Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 16/8/2017
latinmusic category

Σελίδα 1 από 2


ALFREDO DE LA FE : «Η salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα».  


 


  Ευτραφής, πληθωρικός και αιωνίως Κουβανός, ο Alfredo de la Fe παίζει το βιολί (πώς αλλιώς;) στα δάχτυλα. Ακριβέστερα, είναι ο σημαντικότερος βιολιστής που έχουν δώσει τα τροπικά χώματα της Λατινικής Αμερικής κι επιπλέον, ένας ολοκληρωμένος μουσικός που μπορεί να φέρει βόλτα όποιο είδος η ανάγκη απαιτήσει : Απο την salsa ως την jazz κι απ΄την κλασική μουσική ως την πιο παραδοσιακή κουβανέζικη φόρμα, τίποτα εξ αυτών δεν κρύβει μυστικά ή ζόρια για έναν βιρτουόζο αυτού του επιπέδου, όστις, ξάφνου, προέκυψε τακτικός μας επισκέπτης στην Ελλάδα προς χαρά κι ικανοποίηση όσων εκτιμούν τέτοια ταλέντα ή, απλώς, την αχαλίνωτη φιέστα που τα live του πυροδοτούν. Ωστόσο, στα μέρη μας δέν είναι πολύ γνωστό πώς πίσω απ΄τον υπερκινητικό Alfredo και το διονυσιακό βιολί του υπάρχει μια τεράστια και πλήρης κατορθωμάτων μουσική (και προσωπική) ιστορία, που άνετα τον καθιστά μιά απ΄τίς αληθινά θρυλικές μορφές του latin πενταγράμμου, αλλά κι έναν απ΄τους πιο ενδιαφέροντες τύπους που μπορείς κανείς σ΄αυτό τον χώρο να γνωρίσει. Ο Alfredo de la Fe είναι, κυριολεκτικά, βίος και πολιτεία, όντας μια κινητή ιστορία της salsa, των διάφορων φάσεων, των μεγάλων στιγμών, των άγνωστων πτυχών και των ποικίλλων αδιεξόδων που προέκυψαν στην πορεία αυτής της μουσικής απο την γέννηση προς την αναγνώριση κι ύστερα, προς την παρακμή και την αναγέννηση, με τον Alfredo παρόντα, μπροστάρη και μάρτυρα, μεταφορικώς και κυριολεκτικώς, σε καθένα απο τα περιπετειώδη στάδια.

Για την ανακεφαλαίωση μιας απόλυτα salsa ζωής, ο Alfredo de la Fe κάθισε σε μια αθηναϊκή πλατεία, το ηλιόλουστο και παραδόξως σχεδόν ανοιξιάτικο μεσημέρι της 3ης Δεκεμβρίου 2005, παρήγγειλε καφέ κι άρχισε να διηγείται, σχεδόν απνευστί, μια ατέλειωτη σειρά απο εμπειρίες, ιστορίες, περιστατικά και βιώματα που, στα 52 του, θυμάται ακόμα με εντυπωσιακή ακρίβεια. Σ’ αυτή την χορταστική κι αρκούντως εκτενή συνέντευξη στο latinmusic.gr παρελαύνουν μυθικές φιγούρες της λατινοαμερικάνικης μουσικής, κομβικές στιγμές της salsa ιστορίας, σκοτεινά χρόνια της προσωπικής του ζωής κι αναμνήσεις άλλοτε αστείες, άλλοτες μελαγχολικές, μά πάντα εκπληκτικά ενδιαφέρουσες, όχι μόνο για τον τυχόν ιστοριοδίφη του latin ήχου αλλά για οιονδήποτε ενδιαφέρεται να γνωρίσει λίγο παραπάνω έναν σπουδαίο καλλιτέχνη κι έναν τύπο που τα είδε όλα, τα έκανε όλα και, ευτυχώς, έζησε για να τα διηγηθεί. Δεδομένων των περιστάσεων, πρόκειται για κατόρθωμα.


- Γεννήθηκες στην Κούβα ;

- Ναί.

- Πού ακριβώς ;

- Στην Αβάνα, σε μια γειτονιά που λέγεται Lawton. Αυτό είναι κοντά στο Luyano, αν ξέρεις απο εκεί. Το σπίτι που γεννήθηκα ήταν ένα τετράγωνο μακριά απο εκεί που ζούσε η Celia Cruz και στο διπλανό σπίτι απο το δικό της, έμεναν τα περισσότερα μέλη της ορχήστρας Sonora Matancera, σ΄ένα διόροφο κτίριο που η Celia τους είχε φτιάξει. Η Celia ήταν η νονά μου, αυτή με βάφτισε όταν ήμουν μικρός.

- Πότε ακριβώς γεννήθηκες ;

- Το 1954. Οι πρώτες μου αναμνήσεις λοιπόν έρχονταν απο την Celia και την Sonora Matancera. Κάθε μέρα αυτοί έπαιζαν σε ένα πολύ δημοφιλές πρόγραμμα στο Radio Progreso, που το έλεγαν “Una Hora Con La Sonora” (σ.σ. : Μία Ωρα Με Την Sonora). Μαζεύονταν λοιπόν στην γωνία πάνω απ΄το σπίτι μου που είχε ένα καπηλειό κι εκεί έπαιζαν ντομινό. Δίπλα, παρκάριζαν ένα μεγάλο αυτοκίνητο που είχαν, κάπως σαν μικρό λεωφορείο...

- Εκείνο που είχαν βάλει και σε κάποια εξώφυλλα δίσκων τους ;

- Ακριβώς αυτό ! Εκεί, λοιπόν, μαζεύονταν, έπαιζαν ντομινό κι έκαναν χαβαλέ, πείραζαν τους γείτονες, ξέρεις, αυτά που κάνουμε εμείς οι Κουβανοί (γέλια), θυμάμαι μάλιστα τον Celio Gonzalez, τον τραγουδιστή, που επειδή είχε παραμορφωμένα τα δάχτυλα των χεριών τού έπεφταν τα πούλια απ΄τα χέρια.Τέτοιες ήταν οι πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις κι είχαν πολύ να κάνουν με τη μουσική, επειδή κι ο πατέρας μου ήταν μουσικός.

- Τί έπαιζε ο πατέρας σου ;

- Ηταν τραγουδιστής της όπερας, ήταν κλασικός κιθαρίστας κι ακόμα, ήταν ένας απο τους πρωτοπόρους του ήχου που σήμερα λέμε salsa, γιατί τραγούδησε για ένα διάστημα με το Septeto Nacional του Ignacio Pineiro. Απο το 1935 ως το 1945 συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα στο ραδιόφωνο που λεγόταν “Alfredo de la Fe y Bienvenido Leon”. Ο Bienvenido Leon ήταν αυτός που του έκανε δεύτερη φωνή στο συγκρότημα Septeto Nacional.

- Ο πατέρας σου λεγόταν επίσης Alfredo de la Fe ;

- Ναι. Αλλα και ο παππούς κι ο προπάππους μου ήταν μουσικοί. Τέλος πάντων, ο πατέρας μου αυτό που περισσότερο έκανε ήταν ότι τραγουδούσε κουβανέζικη μουσική, κυρίως boleros, αλλα με ενορχηστρώσεις συμφωνικής ορχήστρας.

- Ηχογράφησε δίσκους ;

- Ναί, αλλά κάτι δίσκους παμπάλαιους, που τώρα δέν υπάρχουν πουθενά. Φαντάσου πως όταν γεννήθηκα, ο πατέρας μου ήταν ήδη 69 ετών.

- Σοβαρά μιλάς ; Μα πώς ;

- Ξέρω γω ; Ηταν Κουβανός, γι αυτό ! (γέλια) . Για να καταλάβεις, κάτι δίσκους που είχε κάνει ο πατέρας μου, τους έβαζες στο γραμμόφωνο κι έβαζες την βελόνα στη μέση του δίσκου, οπότε όσο προχωρούσε ο δίσκος η βελόνα έβγαινε σιγα σιγά προς τα έξω, δηλαδή ανάποδα απο τα μεταγενέστερα πικάπ. Τόσο παλιοί ! Ο πατέρας μου, λοιπόν, είχε ένα πιο κλασικό μουσικό παρελθόν, όμως η μητέρα μου ερχόταν κατ΄ευθείαν απο την λαϊκή μουσική, απο το “sabor”. Κάθε πρωί που σηκωνόταν, η πρώτη της δουλειά ήταν να ανοίξει το ραδιόφωνο, που έπαιζε Beny More, Felix Chapottin, Orquesta Aragon, Orquesta Sensacion, όλη την χορευτική μουσική της εποχής, οπότε εγώ μεγάλωσα και με τα δύο ακούσματα, το κλασικό και το λαϊκό. Στη μητέρα μου άρεσε πολύ και το danzon, κυρίως όπως το έπαιζε η ορχήστρα του Jose Fajardo. Η μητέρα μου ήταν μαγείρισσα δύο προέδρων της Κούβας : Του Machado και του Batista. Ετσι, μαγείρευε καταπληκτικά και κάθε Κυριακή όλοι οι φίλοι του πατέρα μου, που ήταν βέβαια μουσικοί, έρχονταν στο σπίτι για να γευτούν την τρομερή κουζίνα της. Κάπως έτσι ήταν η παιδική μου ηλικία.

- Είχες αδέρφια ;

- Οχι, είμαι μοναχογιός. Ακου τώρα τι έγινε : Οταν ήμουν περίπου δύο ετών, είδα ένα βιολί στην τηλεόραση. Χρόνια μετά, οι γονείς μου μού είπαν πώς ήταν η Orquesta Aragon σε εκείνη την εκπομπή. Εμεινα έκθαμβος, σε σημείο που νόμιζα πώς το βιολί δέν ήταν αληθινό, παρά κάτι εντελώς φανταστικό, όπως τα κινούμενα σχέδια που έβαζε η τηλεόραση. Θα ήμουν τεσσάρων ετών όταν μια μέρα, περπατώντας στους δρόμους της Αβάνας, είδα ένα βιολί στην βιτρίνα ενός μαγαζιού κι εκεί ήταν που συνειδητοποίησα πώς ήταν αληθινό. Στα έξι μου, μια μέρα ο πατέρας μου ήρθε απ΄τή δουλειά κι είπε «για δείτε εδώ τί βρήκα στα σκουπίδια». Είχε βρεί ένα βιολί, παλιό, ρημαγμένο, χωρίς χορδές αλλά όταν το είδα, παράτησα όλα τα παιχνίδια που είχα ως τότε, πήρα το σίδερο απο μια κρεμάστρα, το έκανα δοξάρι και το παιχνίδι μου έγινε να παριστάνω πως παίζω βιολί, να ακούω τίς μελωδίες στο κεφάλι μου και κάνω πώς είμαι σε μια σκηνή κι απο κάτω είναι πολύς κόσμος και με βλέπει.

- Πώς εξηγείς εσύ αυτή την τρέλα σου με το βιολί σε τόσο μικρή ηλικία ;

- Η εξήγηση που δίνω είναι πώς δέν διάλεξα εγώ το βιολί. Το βιολί διάλεξε εμένα. Και δεν ξέρω αν υπάρχει αυτο που λένε μετενσάρκωση, αλλά πιστεύω πώς σε μια προηγούμενη ζωή ήμουν πάλι βιολιστής. Δεν εξηγείται αλλιώς πώς, ενώ ξεκίνησα να μαθαίνω το όργανο στα οκτώ μου χρόνια, βρέθηκα στα έντεκα να παίζω τα κονσέρτα του Μέντελσον και του Τσαϊκόφσκι στο Carneggie Hall της Νέας Υόρκης. Ενα παιδάκι να παίζει Μέντελσον και Τσαϊκόφσκι ; Λοιπόν, κάτι παράξενο, μαγικό πρέπει να συνέβη. Στην αρχή οι γονείς μου νόμισαν ότι μου είχε στρίψει λίγο, γιατί το μόνο πράγμα που ήθελα ήταν να κρατάω εκείνο το παλιό βιολί και το έπαιρνα μέχρι στο κρεβάτι που κοιμόμουν. Υστερα όμως, ο πατέρας μου βλέποντας την επιμονή μου, με πήρε και με πήγε στο Ωδείο της Αβάνας “Amadeo Roldan”. Με το που με άκουσαν εκεί, μου έδωσαν κατ΄ευθείαν υποτροφία για να σπουδάσω κλασική μουσική. Και μετά τί έγινε ; Κέρδισα το πρώτο βραβείο του Ωδείου και με έστειλαν στην Βαρσοβία να συνεχίσω τις σπουδές μου. Ημουν τότε δεκάμισι ετών. Εκείνη την περίοδο, της Βαρσοβίας, την έχω σβήσει απο τη μνήμη μου γιατί δέν ένιωθα καθόλου καλά εκεί. Η Πολωνία ήταν τελείως ξένη για εμένα, ήμουν πολύ μικρός, είχα πεθάνει απο το κρύο, δέν καταλάβαινα την γλώσσα και το μόνο που έκανα ήταν να μελετώ βιολί όλη μέρα.

- Σε έστειλαν μόνο σου ;

- Με άλλα παιδιά που, όπως κι εγώ, πήραν υποτροφία.

- Μιλάμε λοιπόν για τα μέσα της δεκαετίας του 60 ;

- Ναί, γύρω στο 1964. Εμεινα μια χρονιά εκεί κι όταν γύρισα στην Κούβα, οι γονείς μου αποφάσισαν να φύγουμε απο την χώρα και να ζήσουμε στίς Ηνωμένες Πολιτείες. Ετσι λοιπόν, το 1965 μετακομίσαμε και τότε ήταν που έπαιξα τα κονσέρτα του Μέντελσον και του Τσαϊκόφσκι που σου είπα. Οι Αμερικάνοι μόλις με άκουσαν, μου έδωσαν κι εκείνοι υποτροφία για να σπουδάσω στο Julliard.

- Ησουν παιδί-θαύμα, έτσι ;

- Ακριβώς ! Που λες, ο θείος μου είχε ένα εστιατόριο στο New Jersey. Πλάι στο εστιατόριο του θείου, ήταν ένα μαγαζί που πουλούσε δίσκους κι εκεί πήγαινε συνέχεια ο Roberto Torres, o τραγουδιστής. Μια μέρα μου λέει ο Torres «ξέρεις, η Orquesta Broadway ψάχνει έναν βιολιστή. Γιατί δέν πάς να σε δοκιμάσουν;». Το κανονίσαμε, πήγα ένα βράδι στο κλάμπ που έπαιζαν, ανέβηκα στη σκηνή, έπαιξα τα πρώτα τραγούδια μαζί τους και μετά, με κατέβασαν κάτω ! Μου είπαν «φιλαράκο, μπορείς να συνεχίσεις με την κλασική μουσική σου ή να γίνεις ταξιτζής ή ό,τι θέλεις, αλλά εσύ δέν κάνεις για χορευτική μουσική και ποτέ δέν θα την παίξεις καλά». Μερικές φορές, μια τέτοια κουβέντα μπορεί να αποθαρρύνει εντελώς κάποιον, αλλά εμένα, αντίθετα, αυτό που μου είπαν μου έδωσε τρομερό πείσμα και κουράγιο για να τους αποδείξω πώς είχαν άδικο. Κι ύστερα, ήρθε ο Jose Fajardo, ο μάγος του φλάουτου που ο Θεός να τον αναπαύει εν ειρήνη, και με πήρε κάτω από τα φτερά του για να με διδάξει τίς ρίζες της κουβανέζικης μουσικής όσο έπαιζα με την charanga του. Αλλά ήταν σκληρό σχολείο ο Fajardo! Στρατιωτική πειθαρχία μιλάμε. Απαγορευόταν να παίξω έστω και μία νότα έξω απο αυτά που έγραφε η παρτιτούρα. Ηταν όμως τρομερά χρήσιμη εμπειρία, γιατί έτσι έμαθα να παίζω χορευτική μουσική.

- Τί ήταν το πιό σημαντικό που σε δίδαξε ο Fajardo;

- Τίς ρίζες. Την παράδοση. Τίς απαρχές όλου αυτού του πράγματος που σήμερα λέμε salsa. Πιστεύω πώς πρίν παίξεις προχωρημένα ή πειραματικά ή δημιουργικά, πρέπει πρώτα απ΄όλα να γνωρίσεις και να κατανοήσεις στην εντέλεια τίς ρίζες της μουσικής σου. Γι΄αυτό εκτιμώ πολύ τους Los Van Van. Μπορεί να έπαιζαν πάντα νεωτεριστικά, αλλά στη μουσική τους βλέπεις την γνώση της αφρο-κουβανέζικης παράδοσης, της santeria και των abakua, την ουσία της Κούβας απ΄όπου η μουσική τους έρχεται. Τέλος πάντων, έπαιζα με τον Fajardo και που και πού, με άφηνε να κάνω ένα μικρό σόλο κι όποτε τελείωνα, με κοιτούσε άγρια και μου έλεγε : «Τί τρέχει, θέλεις να παραβγείς μαζί μου;». Αλλά για τον Fajardo, αυτό ήταν μέρος της εκπαίδευσης μου. Ετσι φτάσαμε γύρω στο 1967, 1968, όταν στη Νέα Υόρκη άρχισε η έκρηξη της salsa.

- Εσένα πώς σου φαινόταν το όλο περιβάλλον της Νέας Υόρκης και της salsa τότε;

- Για μένα ήταν κάτι απίστευτο. Υπήρχαν τρομερές ορχήστρες, όπως του Richie Ray και του Eddie Palmieri που έπαιζαν φοβερά πράγματα, αλλά ήταν και η εποχή που σ΄αυτούς τους κύκλους άρχισαν να κυκλοφορούν πολλά ναρκωτικά. Αρχισα, λοιπόν, κι εγώ να παίρνω ναρκωτικά.

- Σε τί ηλικία πήρες για πρώτη φορά;

- Δώδεκα ετών. Γιατί την πρώτη φορά που έπαιξα με χορευτική ορχήστρα, στο διάλειμμα όλοι οι μουσικοί εξαφανίστηκαν και με άφησαν μόνο μου. Εγώ νόμιζα πώς έκανα κάτι που τους πείραξε ή πώς δέ με χώνευαν, όμως την επόμενη μέρα ένας απο αυτούς με πήγε εκεί που ήταν κι οι άλλοι και είδα πώς όλοι κάπνιζαν μαριχουάνα ή σνιφάριζαν κοκαϊνη.

- Ακόμα και στην ορχήστρα του Fajardo ;

- Ολος ο κόσμος ! Ετσι ήταν η φάση στη Νέα Υόρκη τότε και το θεωρούσαν απόλυτα φυσιολογικό. Μια μέρα, λοιπόν, με ρώτησαν «θέλεις;» κι εγώ, επειδή ήθελα να με αποδεχτούν, είπα ναί. Ετσι άρχισα να παίρνω ναρκωτικά και συνέχισα στα επόμενα χρόνια, που ήταν η εποχή που στη Νέα Υόρκη το κίνημα της salsa γινόταν όλο και πιο ισχυρό. Κάποια στιγμή, ξεκινήσαμε κάθε Τρίτη βράδυ τις συναντήσεις που πήραν το όνομα “Tuesday night’s jam sessions”, σ΄ενα κλαμπάκι της ανατολικής πλευράς της Νέας Υόρκης, το On Vinnie’s. Πρώτος ερχόταν ο Sonny Bravo, που εκείνη την εποχή ήταν πιανίστας του Fajardo…

- Δεν ήξερα ότι ο Sonny Bravo είχε παίξει με τον Fajardo.

- Βέβαια. Απο την ίδια ορχήστρα πήγαινα εγώ και μετά, απο την ορχήστρα του Ray Barretto μαζεύονταν ο Orestes Vilato, o Johnny Rodriguez, o Joe Magnozzi, o Rene Lopez κι ο τραγουδιστής του Barretto, o Adalberto Santiago. Αυτό, γύρω στο 1972. Μαζευόμασταν λοιπόν εκείνες τις Τρίτες κι αυτοσχεδιάζαμε, παίζαμε descargas ή κομμάτια salsa που ήταν της μόδας εκείνη την εποχή. Αλλά κάποια στιγμή, αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια κανονική ορχήστρα, την οποία ονομάσαμε Tipica 73.

- Οι μουσικοί του Ray Barretto για ποιό λόγο αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ορχήστρα του, που ήταν τόσο δημοφιλής εκείνη την εποχή ;

- Κοίτα, όταν παίζαμε τις Τρίτες στο On Vinnie’s είχαμε κάνει συμφωνία να πληρωνόμαστε με βάση τις εισπράξεις της πόρτας. Στην αρχή, το πράγμα πήγαινε έτσι κι έτσι, αλλα σιγά σιγά άρχισε να γίνεται γνωστή η φάση ώσπου τελικά, όλος ο κόσμος ερχόταν απο κάθε γωνιά της Νέας Υόρκης για να μας ακούσει, γιατί παίζαμε τρομερή μουσική.

- Σε εκείνη την φάση, το γκρούπ σας είχε όνομα;

- Οχι. Υπήρχε απλά ο τίτλος “Tuesday night’s jam sessions”, που τον είχε βάλει το μαγαζί. Αλλά σου λέω, ο κόσμος έτρεχε να μας δεί γιατί παίζαμε τρομερά, με μια πρωτόγνωρη ελευθερία κι αυτοσχεδιασμό. Τότε είπαμε να φτιάξουμε επίσημα την Tipica 73, αλλά εκείνες τις ημέρες ο Fajardo είχε μια πρόταση να πάει με την μπάντα στο Μαϊάμι, να παίζει σ΄ένα κλάμπ κάθε βράδυ και με ρώτησε αν ήθελα να πάω μαζί του.

- Με καλά λεφτά ;

- Οχι, χάλια λεφτά. Αλλα έκανα το λάθος να πάω με τον Fajardo και να παίζω κάθε βράδι στο ίδιο κλάμπ, που ήταν απίστευτη βαρεμάρα κι επιπλέον έπρεπε να κάνουμε διάφορες βλακείες σε στύλ σόου, να παίζουμε μουσική υπόκρουση για ταχυδακτυλουργούς, τραβεστί, κάτι χορεύτριες της συμφοράς, τέτοια πράγματα. Ενόσω, λοιπόν, εγώ ήμουν στο Μαϊάμι, οι άλλοι στη Νέα Υόρκη έφτιαξαν τελικά την Tipica 73 κι έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο αμέσως, που είχε μέσα κομμάτια σαν το “Manono” και το “La Candela”, κι έγινε τέτοιο σουξέ εκείνος ο δίσκος που όπου κι αν πήγαινα, δεν ακουγόταν τίποτα άλλο απο Tipica 73. Το είχα σκυλομετανιώσει βέβαια κι έβριζα τον εαυτό μου που δέν έμεινα στη Νέα Υόρκη. Φαντάσου ότι μέχρι κι ο ιδιοκτήτης του κλάμπ στο Μαϊάμι μας είπε να μοντάρουμε τα κομμάτια της Tipica για να τα παίζουμε με την ορχήστρα του Fajardo ! Τέλος πάντων, κάποια στιγμή δέν άντεξα άλλο, τα μάζεψα και γύρισα στη Νέα Υόρκη, όπου πήγα φυσικά να ζητήσω δουλειά απ΄την Tipica 73. Αυτοί το συζήτησαν μεταξύ τους και ύστερα μου είπαν πώς δέν έχω θέση στην ορχήστρα, επειδή τους είχα παρατήσει για να πάω με τον Fajardo. Ετσι, άρχισα να δουλεύω μ΄όποιον μου έδινε δουλειά. Επαιξα τότε με τον Ismael Miranda, σ΄εκείνο τον δίσκο που είχε το “Asi Se Compone Un Son”.
 
- Οταν ξεκίνησε την Orquesta Revelacion;

- Ακριβώς, είμαι και στο εξώφυλλο, ντυμένος μάγειρας. Αλλα είπαμε, έπαιζα με όλο τον κόσμο, αρκεί να μου πρόσφερε δουλειά. Τώρα, στο νότιο Μπρόνξ υπήρχε ένα διαμέρισμα, ένα υπόγειο, όπου ζούσαν οι αδελφοί Jerry και Andy Gonzalez. Εκεί μαζευόμασταν κάθε μέρα ένα σωρό μουσικοί και παίζαμε, έτσι, για πάρτη μας. Ηταν εκεί ο Nicky Marrero, o Patato, o Julito Collazo…

- Αφού όλοι είσαστε επαγγελματίες μουσικοί, που έτσι κι αλλιώς παίζατε σχεδόν κάθε μέρα, ποιό ήταν το κίνητρο για να συναντιέστε σε ένα σπίτι και να παίζετε για τον εαυτό σας ;

- Οι περισσότεροι είμασταν πολύ νέοι και εκεί περνούσαμε πολύ ωραία. Κοιμόμαστε χάμω κι ο χώρος ήταν τόσο γεμάτος απο μουσική, που υπήρχαν δίσκοι, βιβλία και όργανα απο τον ένα τοίχο ως τον άλλο κι απο το πάτωμα ως το ταβάνι. Παίζαμε και κυρίως, μελετούσαμε τη μουσική, όχι μόνο την salsa αλλά και την jazz. Ηταν σα μια ατελείωτη γιορτή, που επιπλέον την περνούσαμε καπνίζοντας όλη μέρα μαριχουάνα σαν τρελοί. Εκείνο το διάστημα, λοιπόν, οι αδελφοί Gonzalez έπαιζαν με τον Eddie Palmieri. Στην ορχήστρα του Palmieri ήταν τότε ο Chocolate Armenteros με τον Victor Paz στις τρομπέτες, ο Ronny Cuber με τον Mario Rivera στα σαξόφωνα, ο Barry Rogers και ο Jose Rodrigues στα τρομπόνια, μπάσο ο Andy Gonzalez, bongo o Chuky Lopez, timbales o Nicky Marrero, conga o Jerry Gonzalez, ο Palmieri πιάνο και τραγουδιστής ήταν ο Ismael Quintana. Μια μπάντα αδερφέ μου ! Απίστευτη ! Μια μέρα, ο Chocolate Armenteros, ο τρομπετίστας του Palmieri, αρρώστησε και επειδή είχαν ένα live κανονισμένο και δεν έβρισκαν αντικαταστάτη, οι αδερφοί Gonzalez είπαν του Palmieri «ξέρουμε έναν βιολιστή και μπορούμε να τον φέρουμε, να δούμε πώς θα ακούγεται». Ο Palmieri, που είχε πάντα πολύ ανοιχτό μυαλό στη μουσική, είπε αμέσως ναί. Πήγα λοιπόν, κι έχοντας συνηθίσει να παίζω με την charanga του Fajardo, μόλις στάθηκα στην σκηνή μ΄εκείνη την τρομακτική μπάντα του Palmieri, ένιωσα σαν ένα λιοντάρι να βρυχόταν πίσω μου. Σκέφτηκα αμέσως «τί βλακείες έπαιζα τόσα χρόνια;». Μόλις τελείωσε το πρώτο κομμάτι, ο Palmieri σηκώθηκε απο το πιάνο και μου είπε «θές να γίνεις μέλος του γκρούπ;». Συμφωνήσαμε προφορικά επί τόπου, πάνω στην σκηνή. Εμεινα πέντε χρόνια μαζί του κι ηχογράφησα στον δίσκο “The Sun Of Latin Music”, που κέρδισε το πρώτο latin Grammy στην ιστορία. Μέσα απο την εμπειρία μου με τον Palmieri, άλλαξα ολοκληρωτικά. Πρίν, ήμουν ένας τυπικός Κουβανός, ντυνόμουν με κοστούμι και γραβάτα αλλά σταδιακά, μεταμορφώθηκα σ΄έναν τρελαμένο τύπο με τεράστιο «άφρο» μαλλί, μούσι και μπλου τζίν. Ο Fajardo μπορεί να μου δίδαξε τις ρίζες, αλλα ο Palmieri μου δίδαξε την τρέλα και την ελευθερία. Στην ορχήστρα του Fajardo απλά συνόδευα με το βιολί, ενώ ο Palmieri μ΄έκανε σολίστα. Τότε ήταν που άρχισα να αγοράζω όλα εκείνα τα ηλεκτρονικά εφφέ, που χρησιμοποιούσαν οι κιθαρίστες του rock, με τα οποία έφτιαξα τον ήχο μου ως σολίστας.

- Πώς διαμόρφωσες αυτό το στύλ αυτοσχεδιασμού στο βιολί, δεδομένου πως στην εποχή εκείνη δέν υπήρχε, ούτε είχε υπάρξει, άλλος βιολιστής-σολίστας στην χορευτική latin μουσική ;

- Χάρη στον Eddie Palmieri, βέβαια, γιατί ήταν αυτός που μου έδωσε την ελευθερία και με παρότρυνε να το κάνω.

- Δηλαδή τί σου είπε ;

- Δώστα όλα, και μή σε νοιάζει τίποτα, γιατί καλύτερα να παίξεις ό,τι θες και να κανεις ένα λάθος παρά να φοβάσαι να εκφραστείς και να μην παίζεις τίποτα. Αυτό μου είπε. Μερικές φορές σηκωνόταν απ΄το πιάνο και με άφηνε μόνο στη σκηνή να σολάρω όση ώρα ήθελα.

- Ομως στην κουβανέζικη μουσική, απ΄όπου προερχόσουν, ο ρόλος του βιολιστή-σολίστα ήταν πρακτικά άγνωστος. Ο Palmieri σε ενθάρρυνε, αλλα εσύ πώς κατάφερες να «εφεύρεις» ένα ολόκληρο στύλ παιξίματος που δέν υπήρχε πρίν απο εσένα;

- Εγώ πατούσα στην παράδοση της charanga, αλλά συγχρόνως, εκείνη την εποχή άκουγα πολύ rock. Jimmy Hendrix, Blood Sweat & Tears, Chicago, Earth Wind & Fire...Ακουγα πολλή τέτοια μουσική στο σπίτι μου και πειραματιζόμουν παίζοντας με το βιολί, προσπαθώντας να κάνω το παίξιμο μου όσο το δυνατόν πιο ελεύθερο και εκφραστικό. Ο Palmieri μου έδωσε τον χώρο να μεταφέρω αυτό το στύλ στην salsa. Κάποια στιγμή, όλη η ορχήστρα του Palmieri, κι εγώ μαζί, πήγαμε κι εγκατασταθήκαμε στο Σαν Φρανσίσκο.

- Μιλάς για την εποχή που στην μπάντα τραγουδούσε ο Lalo Rodriguez;

- Ακριβώς. Η ορχήστρα είχε πιά αλλάξει πολλά πρόσωπα, γιατί κάμποσο καιρό πρίν, οι αδελφοί Gonzalez κι άλλοι μουσικοί της μπάντας κανόνισαν μια συνάντηση με τον Palmieri και του έκαναν διάφορα παράπονα.

- Τί παράπονα ;

- Ξέρεις, ζητήματα που ανακύπτουν όταν μια ομάδα ανθρώπων δουλεύει και περνάει πολύ χρόνο μαζί, για πολλά χρόνια. Ο Eddie τους είπε τότε το αμίμητο : Αν έχετε τόσα παράπονα απο εμένα, κανένα πρόβλημα. Θα φύγω απο την ορχήστρα! Κι έφυγε απο την ίδια του την ορχήστρα! Φυσικά, έφτιαξε αμέσως καινούρια μπάντα, ενώ οι περισσότεροι απο τους μουσικούς της παλιάς έφτιαξαν τότε το Conjunto Libre. Τέλος πάντων, με την καινούρια μπάντα πήγαμε στο Σαν Φρανσίσκο, μείναμε ένα διάστημα εκεί, σε μια πραγματικά τρελή περίοδο, οπότε ο Palmieri ξαναγύρισε στη Νέα Υόρκη κι εγώ έμεινα στην Καλιφόρνια κι έπαιξα για κανένα τρίμηνο με τον Santana. Ηταν καλή φάση, αλλά τότε ο Santana ήταν κολλημένος με τον γκουρού του και την ινδική θρησκεία, με αποτέλεσμα να βαρεθώ και το γκρούπ και την Καλιφόρνια. Πάνω στην ώρα, μου τηλεφώνησε ο Johnny Rodriguez και μου είπε ότι η Tipica 73 είχε σπάσει στα δύο κι οι μισοί μουσικοί είχαν φτιάξει άλλο γκρούπ, τους Kimbos.
- Γιατί συνέβη αυτό ;

- Για θρησκευτικούς λόγους. Ολοι οι μουσικοί ήταν πιστοί της santeria και οι περισσότεροι, μάλιστα, ήταν ιερείς. Αλλά καθώς «ανήκαν» σε διαφορετικούς «ναούς» της θρησκείας, κάποια στιγμή οι padrinos, οι «πνευματικοί πατέρες» τους δηλαδή, τσακώθηκαν και τα «πνευματικά παιδιά», μεταξύ των οποίων και οι μουσικοί της Tipica, πήραν ο καθένας το μέρος του «ναού» που ανήκε. Ετσι η μπάντα διαιρέθηκε. Οταν, λοιπόν, ο Johnny Rodriguez μου είπε αν ήθελα να γίνω μέλος της καινούριας Tipica, είπα αμέσως ναί. Γύρισα στη Νέα Υόρκη κι εκεί βρήκα τους άλλους νέους μουσικούς, όπως τον τραγουδιστή Tito Allen, τον τρομπετίστα Leonel Sanchez, τον περκασιονίστα Jose Grajales, τον σαξοφωνίστα Mario Rivera και τον φλαουτίστα Gonzalo Fernandez. Ηχογραφήσαμε ένα καταπληκτικό δίσκο τότε, το “Rumba Caliente”, με κομμάτια όπως το “Pare Cochero”, “Guaguanco de los Violentos”, “Rumba Caliente”. Οποτε παίζαμε ειδικά το “Guaguanco De Los Violentos” στις συναυλίες, γινόταν τέτοια φάση που δέν μπορούσαμε να σταματήσουμε, το παίζαμε πολλή ώρα αυτοσχεδιάζοντας συνεχώς και σολάροντας. Φίλε μου, η Tipica 73 ήταν η καλύτερη μπάντα που έβγαλε η Νέα Υόρκη εκείνα τα χρόνια. Μπορούσε να παίξει σαν charanga, με το βιολί και το φλάουτο, ή σαν conjunto, με τίς τρομπέτες, ή ακόμα και σαν big band με όλα τα όργανα μαζί. Μπορούσαμε να παίξουμε τα πάντα και γράψαμε μερικούς τρομερούς δίσκους, που έμειναν στην ιστορία.

- Η Tipica 73 ήταν η πρώτη ορχήστρα που πήγε απο τίς Η.Π.Α. στην Κούβα για να ηχογραφήσει εκεί ένα άλμπουμ με Κουβανούς μουσικούς, το “Intercambio Cultural” του 1979. Μίλησε μου γι’ αυτό.

- Αυτή η κίνηση μας δημιούργησε μεγάλα προβλήματα, γιατί οι κύκλοι κατά του Fidel Castro στις Η.Π.Α. μας έγραψαν στη μαύρη λίστα και μας έκαναν τρομερό πόλεμο. Οι εφημερίδες και τα Μέσα Ενημέρωσης μας επιτέθηκαν με σφοδρότητα και δεχόμασταν απειλές ότι θα μας έβαζαν βόμβα σε κάποια συναυλία.

- Πόσο μείνατε στην Κούβα;

- Δύο εβδομάδες. Δύο απίστευτες εβδομάδες. Φτάσαμε εκεί και μας ρώτησαν «ποιά ορχήστρα κάνετε κέφι να δείτε;». Τους δώσαμε μια λίστα με όλα τα γκρούπ που γουστάραμε και μας τους έφεραν όλους, για να παίξουν για πάρτη μας στο ξενοδοχείο. Τους βλέπαμε και σχεδόν δακρύζαμε απο συγκίνηση. Στις πέντε το πρωί, έλεγα πώς θα πάω για ύπνο. Με το που έπεφτα στο κρεβάτι, άκουγα απο κάτω μουσική. Ποιός να΄ναι πάλι, σκεφτόμουν. Αμαν, η Orquesta Riverside! Σκατά, ντυνόμουν πάλι και ξανακατέβαινα. Πέρασα δύο εβδομάδες χωρίς ύπνο.


Επόμενη σελίδα

Πρόσφατα άρθρα
1. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
2. "Το τραγούδι μου έχει συναίσθημα, συνείδηση, καρδιά": μια συνέντευξη του Ray de la Paz.
διαβάστε το...
3. OMARA PORTUONDO : "Είμαι πλούσια απο την κουλτούρα της Κούβας" (συνέντευξη στον Β.Σ.)
διαβάστε το...
4. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( Tito Puente ) ΚΙ ΕΓΩ
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN