Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 21/11/2019
latinmusic category
 Χορεύοντας με τους δίσκους : Το Top-20 της latin μουσικής για το 2005.


Τα ζητούμενα; Αυθεντικότητα, πρωτοτυπία, ιδέες, όραμα, τεχνική επάρκεια, ποιότητα ερμηνείας, μοναδικότητα και, κυρίως, αντίκτυπος έκαστης επιλογής στον μουσικό της χώρο. Το υλικό προς αξιολόγηση με τούτα τα κριτήρια; H latin δισκογραφική παραγωγή του 2005. Το αποτέλεσμα; Η λίστα με τα 20 καλύτερα latin CD του 2005, έτσι όπως μεταδόθηκε το Σάββατο 14 Ιανουαρίου απο την συχνότητα του Kosmos 93,6 και αναρτάται τώρα στο latinmusic.gr προς τέρψη παντός ενδιαφερόμενου και άγρα καλής μουσικής απ΄όσους κινούνται ακόμα απο αυτό το ευρωβόρο χούι.
Κατ΄αρχήν, να ξεκαθαρίσω δύο σημαντικά ζητήματα : πρώτον και κύριον, τα κάτωθι CD επ΄ουδενί δέν προκύπτουν μέσα απο πλήρη και ολοκληρωμένη γνώση ολόκληρης της δισκογραφικής παραγωγής της Λατινικής Αμερικής – κάτι τέτοιο είναι, απλώς, αδύνατον καθώς οι ισπανόφωνες χώρες παράγουν κυριολεκτικά δεκάδες χιλιάδες δίσκους κάθε χρόνο και ουδείς μπορεί να παρακολουθήσει με ακρίβεια όλη αυτή την τεράστια παραγωγή, αφ΄ενός λόγω του ότι πολλές παραγωγές δέν ξεπερνούν σε εμβέλεια το τοπικό/εθνικό επίπεδο (και δεν διατίθενται καν στο Internet), αφ΄ετέρου γιατί τα κεφάλαια που ένα τέτοιο γαργαντουικό εγχείρημα επιτάσσει είναι εντελώς απαγορευτικά για τους μη κροίσους αυτού του κόσμου. Ωστόσο, οι επιλογές του latinmusic.gr έχουν κάποια βάση : αντλήθηκαν απο ένα σώμα 150 - 200 CD που η διεθνής latin κοινότητα (ήτοι, εξειδικευμένα sites, δισκάδικα του internet, περιοδικά κ.λ.π.) έκρινε ως άξιες λόγου κυκλοφορίες που συγχρόνως να είναι προσβάσιμες απ΄το παγκόσμιο αγοραστικό κοινό κι άρα, το βεληνεκές τους ξεπερνάει το τοπικό επίπεδο και τις αναγάγει σε «latin μουσικά γεγονότα». Δεύτερον και ίσως κυριώτερο, η επιλογή, η αξιολόγηση κι η ποιοτική ιεράρχηση τους που θα διαβάσετε ευθύς πιο κάτω, απηχούν αποκλειστικά το προσωπικό γούστο μου, κατά συνέπεια διατρέχονται απο άκρατη υποκειμενικότητα και έτσι πρεπει να αντιλαμβάνεστε τούτη την λίστα : ως ενδεικτική, μόνο, της ποιότητας των συγκεκριμένων κυκλοφοριών, παρ΄ότι θέλω να διαβεβαιώσω τους πάντες πώς έβαλα τα δυνατά μου και βασανίστηκα αρκούντως ώστε τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που διαβάσατε ανωτέρω να πληρούνται και ν΄αποτελούν τους βασικούς όρους με τους οποίους η λίστα στήθηκε κι αριθμήθηκε.

 Ετσι ή αλλιώς, το 2005 υπήρξε μια χρονιά που στην διάρκεια της η latin μουσική βίωσε ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Εμπορικά, το reggaeton σταθεροποιήθηκε στην κορυφή της τροπικής αγοράς (που εξ αντικειμένου μας ενδιαφέρει περισσότερο), εξαπολύοντας μια ακατάσχετη ροή CD και καλλιτεχνών που η γνώμη μου είναι πώς κινήθηκαν πάνω στίς ασφαλείς συνταγές (μουσικά και στιχουργικά) των προηγούμενων δυο – τριών ετών, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο τουλάχιστον για όσους απο εμάς έχουμε κάπως περισσότερες μουσικές απαιτήσεις. Η salsa κινήθηκε ομοίως σε ρηχά νερά, χωρίς τίς δημιουργικές εξάρσεις της νεοϋορκέζικης αφύπνισης των περασμένων χρόνων (π.χ. Spanish Harlem Orchestra, Soneros del Barrio) και κατ΄εμέ, δέν έδωσε κάποιον πραγματικά σημαντικό δίσκο (χωρίς όμως να λείψουν κυκλοφορίες απόλυτα αξιοπρεπούς επιπέδου, να εξηγούμαστε). Αντίθετα, είχαμε μια πολύ καλή χρονιά στην latin jazz, που εδώ και πέντε – έξι χρόνια συνιστά την πιο σταθερή και αξιόπιστη πηγή παραγωγής ποιοτικής μουσικής και νεωτεριστών καλλιτεχνών στον ισπανόφωνο κόσμο, έστω κι αν η εμπορική εμβέλεια της παραμένει μικρή (πράγμα που δεν μας ενδιαφέρει στο ελάχιστο). Η Κούβα, τώρα, που μετά την είσοδο στο δισκογραφικό παιχνίδι της των ξένων (κυρίως ευρωπαϊκών) εταιρειών, παρουσιάζει σημαντική έξαρση παραγωγής, νομίζω πώς διακατέχεται απο υπερβολικό άγχος εισόδου της στην δυτική κυρίως αγορά (και λιγότερο στην λατινοαμερικάνικη, καθώς εκεί έχει ακόμα πρόβλημα προσαρμογής στα ήδη εγκαθιδρυμένα στάνταρ και μουσικά γούστα) και ακριβώς αυτή της η στόχευση στο αγοραστικό κοινό π.χ. της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας ή του Καναδά έχει ως αποτέλεσμα μια εμπορικών προδιαγραφών χορευτική μουσική (είτε timba, είτε «ρετρό», είτε, τώρα τελευταία, reggaeton) που ενώ είναι φανερό πως εκτελείται απο ιδιαίτερα προικισμένους μουσικούς, εν τούτοις καταφεύγει διαρκώς σε παντοειδείς «ευκολίες» και μοιάζει περισσότερο προορισμένη να καταναλωθεί απο Κουβανούς κάτω των 20 ετών και ξένους τουρίστες. Ομως, η κουβανέζικη μουσική λειτουργεί (ευτυχώς) και σε δεύτερο επίπεδο : Μια νέα γενιά δημιουργών συνθέτει, τα τελευταία χρόνια, μια συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση ενός ακουστικού ήχου με εξαιρετική ποιότητα και εντελώς νεωτεριστικές ιδέες ως προς την δομή, το ύφος και την σύνθεση κι αυτή η σκηνή έχει όχι μόνο πολύ ενδιαφέρον αλλά και σπουδαία αξία στο σύγχρονο λατινοαμερικάνικο μουσικό γίγνεσθαι.

Τα διάφορα πειράματα του ηλεκτρικού/ηλεκτρονικού ήχου που συνιστούν έναν ξεχωριστό εκφραστικό δρόμο στην ισπανόφωνη μουσική του καιρού μας συνεχίστηκαν ακάθεκτα, προσωπικά όμως δέν άκουσα κάποιο CD του είδους που στ΄αλήθεια να μου τραβήξει την προσοχή. Αλλο χαρακτηριστικό της χρονιάς που πέρασε αφορά την υποχώρηση του λεγόμενου «νεο-παραδοσιακού ήχου» που έκανε για πολύ καιρό την βιομηχανία να ψάχνει απεγνωσμένα το επόμενο «φαινόμενο Buena Vista» - και νομίζω πώς ήταν ώρα να πάψει αυτό, καθώς η παράδοση δέν λειτουργεί ποτέ «επί τούτου», αλλιώς καταλήγει σε μορφώματα που, στην καλύτερη περίπτωση, αξίζουν τον χαρακτηρισμό ενός παντελώς μή λειτουργικού «φολκλόρ».
Τούτων δοθέντων, το 2005 δέν έβγαλε τον «μεγάλο δίσκο», ή τουλάχιστον κάτι αντίστοιχο του “Art Bembe” των Gema y Pavel (2004) και του “Mundo” του Ruben Blades (2003), που πρώτευσαν με το σπαθί τους στα αντίστοιχα Top-20 που παρουσιάστηκαν στο Kosmos 93,6 τα προηγούμενα χρόνια. Εβγαλε όμως μια χούφτα απο CD που πράγματι άρθρωσαν ένα νέο μουσικό λόγο κι αν είχε δοθεί στην αμιγή σύνθεση η ίδια προσοχή που δόθηκε στη μουσική φόρμα, θα μιλούσαμε για πραγματικές γκράντε καταστάσεις. Ακόμα κι έτσι όμως, ο δρόμος προς το νέο και το άγνωστο ξεκινάει με το σήκωμα του ποδιού κι ακολούθως, το πρώτο βήμα – κάτι που απο συγκεκριμένους καλλιτέχνες πράγματι έγινε και τους συγχαίρουμε απο καρδιάς γι΄αυτό. Χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, ιδού οι επιλογές που για τα γούστα του latinmusic.gr αποτελούν τον αφρό της latin δισκογραφικής παραγωγής του 2005.


1) ALEX CUBA BAND : “Humo de Tabaco”. Απλά και μόνο, ο δίσκος που προσωπικά αγάπησα περισσότερο απ΄όση μουσική έδωσε η χρονιά και βέβαια, αυτός που άκουσα περισσότερο. Απο τον Κουβανό Alexis Puentes, που είχε δώσει ήδη εξαιρετικά δείγματα ως ιθύνων νους των Puentes Brothers (όπως καταλαβαίνετε, μαζί με τον αδελφό του), το πιο “soul” CD του 2005, γεμάτο ράθυμα, αγαπησιάρικα, εξαιρετικά μελωδικά κομμάτια, που με το ένα πόδι πατούν στο son και το άλλο στην μαύρη αμερικάνικη μουσική. Μινιμαλιστικές ενορχηστρώσεις, κιθάρες, κρουστά, τρομπέτες κι έγχορδα σ΄ένα μνημείο πεντακάθαρου ακουστικού ήχου - κι απο πάνω, η τόσο ξεχωριστή κι όμορφη φωνή του Alexis ως μηχανή γέννησης συναισθημάτων απο εκείνα που, ακούγοντας το CD, συνειδητοποιείς πώς μάλλον έχεις ανάγκη περισσότερο απ΄όσο νόμιζες. Απο ένα άλμπουμ που γαργαλάει διαρκώς τα ανακλαστικά της απόλυτης απόλαυσης, ξεχωρίζω τα “Di Que Me Amas”, “Lo Mismo Que Yo”, “Café Havana” και “Dime Si Despues”.


2) ANGA : “Echu Mingua”. Το ντεμπούτο του Κουβανού βιρτουόζου των κρουστών Miguel “Anga” Diaz Zayas έσκασε, τω όντι, με πυρηνική δυναμική : Τυποις, ανήκει στην κατηγορία latin jazz μα ουσιαστικά, ανήκει μόνο στον εαυτό του, καθώς το σύνολο των μουσικών εμπειριών που ο Anga καταθέτει σ΄αυτό το album συνιστούν το απόλυτο πολυσυλλεκτικό υβρίδιο: αφρο-κουβανέζικη θρησκευτική μουσική, rumba, jazz, ορχήστρες εγχόρδων, hip hop, δυτικοαφρικάνικα όργανα και μελωδίες, danzon, descarga, ένας ορυμαγδός τυμπάνων, ένα ντελίριο αυτοσχεδιασμού κι όλα αυτά, φιλτραρισμένα μέσα απο την απίστευτη ηχητική (υπερ)παραγωγή του γνωστού και μη εξαιρετέου μάγου των στούντιο, Nick Gold. Το πιο προχωρημένο, απο άποψη ήχου, φόρμας και...άποψης, άλμπουμ του 2005, με εξαίρετες στιγμές τα “Pueblo Nuevo”, “Tume Tume”, “Gandinga Mondongo Sandunga”, “Oda Maritima” και ασφαλώς την άκρως ευφάνταστη διασκευή του “A Love Supreme” του John Coltrane.


3) RY COODER : “Chavez Ravine”. Αν το CD του Anga είναι το πιο προχωρημένο, τότε εκείνο του Ry Cooder είναι σίγουρα το πιο ιδιόρυθμο απ΄όσα άκουσα ολόκληρο το 2005. Η ανάμνηση της, ανύπαρκτης πια, μεξικάνικης γειτονιάς του Chavez Ravine στο Λος Αντζελες, οι ήχοι, οι άνθρωποι κι οι μουσικές της, όλα ξανάρχονται στην ζωή επ΄ολίγον μέσα απο 15 κομμάτια που πηγαινοέρχονται ανάμεσα στο rock, την ranchera, το corrido, το boogie, το bolero και τα ηλεκτρονικά σπαράγματα μιας όλως πρωτότυπης μουσικής και κυρίως, αισθητικής σύλληψης που ο Cooder αντιλαμβάνεται ως ανακτηθείσα μνήμη μιας χαμένης στο ιστορικό υποσυνείδητο ισπανο-καλιφορνέζικης υποκουλτούρας. Στα συν του δίσκου, η (τελευταία πρίν τον θάνατο του) παρουσία του μυθικού Lalo Guerrero, εμβληματικής φιγούρας της πρώιμης chicano μουσικής σκηνής κι ακόμα, τα κομμάτια “Corrido del Boxeo”, “Soy Luz y Sombra”, “Barrio Viejo” και “El U.F.O. Cayo”.


4) ROBERTO JUAN RODRIGUEZ : “Baila! Gitano Baila!”
. Το δεύτερο μέρος (το πρώτο ήταν το “El Danzon de Moises”), της εξερεύνησης μιας φαντασιακής κουβανο-εβραϊκής μουσικής ταυτότητας που θα υπήρχε αν οι (υπαρκτοί) Εβραίοι της Κούβας ανέπτυσσαν το αντίστοιχο υβρίδιο. Δεν το έκαναν, οπότε το ανέλαβε για λογαριασμό τους ο άκρως ταλαντούχος Κουβανός (κάτοικος Νέας Υόρκης) Roberto Juan Rodriguez, συνθέτοντας υπέροχες μελωδίες, γεμάτες μνήμες της απανταχού εβραϊκής διασποράς, πάνω σ΄ένα καμβά τυπικών ρυθμών της Κούβας, όπως το son, το danzon κ.λ.π. Ολα αυτά, συν την jazz αισθητική και τον πρέποντα αβαν γκαρντ αέρα, αρκούν για ένα εντελώς μοναδικό (και προσωπικό) concept που θα έφτανε ίσως και στην πρώτη θέση τούτης της λίστας αν δεν είχε προηγηθεί πρίν λίγα χρόνια το “El Danzon de Moises”, αφαιρώντας κάμποση απ΄την βέβαιη έκπληξη. Καθώς πρόκειται για concept άλμπουμ, δεν στέκει να ξεχωρίσουμε κομμάτια – είναι όλα εξαίρετα, ούτως η άλλως.


5) CHICHI PERALTA : “Mas Que Suficiente”. Το τρίτο στουντιακό εγχείρημα του πλέον νεωτεριστή καλλιτέχνη που έβγαλε η Δομηνικανή Δημοκρατία απο την εποχή του Juan Luis Guerra (στου οποίου τη μπάντα, παρεμπιπτόντως, έπαιζε για χρόνια ο Chichi) δείχνει, ευτυχώς, ένα συνθέτη που διαρκώς εξελίσσεται και μάλιστα, σε έναν γεμάτο ιδέες σκηνοθέτη ήχων, ρυθμών κι επιρροών απο ολόκληρη την Καραϊββική και, σε δεύτερο πλάνο, την σύγχρονη Αφρική. Στο αντίθετο άκρο των concept άλμπουμς, οι δουλειές του Chichi Peralta αποτελούν πραγματικά μωσαϊκά απο ετερόκλητα στοιχεία και σέ κάθε κομμάτι καιροφυλακτεί η έκπληξη – θα είναι merengue ; Μήπως son ; Κάτι ηλεκτρονικό; Μια bachata ; Swing, ίσως ; Η μήπως κάποια διασκευή βραζιλιάνικου, όπως στο πανέμορφο “Oceano” του D’javan που εδώ ο Chichi περιποιείται συνοδεία big band ; Το “Mas Que Suficiente” δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να πιστοποιεί την φύση ενός ανήσυχου δημιουργού που, με ταλέντο και τα καλύτερα υλικά, οικοδομεί μια νέα άποψη πάνω στη λατινοαμερικάνικη μουσική. Θαυμάσια τα “La Zalamera”, “Oceano”, “Mas Que Suficiente”, “Tamborada” και “Hoy He Vuelto a Pensar En Ti”.


6) YUSA : “Breathe”. Το δεύτερο πόνημα της νεαρής και άκρως ταλαντούχας Κουβανής αποτελεί τυπικό δείγμα μιας εντελώς νέας (και προς το παρόν, υπόγειας) μορφής τραγουδοποιίας που τα τελευταία χρόνια εγείρεται απο την Κούβα κι όπως δεν κουράζομαι να λέω, αποτελεί ό,τι πιο μοντέρνο κι ενδιαφέρον νομίζω πώς έχει να επιδείξει η Λατινική Αμερική τούτο τον καιρό. Η Yusa παίζει μπάσο, κιθάρα, συνθέτει και τραγουδά με την απόλυτη στυλιστική ελευθερία που η εν λόγω μουσική σκηνή επιμένει να προτείνει, αντλώντας τις επιρροές της απ΄ό,τι το νέο κι απ΄ό,τι το καλό : Jazz, funk, son, rock, bolero, soul, σύγχρονη βραζιλιάνικη μουσική, τα πάντα ενυπάρχουν και συνυπάρχουν σε συνθέσεις γεμάτες μουσική πληρότητα, απρόβλεπτη δομή, υφολογική καινοτομία, δυνατές μελωδίες και στίχους γεμάτους ποίηση και εικόνες. Θαυμάσια τα “La Espera”, “De Colores”, “El Fantasma Del Marino”, “Noticia”, “Del Miedo”, χωρίς τα υπόλοιπα να υπολείπονται διόλου.


7) DOMINGO QUINONES : “El Mas Buscado”. Kυκλοφορία απ΄τον τελευταίο μήνα του 2004, τουτέστιν κομμάτι της κατανάλωσης του 2005, το “El Mas Buscado” είναι ο πιο ενδοσκοπικός (κι εν μέρει αυτοβιογραφικός) δίσκος ενός μεγάλου αντιφατικού εν πλήρη εξελίξει : Ναρκομανής, σοσιαλίζων, γερά διαβασμένος κι αρκούντως αυτοκαταστροφικός, ο τραγουδιστής και συνθέτης Domingo Quinones ανανήπτει ύστερα απ΄την πολλοστή περιπέτεια του με την ηρωίνη (που κατέληξε σ΄άλλη μια σύλληψη κι αποτοξίνωση) μ΄ένα σύνολο απο φορτισμένα τραγούδια γεμάτα μελωδική ομορφιά, εξαίρετες ενορχηστρώσεις και στίχους που, επιτέλους στην σύγχρονη salsa, διηγούνται ιστορίες (επί το πλείστον προσωπικές) και στέλνουν μηνύματα (επί το πλείστον κοινωνικά). Ενα CD με υπερχειλίζον συναίσθημα και κομμάτια σαν τα “Antes Que Nada”, “Devuelveme El Amor”, “Despues De La Caida” και “La Cosecha”.


8) DAFNIS PRIETO : “About The Monks”. Ενα ακόμα απ΄την φαινομενικά ατελείωτη στρατιά απο «παιδιά-θαύματα» που η Κούβα στέλνει κατά κύματα τα τελευταία χρόνια στην παγκόσμια μουσική, ο νεαρός Dafnis είναι κατ΄αρχήν ένας ντράμερ ολκής και σαν τέτοιος πάει καιρός που παραμένει σε υψηλή ζήτηση στους latin jazz κύκλους της Νέας Υόρκης και, περιστασιακά, του Πουέρτο Ρίκο. Ομως, με το θριαμβευτικό ντεμπούτο του “About The Monks” προκύπτει πιά jazz συνθέτης μεγάλων αξιώσεων, παραδίνοντας στην κρίση του κόσμου μια ολόφρεσκη fusion με δουλεμένες συνθέσεις, πρωτότυπες ιδέες, μεγάλη προσοχή στον (εντυπωσιακό) ήχο και σολίστες με βαριά ονόματα και μεγάλα γαλόνια (Bryan Lynch, Yosvany Terry, Luis Perdomo ανάμεσα σ΄αυτούς). Με κομμάτια σαν τα “About The Monks”, “Danzon Santa Clara”, “Ironico Arlequin”, “Interrupted Question” και “Tumba Francesca”, μας κάνει να περιμένουμε μεγάλα πράγματα απο αυτόν στο μέλλον.


9) MAYITO RIVERA : “Llego La Hora”. Ο σημαντικότατος τραγουδιστής της σύγχρονης κουβανέζικης salsa Mayito Rivera έχτισε το όνομα του μέσα απ΄την θητεία (και μαθητεία) του στο «σχολείο» των Los Van Van κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90, αυτονομήθηκε όμως στην τρέχουσα δεκαετία για να δοκιμάσει το σύνολο των δημιουργικών δυνάμεων του στο περσινό “Llego La Hora” και να επιτύχει κατά τρόπο όλως εντυπωσιακό. Πατώντας με το ένα πόδι στην παράδοση και με το άλλο στην πρωτοπορία, ο Mayito έγραψε ένα άλμπουμ που ο ακριβέστερος χαρακτηρισμός του είναι «εκρηκτικό», καθώς κινείται σε μόνιμα ψηλές χορευτικές ταχύτητες, βρίθει εντυπωσιακών ενορχηστρώσεων και βρίσκει τον, έτσι κι αλλιώς πληθωρικό ερμηνευτή, Mayito σε άριστη τραγουδιστική φόρμα – αλλά και συνθετική, μια και όλα τα κομμάτια είναι της δικής του, αναπάντεχα εμπνευσμένης, μούσας. Με πολλά οκτάνια τα “Negrito Bailador”, “Y Sigo Buscando”, “El Tono Que Traigo Yo”, “Llego La Hora” και ξαφνικά, το καταπληκτικό bolero “Yo Rompere Esta Maldicion”.


10) CARLOS JIMENEZ : “Arriving”. Ενα ακόμα απαστράπτον ντεμπούτο, τούτο το CD του νεαρότατου πορτορικανού φλαουτίστα μας φέρνει ενώπιον ενός εξ αρχής ολοκληρωμένου ταλέντου : Αποκλειστικός συνθέτης και κεντρικός σολίστας του μεστού υλικού που περιλαμβάνει αυτό το πλήρες χυμών άλμπουμ, ο νεαρός Jimenez δείχνει ιδιαίτερη ωριμότητα και στα δύο καθήκοντα, χτίζοντας μεθοδικά μια ονειρική latin jazz ατμόσφαιρα όπου ως κυριώτερα εργαλεία του αυτοσχεδιασμού αναδεικνύονται ακουστικώς «ήπια» όργανα, όπως (φυσικά) το φλάουτο και ακολούθως το πιάνο, παιγμένο με υποδειγματική πληρότητα απ΄τον πρωτομάστορα Hilton Ruiz. Αξια δείγματα τα “Tomando Café”, “Flute & Violin”, “Que Paso?” και η διασκευή του (πάντα αποτελεσματικού) “So What” του Miles Davis.


11) RUBEN RADA : “Candombe Jazz Tour”
. Κατ΄αρχήν, αυτό το CD περιέχει εξ ολοκλήρου εξαιρετική μουσική, άρα απο καθαρά αξιολογική άποψη έχει και παραέχει θέση μέσα στην κορυφαία πεντάδα, αν όχι και τριάδα της παρούσας λίστας. Καθώς όμως πρόκειται για ένα live άλμπουμ με κομμάτια που στο παρελθόν έχουν ήδη κυκλοφορήσει σε άλλους δίσκους του καλλιτέχνη, συμβατικά το τοποθετώ στην θέση που βλέπετε, όχι όμως προτού δηλώσω τον θαυμασμό μου γι΄αυτόν τον ριζοσπάστη δημιουργό απο την Ουρουγουάη που δεκαετίες τώρα, τραβάει τον προσωπικό του δρόμο της διαμόρφωσης ενός καινοφανούς μουσικού ιδιώματος, το οποίο στο “Candombe Jazz Tour” εκπροσωπείται εξ ίσου στον τίτλο και στο περιεχόμενο. Η “candombe jazz” του Rada τρέχει πάνω στίς ρόδες του αφρο – ουρουγουανού ρυθμού του candombe (με πολλά κρουστά και κάποια συνάφεια με την γειτονική samba) και κουβαλάει πάνω και μέσα της ένα εντελώς μοντέρνο μείγμα απο jazz, rock, funk και χίλιες δυό λατινοαμερικάνικες επιρροές. Οι συνθέσεις είναι περίπλοκες, οι μελωδίες πλούσιες, οι ενορχηστρώσεις πρώτης τάξης και στο περί ου ο λόγος CD άπαντα εκτελούνται απο μια μπάντα που πετάει σπίθες, με επικεφαλής στα κρουστά και στα (γεμάτα ιδιορυθμίες και προσωπικότητα) φωνητικά τον Ruben Rada. Πιο έντονες στιγμές τα “Flecha Verde”, “Ayer Te Vi”, “Adios A La Rama”, “Martuan” και “Malisimo”.


12) BOBBY MATOS : “Acknowledgement”. Απο χρόνια σεσημασμένος στα ποιοτικά latin στέκια, ο Καλιφορνέζος περκασιονίστας Bobby Matos αποτελεί πάντα αξιόπιστη πηγή παραγωγής καλής και αρκετά προσωπικής latin jazz, με το “Acknowledgement” όχι μόνο να μην υπολείπεται της δισκογραφικής του ιστορίας αλλά ν΄αναδεικνύεται σ΄ένα απο τα καλύτερα του άλμπουμς. Αν και το concept του Matos είναι σχετικά συμβατικό (τυπικοί αφρο-κουβανέζικοι ρυθμοί κι απο πάνω τους ο απαραίτητος αυτοσχεδιασμός), εν τούτοις οι συνθέσεις του αποπνέουν πάντοτε ατμόσφαιρα, ύφος και υψηλή αισθητική, ενώ η οπτική γωνία της προσέγγισης στην jazz ποτέ δέν αφίσταται εντελώς της latin μουσικής κουλτούρας – μια παράδοση που έρχεται κατ΄ευθείαν απ΄τους σπουδαίους μαέστρους του παρελθόντος. Γεμάτα ομορφιά τα “Song For Jud”, “Motivos De Jazz”, “Chango’s Jazz”, “Tunji” και η διασκευή του “A Love Supreme” (John Coltrane).


13) CULTURA PROFETICA : “M.O.T.A.”. Ενα απ΄τα σύγχρονα γκρούπ που προσωπικά αγαπώ περισσότερο, οι Cultura Profetica έρχονται απο το Πουέρτο Ρίκο και κοινωνούν την πιο ενδιαφέρουσα ισπανόφωνη reggae που κυκλοφορεί στις δύο Αμερικές. Σ΄αυτό το τέταρτο άλμπουμ τους η κεντρική ιδέα παραμένει προσηλωμένη σε μια ενορχηστρωτικά, αρμονικά και συνθετικά εμπλουτισμένη εκδοχή του τζαμαϊκάνικου “roots” ήχου, εν προκειμένω με ανεπτυγμένες μελωδικές γραμμές, ευρηματική χρήση του ρυθμού, ωραιότατα πνευστά, θαυμάσια (και πολύ χαρακτηριστικά) φωνητικά, αλλά και μια στέρεα στιχουργική δουλειά που τοποθετεί ανέτως το γκρούπ στις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικο-καλλιτεχνικές εκφράσεις της Λατινικής Αμερικής. Στιγμές πλήρεις σκέψης κι απόλαυσης, τα «Revolucion En Estereo”, “Nadie Se Atreve”, “Yavida”, “Canto En La Prision” και “Desde Mi Silla” , μέσα απο πολλά καλά κομμάτια.


14) SIMON DIAZ : “Mis Canciones”. Αναμφίβολα μια απ΄τίς κομβικές φιγούρες της ισπανόφωνης τραγουδοποιίας, ο γηραιός, θαλερός και ανεκτίμητος Simon Diaz αποτελεί εθνικό θησαυρό της Βενεζουέλας που, επιτέλους, μέσω του “Mis Canciones” συστήνεται στο παγκόσμιο κοινό επανεκτελώντας δεκαπέντε απ΄τα πιο ωραία τραγούδια του σε μια τεχνικώς άρτια και ακουστικώς υπέροχη διεθνή κυκλοφορία. Το μουσικό είδος που ο Diaz πάντοτε εκπροσώπησε είναι η tonada llanera, ένα ιδιαίτερα μελωδικό στύλ των πεδιάδων της Βενεζουέλας που η κλασική οργανική σύνθεση του (άρπα, cuatro, bandola, μπάσο, maracas) επιτείνει την διεισδυτικότητα των μελωδίων, αλλά και τη νοσταλγία που αναδίδουν καθώς ερμηνεύονται απο την γλυκύτατη φωνή του Diaz. Κλασικά και καταξιωμένα, τα “Luna De Margarita”, “El Becerrito”, “Pasaje Del Olvido”, “Mercedes” (γνωστό στους φίλους της salsa απο την διασκευή του Bobby Valentin υπό τον τίτλο “El Caiman”) και φυσικά, το διασημότερο τραγούδι του “Caballo Viejo”.


15) EDWIN CLEMENTE : “Timbal Pa’l Bailador”. Η δισκογραφική «πρώτη» του Πορτορικανού timbalero Edwin Clemente, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε μια αναλυτική κριτική παρουσίαση στις «Νέες Κυκλοφορίες» του latinmusic.gr.











16) LA RUMBA SOY YO : “Con Sentimiento Manana”. Τα τελευταία χρόνια, η αφρο-κουβανέζικη rumba, ένα απο τα μουσικά και πολιτιστικά σύμβολα της «κουβανικότητας», γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση, τόσο στις παραδοσιακές μορφές της όσο και σε μια σειρά απο ανορθόδοξες, πειραματικές προσεγγίσεις, με το άλμπουμ “Con Sentimiento Manana” (το δεύτερο της κολεκτίβας La Rumba Soy Yo) να αποτελεί ένα όλως χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εδώ, τα κρουστά και οι φωνές των ικανών rumberos παρουσιάζονται ενίοτε αυτούσια, αλλά συχνότερα παρέα με ορχήστρες, ηλεκτρικά όργανα, samplers, έγχορδα, hip hop κι απαγγελίες ποιημάτων σ΄ένα κολάζ που κάποιες στιγμές ακούγεται λίγο παράταιρο και παρατραβηγμένο, αλλά συνηθέστερα λειτουργεί εντυπωσιακά κι οπωσδήποτε, πλουτίζει την γλώσσα της rumba μ΄ένα σωρό καινούριους τρόπους έκφρασης. Ευτυχέστερα στιγμιότυπα, τα “La Rumba Que No Escucho Mi Abuelo”, “No Mas”, το σχεδόν δεκάλεπτο “Homenaje A Mongo Santamaria” με τον Chucho Valdes στο πιάνο και η ευφάνταστη διασκευή του σπιρίτσουαλ “Hush” σε ρυθμό guaguanco.


17) LUIS MARIO OCHOA & Friends : “Cimarron”. Κουβανός, πλήν κάτοικος Καναδά εδώ και πολλά χρόνια, ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης Luis Mario Ochoa είχε ήδη δώσει ένα εξαιρετικό μουσικό δείγμα προ ετών με το CD του “La Fiesta” κι εκεί που όλοι σκέφτονταν πώς το επόμενο βήμα του είχε ήδη αργήσει, ήρθε στα τέλη του 2005 το “Cimarron”, γεμάτο καλούδια αλλά και εκπλήξεις. Σε αντίθεση με το “La Fiesta”, έναν salsa δίσκο (και μάλιστα πάρα πολύ καλό), το “Cimarron” δείχνει τις δυνατότητες του Ochoa ως latin jazz μουσικού και πείθει και τους πιο δύσπιστους πώς ο τύπος είναι περίπτωση : Το “Cimarron” δέν θέτει κανένα θέμα στυλιστικής καινοτομίας και κινείται σε γνώριμα latin jazz μονοπάτια, όμως το περίσσευμα απόλαυσης και ψυχικής ανάτασης που κανείς αποκομίζει ακούγοντας αυτό το ευφρόσυνο δισκάκι αρκεί για εκτιμήσει την αξιοζήλευτη αμεσότητα του Ochoa ως δημιουργικού καλλιτέχνη και την δυνατότητα του να σκαρώνει, σαν συνθέτης κι ενορχηστρωτής, σχεδόν τέλειες μελωδίες για οποιοδήποτε αυτί. Εκτός απο τα ωραιότατα latin jazz δείγματα “To Brenda With Love” (με guest σολίστα τον Paquito D’ Rivera), “Afro-Cuban Chant” και “Mestizos”, υπάρχουν, πάντως, δύο εμβόλιμα salsa διαμαντάκια : Τα “Como Penelope” και “Declaracion De Amor”.


18) EDDIE PALMIERI : “Listen Here!”
. Λόγω της ιστορίας και του ειδικού βάρους που ο πιανίστας και συνθέτης Eddie Palmieri διαθέτει στο σύνολο της εξέλιξης της λατινοαμερικάνικης μουσικής, κάθε νέο άλμπουμ του δέ μπορεί παρά ν΄αποτελεί σπουδαία είδηση αφ’ εαυτού του. Εχοντας συμβάλλει τα μέγιστα στην διαμόρφωση της salsa, ο Palmieri έχει, πάντως, εδώ και χρόνια στραφεί σχεδόν αποκλειστικά στην latin jazz και το “Listen Here” είναι ένας απόλυτα τυπικός «παλμιερικός» latin jazz δίσκος, που πάει να πεί πώς δίνεται έμφαση στο εξωστρεφές και έντονα ρυθμικό παίξιμο, στο «χτίσιμο» ενός ιδιαίτερα επιθετικού ήχου απο τα πνευστά, στις μακροσκελείς πιανιστικές εισαγωγές και στο μεγάλο περιθώριο που δίνεται στα κρουστά να εκφραστούν, ηχητικά και σολιστικά. Οπως πάντα, οι μουσικοί του Palmieri είναι ό,τι εκλεκτότερο κυκλοφορεί στην latin πιάτσα της Νέας Υόρκης, άρα τα σόλο είναι πάντα ενδιαφέροντα, ωστόσο στον Palmieri ως jazz συνθέτη παραμένει πάντα ένα ζήτημα σ΄ό,τι αφορά την διαχείριση των ιδεών του, που συνήθως μοιάζουν να παραμένουν ανολοκλήρωτες και, τρόπον τινά, σε αναμονή ενός τραγουδιστή, α λα salsa, που τελικά ποτέ δεν εμφανίζεται. Οπως και να΄χει, ο Eddie Palmieri είναι πάντα Eddie Palmieri και τα “La Gitana”, “In Flight”, “Tin Tin Deo” και “In Walked Bud” προσφέρουν αναμφισβήτητες συγκινήσεις.


19) PROTAGONISTAS DE LA SALSA : “Nuestra Salsa”. Το «σίκουελ» του προπέρσυνου, πρώτου “Protagonistas De La Salsa” ακολουθεί πιστότατα την αρχική και επιτυχημένη συνταγή : Επι το πλείστον διασκευές παλιότερων salsa κομματιών που, κατα τις δεκαετίες του 80 και του 90, ακούστηκαν ευρέως, κυρίως στην Κολομβία (απ΄όπου μέρος του ρεπερτορίου του “Nuestra Salsa” έρχεται) και την Βενεζουέλα. Τίποτα καινούριο ή πρωτοποριακό ως εδώ κι εμφανή τα εμπορικά κίνητρα ενός τέτοιου εγχειρήματος – όμως, οι Πορτορικάνοι διαθέτουν μεγάλη μαστοριά σ΄αυτού του είδους την salsa και στο εν λόγω CD επιστράτευσαν ενορχηστρωτές που έφεραν εις πέρας μια πραγματικά σπουδαία δουλειά, ενώ οι τραγουδιστές είναι εξ ίσου διαλεχτοί κι αποτελεσματικοί. Χωρίς τρομερές καλλιτεχνικές ανησυχίες, οι Protagonistas de la Salsa παραδίδουν σεμιναριακού επιπέδου χορευτική μουσική και τα “Por Que Te Vas Amor”, “Como Te Hago Entender”, “No Pasaras”, “Aferrate De Mi” και “Cuerpo A Cuerpo” στέκονται ως απτές αποδείξεις τούτου.


20) PEDRO BRULL : “Pronosticos”
. O ευτραφέστατος Brull έχει υπάρξει, κατά την γνώμη μου, ένας απο τους πιο σπουδαίους και νεωτεριστές, ως προς το στύλ, salsa τραγουδιστές που ανέδειξε το Πουέρτο Ρίκο απο την δεκαετία του 80 κι ύστερα, έχοντας επενδύσει με την εξαιρετική φωνή του τις καλύτερες δουλειές της, ομοίως νεωτεριστικής, Orquesta Mulenze. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος γράφτηκε, πάντως, μόλις πέρσι κάτω απ΄την εποπτεία (και την τεχνικά άρτια παραγωγή) του Gilberto Santa Rosa, για να βάλει στον χάρτη της salsa τον Brull ως σολίστα μ΄ένα CD που διαθέτει αρκετές αρετές (άψογο ήχο, ενορχηστρώσεις και ορχήστρα, αρκετά καλά κομμάτια και εμφανή γενική φροντίδα), αλλά πάντως, αδικεί κάπως τον εύσωμο τραγουδιστή, καθώς οι ερμηνευτικές του δυνατότητες είναι πολύ μεγαλύτερες απο αυτές που το “Pronosticos” (ενδεχομένως κι ο Santa Rosa ως παραγωγός) επιτρέπει να φανεί. Ωστόσο, ο Pedro διαθέτει προσωπικότητα, φωνή και έρμα, αξίες πρόδηλες στα “Esperando Que Vuelvas”, “Tiempo No Corras”, “Todo Lo Haria Por Ti” και στο bolero “Senora Tristeza”.
Πρόσφατα άρθρα
1. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
2. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
3. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
4. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
5. Τα 20 καλύτερα latin CD του 2006!
διαβάστε το...
6. Μαθήματα congas : Ενδιαφέρεστε;
διαβάστε το...
Αρχείο κατηγορίας


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN