Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 21/9/2017
latinmusic category
JERRY GONZALEZ & The Fort Apache Band
Τίτλος: "RUMBA BUHAINA"
Καλλιτέχνης: JERRY GONZALEZ & The Fort Apache Band
Χώρα: Η.Π.Α.
Χρονιά: 2005
Είδος: LATIN JAZZ
Βαθμολογία: 35
Μια απ΄τίς πιο ιδιαίτερες (κι όπως συμβαίνει συνήθως με τις ιδιαίτερες) ταλαντούχες φιγούρες της latin μουσικής στη Νέα Υόρκη, ο Jerry Gonzalez θα μπορούσε να περιγραφεί μ΄όλες τις πιθανές εφαρμογές της λέξης «αυστηρός»: Αυστηρός στις μουσικές απόψεις του, αυστηρός στις θεματικές επιλογές του, αυστηρός στο ύφος της μπάντας του, αυστηρός στο στύλ του δικού του παιξίματος κι όπως έχω ακουστά, αυστηρός ακόμα και στην συμπεριφορά του. Σ΄εμένα όλα τα ανωτέρω, εφ΄όσον λογίζονται ως χαρακτηριστικά ενός δημιουργικού ατόμου, δείχνουν απλά κάποιον που έχει απο καιρό σαφές και τακτοποιημένο μέσα του το τί ακριβώς θέλει κι επιπλέον, έχει ξεδιαλέξει τα κατάλληλα εργαλεία για να το καταφέρει. Ο Jerry Gonzalez  λοιπόν, αρχετυπική περίπτωση απολύτως κατασταλαγμένου καλλιτέχνη, αν δέν τον έχετε στα υπ΄όψιν σας είναι ένας σημαντικός jazz τρομπετίστας και ταυτόχρονα,  ένας σπουδαίος μουσικός των αφρο – κουβανέζικων κρουστών και δη των congas, σ΄έναν οργανικό συνδυασμό που απ΄όσο ξέρω, παραμένει μοναδικός στα latin μουσικά λημέρια. Πορτορικάνικης καταγωγής πλήν γέννημα θρέμμα του Νότιου Μπρόνξ, ο Jerry υπήρξε αείποτε ένας βαθύτατος μελετητής (και συν τω χρόνω, γνώστης) της λατινοαμερικάνικης μουσικής ιστορίας, που όμως συνόδευε την εμμονική του αφοσίωση στην παράδοση μ΄έναν καθ΄όλα ρέμπελο χαρακτήρα : Δούλεψε με τον Eddie Palmieri στα πιο περιπετειώδη του χρόνια, ύστερα υπήρξε κεντρική φιγούρα στα «πειράματα του υπογείου των αδελφών Gonzalez» απ΄όπου σπουδαίες μουσικές ανέβηκαν ως τους δρόμους (τα μνημειακά άλμπουμς του Grupo Folklorico y Experimental Nuevayorquino, καθώς και το σπουδαιότατο salsa σχήμα Libre) για να συμπεράνει, στα τέλη του 70, πως ο προσωπικός του δρόμος θα΄πρεπε οπωσδήποτε να τέμνει κάθε δυνατότητα μίξης των παραδοσιακών αφρο – κουβανέζικων ρυθμών (και κυρίως της rumba) με την jazz και κυρίως, το bebop και το μετα – bop της δεκαετίας του 60. Λίγο αργότερα, συγκρότησε το γκρούπ του Fort Apache Band με έτερο συνυπεύθυνο τον αδελφό του και μεγάλο μπασίστα Andy Gonzalez, οπότε τέθηκε σε κίνηση μια απ΄τίς πιο αξιόπιστες μηχανές παραγωγής σημαντικής μουσικής που γνώρισε η ισπανόφωνη κοινότητα της Νέας Υόρκης και, έτι μακρύτερα, ο λοιπός κόσμος.

Σ΄αυτή την 25ετία που οι μουσικές ιδέες του Jerry Gonzalez πιάνουν τόπο, ένα άλμπουμ έχει περισσότερο απο κάθε άλλο ταυτιστεί, ως ιδανικό αποτέλεσμα, μ΄αυτές : Το κεφαλαιώδους σημασίας “Rumba Para Monk” του 1989, με τους Fort Apache Band να αποτίουν έναν ιδιοφυή αφρο – κουβανέζικο φόρο τιμής στο έργο ενός απο τους επιφανέστερους συνθέτες του 20ου αιώνα, που είναι βέβαια ο Thelonius Monk. Σύμφωνα με το σημείωμα του “Rumba Buhaina”, αμέσως μετά ο Jerry και οι συν αυτώ θέλησαν να επαναλάβουν το εγχείρημα, παίρνοντας αυτή την φορά ως σημείο εκκίνησης το ρεπερτόριο ενός άλλου σπουδαίου, του εξαιρετικού jazz ντράμερ Art Blakey – για κάποιους λόγους όμως, το εγχείρημα έμεινε στα μυαλά τους ως το 2005, οπότε εν τέλει πραγματοποίηθηκε και κυκλοφόρησε στο CD που στο εξής θα μας απασχολήσει. Ο Art Blakey υπήρξε, βέβαια, μια κομβική προσωπικότητα της jazz της δεκαετίας του 50, κι ένας απ΄τους πρωτοπόρους της εισαγωγής αφρικάνικων και (σε μικρότερο βαθμό) αφρο – λατινοαμερικάνικων ρυθμών στο ιδίωμα του hard bop της εποχής. Μέσα απ΄τους Jazz Messengers, το συγκρότημα του, αναδείχθηκαν ταλέντα μεγάλου βεληνεκούς με σπουδαιότερο απ΄όλα, βεβαίως, εκείνο του σαξοφωνίστα και εξαιρετικού συνθέτη Wayne Shorter, πολλές απο τίς συνθέσεις του οποίου διασκευάζονται «α λα Jerry Gonzalez» στο CD. Ωστόσο, μια και ο ίδιος ο Gonzalez επιλέγει να θεωρήσει το “Rumba Buhaina” ως μια άτυπη συνέχεια του “Rumba Para Monk”, δικαιούμαστε απόλυτα να προβούμε σε συγκρίσεις με αυτό (δηλαδή, το καλύτερο έργο του) : Εν αρχή, προκύπτει αβίαστα πώς το συνθετικό έργο του Monk, ως αφετηρία, είναι πολύ πιο χαρισματικό απο το αντίστοιχο του Shorter (και των άλλων συνθετών του Blakey), όχι μόνο επειδή γράφτηκε απο έναν άνθρωπο σχεδόν υπερφυσικού ταλέντου, ούτε καν επειδή παρουσιάζει ζηλευτή συνέπεια και υφολογική ομοιογένεια (σε αντίθεση με το ποτ πουρί διάφορων συνθετών που στην παραγματικότητα αποτελεί το ρεπερτόριο των Jazz Messengers), μα για κάτι εντελώς διαφορετικό και εν προκειμένω, πρωταρχικό : Οπως είναι γνωστό σέ όσους ασχολούνται με την Latin Jazz εδώ και πάμπολλα χρόνια, τα κομμάτια του Thelonious Monk είναι μακράν τα πιο συμβατά jazz κομμάτια στην αφρο – κουβανέζικη ρυθμολογία – ή όπως συχνά έχουν ακουστεί να λένε οι μουσικοί του είδους, "ο Monk ήταν σα να έγραφε κατ΄ευθείαν πάνω στο clave"!  Αντιθέτως, τα κομμάτια του Shorter και των λοιπών συνθετών του “Rumba Buhaina” μοιάζουν κάπως αμήχανα και σαφώς πιο δυσκίνητα πάνω απ΄τους ρυθμικούς ελιγμούς της rumba ή του cha cha cha, παρ΄ότι ο μελωδικός και συνθετικός τους πλούτος δέ μπορεί, φυσικά, να αμφισβητηθεί.

Εχοντας, λοιπόν, στα χέρια τους ένα υλικό που εξ αρχής προϋποθέτει πάλη κι αντίσταση στην προσαρμογή του στα λατινοαμερικάνικα ρυθμικά (και υφολογικά, καθώς ο ρυθμός ορίζει σε αρκετό βαθμό το ύφος) καλούπια, ο Jerry και οι Fort Apache του (Joe Ford σαξόφωνο, Andy Gonzalez μπάσο, Steve Berrios ντράμς και Larry Willis πιάνο) νομίζω πώς κοντοστέκονται κι οι ίδιοι με κάποια αμηχανία : Και μόνο η επιλογή της προσέγγισης ενός διαφορετικού υλικού με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φρονώ πώς φανερώνει τα όρια της (κατα τ΄άλλα, απολύτως επαινετής και σχεδόν πάντα, αποτελεσματικής) αυστηρότητας του Jerry Gonzalez . Αλλως, με τα εργαλεία που μαστορεύεις ένα πλυντήριο δε μπορείς να επισκευάσεις ένα PC, απλώς επειδή στην πραγματικότητα, το αντικείμενο σου υπαγορεύει τα μέσα κι ουχί το αντίστροφο.
Βέβαια, στη μεταφορά που χρησιμοποιώ υπάρχει εγγενές το στοιχείο της υπερβολής – εν τέλει, ο Monk και ο Blakey δέν είναι αντικείμενα τόσο ολοκληρωτικά ανόμοια, καθώς έρχονται περίπου απο την ίδια εποχή της jazz ιστορίας, αμφότεροι κινήθηκαν στα (όχι ιδιαίτερα ευρύχωρα) όρια του bop και γενικά, αποτελούν τυπικά παράγωγα, έστω με διαφορετικές αποχρώσεις, της ίδιας μουσικής (και όχι μόνο) κουλτούρας. Αρα, ο Jerry Gonzalez κατά μία έννοια σωστά προσεγγίζει την δουλειά των δύο με τον ίδιο τρόπο – στο κάτω κάτω, δέν μπορεί να είναι ακριβώς ο ίδιος τρόπος, είναι ; Ναί, είναι. Ακριβώς ο ίδιος, 16 χρόνια αργότερα. Κι αυτό σου δημιουργεί την αμείλικτη, άσπλαχνη και τόσο αληθινή εντύπωση «αυτό, λοιπόν, το έχω ξανακούσει», ακόμα κι αν το 1989 η ίδια μουσική ιδέα ηχούσε τόσο πρωτόγνωρη κι αυθεντική – ή μάλλον, ακριβώς γι΄αυτό : Η επανάληψη μιας επαναστατικής ιδέας νομοτελειακά αποβαίνει εις βάρος της δεύτερης απόπειρας, συχνά αδικώντας (μα όχι αναίτια) και τον δημιουργό και το αποτέλεσμα. Αυτό, πάντως, δέν σημαίνει πώς ο δίσκος “Rumba Buhaina” είναι ακριβώς προβλέψιμος (ούτε, βέβαια, ο ίδιος ο Jerry Gonzalez ως δημιουργός) καθώς η μεταφορά της μουσικής του Blakey όχι μόνο σ΄ένα νέο φορμά αλλά και στο ύφος και την αισθητική ενός ολότελα διαφορετικού σχήματος, όπως είναι η Fort Apache Band, αναμφίβολα ενέχει μπόλικο ενδιαφέρον. Κι εδώ ακριβώς αποκαλύπτονται οι αρετές μιάς τέτοιας μπάντας :

Πέραν των όποιων σκέψεων σε ό,τι αφορά την δημιουργική υπόσταση του όλου εγχειρήματος, το “Rumba Buhaina” είναι οπωσδήποτε ένα άλμπουμ γεμάτο καλή μουσική, παιγμένη απο εξαίρετους μουσικούς και ειδωμένη μέσα απο ένα πνεύμα που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ως νεωτεριστικό, έστω και στο επίπεδο των προθέσεων μόνο (αλλά πόσοι, σήμερα, διαθέτουν έστω ένα κόκκο από τέτοιες προθέσεις ;). Η «συνταγή» των Fort Apache καλά κρατεί : Η ρυθμική βάση παραμένει στηριγμένη στην rumba (κυρίως το υποείδος guaguanco) και τους ρυθμούς των αφρο – κουβανέζικων 6/8 (με τον ρυθμό abakua αιωνίως αγαπημένο του Jerry Gonzalez στίς congas), μια περίπλοκη πλατφόρμα την οποία ο Jerry κι ο σπουδαίος ντράμερ Steve Berrios χειρίζονται πιά με κλειστά τα μάτια, ενώ η όλη αρμονική και αυτοσχεδιαστική ανάπτυξη απο πάνω είναι πεντακάθαρη jazz – ήτοι, βάλτε κατα νού πώς πρόκειται για ένα άλμπουμ που η πραγματική ετικέττα του πρέπει να γράφει μάλλον jazz παρά latin jazz, καθώς αυτή είναι η «γλώσσα» που ο Gonzalez επιλέγει (πολλά χρόνια τώρα) να «μιλήσει», έχοντας ολοκληρωτικά αφαιρέσει απ΄τη μουσική του όλα τα τυπικά latin γνωρίσματα (montuno, μελωδίες αποκλειστικά πάνω στο clave, κουβανέζικη μελωδική φρασεολογία κ.λ.π.) πέραν των συγκεκριμένων δύο – τριών ρυθμών, που εκτελούνται μόνο απο το rhythm section. Ολοι οι σολίστες φέρνουν εις πέρας το έργο τους με πείρα, αυτοπεποίθηση και δεξιοτεχνία : Ο Jerry Gonzalez στην τρομπέτα ακούγεται πιο ώριμος απο ποτέ, ο Joe Ford (για πάμπολλα χρόνια συνεργάτης του McCoy Tyner) ανταπεξέρχεται με παροιμιώδη άνεση (και γνώση) στις τεχνικές και μελωδικές απαιτήσεις του bop σαξόφωνου κι ο Larry Willis, ένας βετεράνος του πιάνου του οποίου το παίξιμο πάντα μου άρεσε, αποκαθιστά την εσωτερική ισορροπία μιας τέτοιας ιδιοσυγκρασιακής μπάντας με το γεμάτο λυρισμό και δυσκολότατη απλότητα παίξιμο του.
Είναι, λοιπόν, ένας δίσκος αντάξιος της λαμπρής ιστορίας του Jerry Gonzalez και των Fort Apache Band ; Αναμφίβολα. Οχι ο καλύτερος, αλλά ασφαλώς ενδιαφέρων και πάντως, ικανός να προκαλέσει σκέψεις σαν κι αυτές που διαβάσατε και συναισθήματα σαν κι αυτά που θα νιώσετε ακούγοντας τον. Το ποιά θα είναι, εναπόκειται στη δοκιμή και, φυσικά, στο ποιοί είστε.
Πρόσφατες κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά

Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN