φρέσκια , ακόμη τότε ) ιστορία του salsa ιδιώματος .  Κι εδώ αξίζει να πούμε, με την κριτική αποτίμηση που απορρέει απ΄την χρονική απόσταση ανάμεσα σ’ εκείνα τα χρόνια και στο σήμερα, πώς όσο κι αν το είδος ανέδειξε τραγουδιστές που χειρίστηκαν το bolero με εξαιρετική δεξιότητα ( Ismael Miranda, Hector Lavoe, Justo Betancourt, Adalberto Santiago ), ο Cheo Feliciano ξεχωρίζει αβίαστα ως ο σημαντικότερος boleristaτης salsa καθώς όχι απλώς ερμήνευσε αλλά καλλιέργησε συστηματικά το bolero ως εκφραστικό του όχημα, διαγράφοντας σε βάθος χρόνου μια σημαντικότατη παράλληλη πορεία ως κατ΄εξοχήν ρομαντικός τραγουδιστής κι ηχογραφώντας θαυμάσιους δίσκους εξ ολοκλήρου αποτελούμενους απο boleros .
 
ε) Στα γρανάζια της δισκογραφίας : Η Fania και οι All Stars
 
 Οι δύο πρώτοι προσωπικοί δίσκοι του Feliciano σημείωσαν τεράστια  εμπορική επιτυχία , με φυσική εξέλιξη ο τραγουδιστής να κληθεί στο κατ΄εξοχήν «γκρούπ των αστεριών» της salsa, τους Fania All Stars (ένα συγκρότημα αποτελούμενο απ΄τους επιφανέστερους τραγουδιστές και μουσικούς που υπήρχαν στο δυναμικό της δισκογραφικής εταιρείας Fania, η οποία ήδη τότε κατείχε το πρακτικό μονοπώλιο ολόκληρης της ταχέως επεκτεινόμενης salsa αγοράς ) . Ο Cheo έδωσε βροντερό παρών στίς ιστορικές live ηχογραφήσεις των Fania All Stars στο Cheetah Club της Νέας Υόρκης (Αύγουστος του 1971 – καθώς και στο ντοκυμαντέρ “Nuestra Cosa” που γυρίστηκε στη διάρκεια των συναυλιών) , τραγουδώντας σε μια φιλόδοξη ενορχήστρωση το μεγάλο του χιτ “Anacaona” και διασταυρώνοντας μικρόφωνα με τους άλλους τραγουδιστές ( Hector Lavoe, Pete “El Conde” , Ismael Miranda, Santos Colon, Adalberto Santiago) στη μνημειώδη αυτοσχεδιαστική μάχη του “Quitate Tu” , απ΄την οποία βγήκε νικητής με χαρακτηριστική άνεση, όπως αποδεικνύει κι η αντίδραση του κοινού που απαθανατίστηκε σε φίλμ και βινύλιο.  Ομως , οι μετέπειτα εμφανίσεις του Cheo στους Fania All Stars υπήρξαν μάλλον σποραδικές , σε αντίθεση με τους Lavoe, Miranda και El Conde, που έγιναν «σημαίες» του γκρούπ, (μαζί με την μετέπειτα μεγα – σταρ της Fania, Celia Cruz ).

Τούτο οφείλεται στην αρχικά λανθάνουσα κι αργότερα απτή του δυσφορία για την περίπου αποικιοκρατική συμπεριφορά του ιδιοκτήτη της Fania, Jerry Masucci , προς τους καλλιτέχνες της εταιρείας, που χωρίς εξαίρεση παρέμεναν «δεμένοι» με ισχυρά πλήν οικονομικά εξευτελιστικά συμβόλαια την στιγμή που ο Masucci (χωρίς αμφιβολία, ικανότατος μπίζνεσμαν και σε μεγάλο ποσοστό υπεύθυνος για την προώθηση της salsa σε ολόκληρο τον κόσμο) περνούσε τίς πύλες του κλάμπ των πολυεκατομμυριούχων καβάλα στην πρώτη του Ρολς Ρόις - και έπονταν κι άλλες . Ο Masucci είχε τον τρόπο να φέρνει βόλτα τους απείθαρχους : Ο Cheo απο το 1973 ως το 1978 ηχογράφησε μόλις δύο δίσκους, το αρκετά καλό “The Singer”(1976) και το μέτριο “Mi Tierra y Yo” (1977), κάτι σαν έμμεση  τιμωρία στην απόφαση του τραγουδιστή να  αποστασιοποιηθεί απο τίς πολιτικές της εταιρείας και εγκαταλείψει τη Νέα Υόρκη (το 1975) για να εγκατασταθεί μόνιμα στο Πουέρτο Ρίκο, μία κίνηση συμβολικής αντίστασης καθώς η Fania δέν έδινε παρά ελάχιστη σημασία στους καλλιτέχνες (ακόμα και δικούς της) που ζούσαν στο νησί, κρατώντας όλη της την επικοινωνιακή ζέση για τα αστέρια της Νέας Υόρκης . Δεν είναι, λοιπόν, υπερβολή να πούμε πώς στη διάρκεια του εμπορικού «μπουμ» της salsa , μεταξύ 1974 – 1977 , ο Cheo Feliciano ήταν πρακτικά απών, περιθωριοποιημένος απο μια εταιρεία που είχε φτάσει (κυρίως μέσω της εξαγοράς όλων των ανταγωνιστικών μικρών εταιρειών) να ελέγχει ασφυκτικά ολόκληρη την αγορά της salsa, ένα φαινόμενο που μόνο στην εποχή της Motown στην soul μουσική είχε ως τότε προηγούμενο .



Επόμενη σελίδα

Πρόσφατα άρθρα
1. LARRY HARLOW : μια "salsa όπερα" που διαρκεί 40 χρόνια τώρα.
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN