Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 21/9/2017
latinmusic category
GILBERTO SANTA ROSA
Τίτλος: "Directo Al Corazon"
Καλλιτέχνης: GILBERTO SANTA ROSA
Χώρα: Πουέρτο Ρίκο
Χρονιά: 2006
Είδος: Salsa
Βαθμολογία: 2
Αποτιμώντας γενικά την περίπτωση του Gilberto Santa Rosa, δέν μπορώ παρά να διαπιστώσω το αυτονόητο: πρόκειται για έναν εξαιρετικό (τόσο με την έννοια της απόδοσης όσο και με την έννοια της ιδιαιτερότητας) salsa τραγουδιστή, που ανέτως ξεχωρίζει απ΄τον σωρό ως ο σημαντικότερος της γενιάς του, όντας ο πιό πλήρης ερμηνευτής στην σύγχρονη σκηνή αυτής της μουσικής. Διαθέτει χάρισμα, φωνή, γνώση, μαεστρία, ικανότητα στον χειρισμό τόσο του χορευτικού ιδιώματος όσο και της ρομαντικής μπαλάντας, θαυμάσια αυτοσχεδιαστικά προσόντα, άκρως αναγνωρίσιμο ηχόχρωμα και, το σημαντικότερο, αναντίρρητη προσωπικότητα και ύφος σε ό,τι κι αν έχει ερμηνεύσει ως σήμερα. Για αυτά του τα προσόντα, ο Gilbertito (όπως τον λένε χαϊδευτικά στο Πουέρτο Ρίκο) απολαμβάνει το στάτους ενός σούπερσταρ, κάτι τόσο σπάνιο πλέον σ’ ένα μουσικό είδος που περιθωριοποιείται εμπορικά με ταχείς ρυθμούς, ώστε μόνο ο Marc Anthony να αποτελεί το αντίπαλο δέος και, σε δεύτερο πλάνο, ο Victor Manuelle και η India να ολοκληρώνουν συνοπτικά το ολιγομελέστατο σύγχρονο “hall of fame” της salsa.

 Ωστόσο, σε αντίθεση με όλους τους ανωτέρω, ο Santa Rosa είναι ο μόνος που αποτελεί σάρκα εκ της σαρκός της salsa, έχοντας ακολουθήσει τον κλασικό δρόμο προς το γκράν σουξέ : ξεκίνησε ανήλικος, έβγαλε την βασική εκπαίδευση σ΄ένα μεγάλο σχολείο της salsa dura, που ήταν βέβαια η ορχήστρα του μεγάλου μαέστρου Willie Rosario, τραγουδώντας με την φωνή σχεδόν μια οκτάβα πάνω απ΄τα σημερινά του στάνταρ και δείχνοντας, παρά ταύτα, πώς το μέλλον θα΄ταν σύντομα ολόδικο του. Αν ο Marc Anthony και η India εκκίνησαν απο την αγγλόφωνη pop κι αργότερα πέρασαν απ΄ευθείας στην pop salsa, κι αν ακόμα ο Victor Manuelle εκτοξεύθηκε στο στερέωμα στην καρδιά μιας εποχής που αποζητούσε ωραία παιδιά και μουσική (συν εμφάνιση) για ρομάντζα, ο Gilberto Santa Rosa, με την κοιλίτσα και τη μουστάκα του, έμαθε την αλφαβήτα της αληθινής salsa με γερούς δασκάλους, γράφοντας άπειρα μεροκάματα σε επαρχιακές φιέστες και περιφερειακές χοροεσπερίδες του Πουέρτο Ρίκο, προτού το πασιφανές ταλέντο του τον στείλει στον προσωπικό του δρόμο της σόλο καριέρας, στα μέσα της δεκαετίας του 80. Εκτοτε, ο Santa Rosa έχει ακολουθήσει την πεπατημένη του ενός δίσκου τον χρόνο (πάνω-κάτω), σε μια δισκογραφία που ως σημείο αναχώρησης είχε τον κλασικό χορευτικό ήχο της salsa της εποχής στο νησί (up-tempo κομμάτια, οι τυπικές τρομπέτες μ’ ένα βαρίτονο σαξόφωνο στην ορχήστρα και το ευφορικό κλίμα που χαρακτηρίζει όλες τις τότε ηχογραφήσεις), για να εξελίξει, ειδικά στην δεκαετία του 90, ένα αρκετά προσωπικό μουσικό στύλ, που άλλοτε τροφοδότησε την αγορά με έτοιμα χίτς κι άλλοτε ερωτοτρόπησε με την υψηλή καλλιτεχνία. Χωρίς αμφιβολία, ανάμεσα στο 1991 και στο 1994 ο Gilberto έβγαλε τις καλύτερες δουλειές του, απο τις οποίες αληθινή ναυαρχίδα παραμένει το εκπληκτικό “A Dos Tiempos De Un Tiempo” (1992), μια εμπνευσμένη και άρτια εκτελεσμένη σειρά διασκευών κομματιών του Tito Rodriguez, ενώ στο νούμερο δύο θα τοποθετούσα το απαστράπτον “De Cara Al Viento” (1994), με αμφότερα τα άλμπουμ να συνιστούν δύο απ΄τις πιο γερές στιγμές της salsa σε ολόκληρη την δεκαετία. Στο διάστημα που ακολούθησε, ο Santa Rosa έβαλε μπόλικα λίτρα νερό στο κρασί του, διαβλέποντας πώς η εγκατάσταση του στην κορυφή της salsa αγοράς επέτασσε λιγότερο πειραματισμό και περισσότερη ασφάλεια της συνταγής, με το οξυδερκές μουσικό κριτήριο του, όμως, καθώς και την συγκροτημένη καλλιτεχνική του προσωπικότητα να εγγυώνται πάντοτε ένα μίνιμουμ (τουλάχιστον) ποιότητας σε όλες τις μεταγενέστερες δουλειές του. Συν τοίς άλλοις, ο Santa Rosa υπήρξε ο μόνος απ΄τους «εμπορικούς» αστέρες που επέδειξε ένα αναπάντεχο προσόν: τηρουμένων των αναλογιών, οι δίσκοι του δέν έμοιαζαν μεταξύ τους. Μπορεί να ήταν λιγότερο ή περισσότερο καλοί, λιγότερο ή περισσότερο ενδιαφέροντες, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχείς, αλλά πάντως ήταν διαφορετικοί, γεγονός που μεταφράζεται σε μια μουσική περσόνα διαρκώς εξελισσόμενη και γι΄αυτό, ουδέποτε βαρετή. Στην τρέχουσα δεκαετία, μάλιστα, η έμφαση σ’αυτήν τη μουσική ποικιλότητα έδωσε άλμπουμς μέσα στα οποία συνυπήρχαν διάφορα μουσικά είδη, όπως η pop μπαλάντα, το reggaeton, η plena, ακόμα κι η καθαρή pop, μια επιλογή που προφανώς βοήθησε ώστε η απήχηση του Gilberto να επεκταθεί απο την διαρκώς συρρικνούμενη salsa αγορά στη μεγάλη καταναλωτική μάζα της ισπανόφωνης Αμερικής, αν και το ποιοτικό κόστος με κριτήρια μουσικής αξίας δέν ήταν καθόλου αμελητέο. Παρά ταύτα, τα πρόσφατα άλμπουμς του Santa Rosa προσπαθώντας να ικανοποιήσουν σχεδόν τους πάντες, ευτυχώς συμπεριελάμβαναν σ΄αυτούς τους πάντες και τους απαιτητικούς ακροατές, οπότε δεν παρέλειπαν να περιέχουν κάμποσες δυνατές ερμηνευτικές, ενίοτε και δημιουργικές στιγμές, όπως το αρκετά καλό του περσινό “Auténtico”.

 Πολύ δυστυχώς, το άρτι κυκλοφορήσαν “Directo Al Corazon” είναι το συγκριτικώς πιο αδύναμο CD του Gilberto Santa Rosa εδώ και πολλά χρόνια. Πολύ απλά, φαίνεται πώς η διατήρηση στην κορυφή έχει μεταβληθεί σε αναπόδραστο πεπρωμένο στην ατζέντα του καλλιτέχνη, συνεπώς άλμπουμ σαν κι αυτό καταγράφουν απλώς τις μεθόδους που αυτός μετέρχεται για να πετύχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, το οποίο σε αυτή την περίπτωση είναι μάλλον εξω-μουσικό και βασικά, επαγγελματικό και οικονομικό. Πρόκειται για έναν αρκούντως αδιάφορο pop δίσκο, όστις φανερά στοχεύει στα easy listening ερτζιανά της απανταχού ισπανόφωνης ραδιοφωνίας, χωρίς ο Gilberto να δείχνει πουθενά διατεθειμένος να θυσιάσει αυτόν τον στόχο προς χάρη της όποιας μουσικής αναζήτησης ή του ενδεχόμενου καλλιτεχνικού οράματος. Είναι, βεβαίως, λογικό πώς μια θέση στην ελίτ της δημοφιλίας προϋποθέτει μια λείανση των «προεξοχών» που υποτίθεται πώς απωθούν τις μακάριες καταναλωτικές μάζες, όμως εδώ το ζήτημα είναι καίριο: η έμπνευση και το ταλέντο για όμορφα, λειτουργικά τραγούδια (κάτι δυσκολότατο και απόλυτα επιθυμητό και αναγκαίο) είναι στοιχεία σε σημαντική ανεπάρκεια, αφήνοντας το πεδίο ανοιχτό σε μια μέτρια τραγουδοποιία που είτε έχει την φόρμα της salsa, είτε της pop, είτε της μπαλάντας, δεν κατορθώνει να ξεφύγει απο την προβλεψιμότητα και τις νόρμες μιας μάλλον μηχανικής διαδικασίας μουσικής παραγωγής: ο νέος δίσκος του Gilberto Santa Rosa πρέπει να φτιαχτεί όπως θα έπρεπε να είναι ο νέος δίσκος του Gilberto Santa Rosa, σύμφωνα με τους δείκτες της τρέχουσας αγοράς. Αυτό, πράγματι, συνιστά μια πολύ αρνητική διαπίστωση όταν αφορά όχι τον κάθε πρωτάρη που οι εταιρείες λανσάρουν μπάς και πιάσουν την καλή, αλλά έναν φτασμένο ερμηνευτή με σημαντικές δυνατότητες και λαμπρό παρελθόν, του οποίου όμως η εμπλοκή με τους μηχανισμούς της μουσικής βιομηχανίας αποβαίνει σ΄έναν καλλιτεχνικό ευνουχισμό που ο ίδιος, δυστυχώς, αποδέχεται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εκτός αυτού, ένα τέτοιο μουσικό έργο, ακόμα κι αν ενδύεται (αναλόγως του κομματιού) με το πνεύμα του «ρομαντικού» ή του «ευφορικού», του «pop» ή του «αφρο-κουβανέζικου», στην πραγματικότητα δεν μεταδίδει ως αίσθηση (ή αίσθημα) τίποτα απο όλα τούτα, καθώς η ουσία αυτών των σπουδαίων μουσικών φορτίων ήταν εμφανώς απούσα κατά την σύνθεση και παρασκευή του, επομένως το “Directo Al Corazon” (που, όλως ειρωνικά, σημαίνει «Κατευθείαν Στην Καρδιά») αποτυγχάνει επιπλέον όχι επειδή η μουσική που περιέχει είναι «κακή» αλλά γιατί η μουσική του δέν περιέχει καμμία (καλλιτεχνική ή συναισθηματική) αλήθεια.

Απο εκεί και πέρα, αν και άκουσα το CD με κλιμακούμενη απάθεια, θ΄αναγνωρίσω πώς πρόκειται για μια τεχνικά φροντισμένη παραγωγή (όπως όλες οι δουλειές του άψογου επαγγελματία Santa Rosa), της οποίας το ρεπερτόριο γέρνει σημαδιακά προς τον αμιγώς pop ήχο (τα salsa tracks είναι μόλις πέντε απο τα δέκα του CD – και μήν ξεχνάτε πώς μιλάμε για έναν καλλιτέχνη της salsa!). Τα pop κομμάτια κυμαίνονται απο αδιάφορα ως συμπαθή, αλλά άτολμα, ενώ τα salsa τραγούδια, που ομοίως κινούνται σε pop λογική, θα μπορούσε να τα έχει πεί οιοσδήποτε απ΄τους πιτσιρικάδες που προσπαθούν να αποκτήσουν μια μοίρα κάτω απο τον δύοντα ήλιο της salsa δισκογραφίας. Μια διασκευή του κλασικού “Isla Del Encanto”, καίτοι γερά ενορχηστρωμένη, δέν μπορεί να αντέξει στην παραμικρή σύγκριση με την αυθεντική εκτέλεση της Orquesta Broadway και, πέραν της κολακείας στο πιστό κοινό του τραγουδιστή στο Πουέρτο Ρίκο, αδυνατώ να αντιληφθώ τί μπορεί να προσθέτει στο curriculum του Santa Rosa. Αν τυχόν δύο κομμάτια ξεχωρίζουν απο την περιρρέουσα μετριότητα, αυτά δέ μπορεί παρά να είναι η αντικειμενικά ωραία μπαλάντα “De La Pasion A La Ternura” (στην οποία ο Gilberto θυμίζει γιατί είναι πράγματι κραταιός ερμηνευτής) και το ενδιαφέρον salsa τραγούδι “Te Extranare”, ανορθόδοξο συνθετικά κι ενορχηστρωτικά, που αν όλο το CD κινείτο στο πνεύμα του, τότε θα μιλούσαμε με εντελώς άλλους κριτικούς όρους. Φεύ, δέν συμβαίνει τούτο.

Εν κατακλείδι, δοθέντος του παρελθόντος που ο Gilberto Santa Rosa έχει να επιδείξει, του χρόνου δικαιούμαστε να περιμένουμε μια κάποια υπέρβαση. Μια κι οι δυνατότητες του είναι γνωστές, το ζητούμενο δέν είναι να υπερβεί τον εαυτό του. Αν υπερβεί την περσόνα του, νομίζω πώς αρκεί.
Πρόσφατες κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά

Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN