Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 24/7/2017
latinmusic category

Σελίδα 1 από 2


Basilio StamatiouΓειά σας : . Λέγομαι Βασίλης Σταματίου και γεννήθηκα στην Αθήνα, στις 12 Ιουλίου του 1966 . Ο πατέρας μου ήταν ο Κώστας Σταματίου, δημοσιογράφος και θεατρικός μεταφραστής, γεννημένος στον Πειραιά, και η μητέρα μου είναι η Μαρία Παπαδοπούλου – Σταματίου, δημοσιογράφος, γεννημένη στην Κυψέλη .

Ως εκ τούτου, στην φαμίλια μου απολύτως τίποτα δέν παραπέμπει στη Λατινική Αμερική και το γράφω για να ξεκαθαρίσω δια παντός τις έρπουσες φήμες περί ελληνολατινικής μου ταυτότητας – το οποίον, δεν ευσταθούν .

Παρά ταύτα, όντως υπήρξε ένα πρόσωπο της ευρύτερης οικογένειας που την έκανε για κάτω : Οταν άρχισα ν΄ακούω λατινοαμερικάνικη μουσική, ο πατέρας μου μού ανέφερε, για πρώτη φορά, πώς είχε ένα μακρινό ξάδελφο όστις στην δεκαετία του 50 έφυγε για την Αργεντινή κι έζησε έκτοτε εκεί . Ο πατέρας μου τον θυμόταν αμυδρά , μα ήξερε απο συγγενείς πώς ο ξάδελφος είχε πάει να δουλέψει σ΄ένα αγρόκτημα με γελάδια, στην πάμπα , κάπου στην βόρεια Αργεντινή κι ακόμα, κρατούσε στη μνήμη του δύο βασικά γνωρίσματα του ξαδέλφου : Πρώτον, πώς είχε πάθος με την λατινοαμερικάνικη μουσική, έπαιζε καλή κιθάρα και τις νύχτες , λέει , καθόταν στην αυλή και τραγουδούσε πολύ ωραία τα boleros (αυτό είναι δικό μου συμπέρασμα, βασισμένο στις κωμικές τραγουδιστικές απόπειρες του πατέρα μου για να τα περιγράψει). Δεύτερον, πώς ο ξάδελφος ήταν τρελός . Δηλαδή, ψυχασθενής επιβεβαιωμένος, εξ ού και η οικογένεια τον ξαπόστειλε στην αργεντίνικη ύπαιθρο, υποθέτω σε υποστατικό συγγενών, προκειμένου να ζήσει μακριά απ΄τον κόσμο (ή τον μικρόκοσμο της Ελλάδας του 50 ) κι εκεί να τα βρεί με τη ζωή, τον Θεό και τα boleros όσο καλύτερα μπορούσε . Τον τρελό ξάδελφο, ή τρελό θείο απο την δική μου σκοπιά των πραγμάτων, δέν τον γνώρισα ποτέ και πού και πού αναρωτιέμαι πώς θα εξελισσόταν μια συνάντηση ανάμεσα σε τρελό θείο και τρελό ανηψιό, με αντικείμενο την λατινοαμερικάνικη μουσική βεβαίως (κι ό,τι άλλο ήθελε προκύψει, μια και η εν λόγω συνάντηση θα είχε μάλλον ανοιχτή ατζέντα) .

Τι δουλειά κάνω ;   Επισήμως , είμαι δημοσιογράφος και πράγματι, για πάνω απο μια δεκαετία (1988 – 1999) αυτό ήταν το  βασικό μου επάγγελμα, εν μέρει λόγω οικογενειακής παράδοσης κι εν μέρει επειδή όταν ο πατέρας μου πρόσταξε «δούλεψε !» δέν διέθετα πρόχειρη ικανή εναλλακτική, οπότε πήγα στα ΝΕΑ ως δόκιμος συντάκτης, δούλεψα έξι μήνες αμμισθί στο ελεύθερο ρεπορτάζ και τελικά προσελήφθην ως ικανό ταλέντο για να καλύπτω διαδηλώσεις, επεισόδια, καυτές κοινωνικές έρευνες και γενικώς, του κόσμου τα παράξενα . Αργότερα, πέρασα στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ της εφημερίδας , για να καταλήξω εν καιρώ στα περιοδικά, που ήταν περισσότερο συμβατά με τον ρυθμό και τρόπο ζωής που αποφάσισα πώς ήθελα να υιοθετήσω απο εκεί κι εντεύθεν . Σε ολόκληρη την δεκαετία του 90 δούλεψα ως μόνιμος συντάκτης ή ελεύθερος συνεργάτης στα περιοδικά Ταχυδρόμος, Κλίκ, Νίτρο, Δίφωνο, Εψιλον, Status, Madame Figaro, Men, Θεός & Θρησκεία, Echo & Artis , ενώ τα τελευταία δύο χρόνια συνεργάζομαι περιστασιακά με το Status .
 Πέραν τούτου, οι υπόλοιπες επαγγελματικές μου δραστηριότητες περιστρέφονταν πάντα γύρω απ΄τη μουσική , όπως θα εξιστορήσω καταλεπτώς στην συνέχεια .

Το μουσικό μου backround :  Οπως όλος ο κόσμος στα τέλη των 70ς, έτσι κι εγώ ανδρώθηκα ως ακροατής στα απόνερα του κλασικού rock, των blues και του hard rock, που εκείνη την εποχή παράσερναν τα πάντα στην Ελλάδα. Στα 15 αποφάσισα να γίνω ντράμερ αλλά επειδή οι γονείς μου, φρονίμως ποιώντες απο ακουστικονευρολογικής απόψεως, μου είπαν να το ξεχάσω, τελικώς τα βρήκαμε στην άλλη μου πρώιμη αγάπη, δηλαδή την κιθάρα . Το κιθαριστικό μου ζενίθ κατέληξε σε ένα υβριδικό κακέκτυπο μεταξύ Richie Blackmore και B.B. King, αλλά όσο τ΄ακούσματα μου έβαιναν λιγότερο κιθαριστικά τόσο συχνότερα η κιθάρα έπιανε χώρο στη ντουλάπα : Γύρω στα 20, άκουγα πιά 100% μαύρη αμερικάνικη μουσική, κυρίως soul, funk, πρώιμο hip hop και μετά μανίας jazz όλων των εποχών, αγοράζοντας φανατικά παλιά , μεταχειρισμένα βινύλια και φτάνοντας, τρία χρόνια αργότερα, νά’ χω μια καλή συλλογή απο αυθεντικά κομμάτια που αριθμούσε ήδη γύρω στους 2.000 δίσκους . Κάπου εκεί άρχισα να τείνω ους και πρός παράλληλες μουσικές, κυρίως την λεγόμενη world music (πολύ πριν γίνει μόδα – μιλάμε για το 1987 - 88 ) , ήτοι τους καλλιτέχνες της Αφρικής, της ανατολικής Ευρώπης, της Ισπανίας (ως άγουρος φαν του flamenco ) , καθώς και την αμερικάνικη αβαν – γκαρντ με world music στοιχεία καλλιτεχνών όπως ο Bill Laswell, ο John Zorn και ο Kip Hanrahan . Το καλοκαίρι του 1988, όντας σε διακοπές στήν Πάρο, ήρθε το πρωί που ένας φίλος ( α ρε Αρη, σε τί μπελάδες μ΄έβαλες...) απόθεσε στο στέρεο μια αγνώστου ιδιοκτήτη κασέτα κι έτσι άκουσα για πρώτη φορά όχι ακριβώς latin αλλά τον μεγάλο ήχο της Καραϊββικής : Κυρίως Soca, Calypso και Zouk, δηλαδή μουσικές τών αγγλικών και γαλλικών Αντιλλών αντιστοίχως κι ευθύς , έκανα κέφι το τροπικό τους beat , τα πολλά κρουστά και το χαλαρό πνεύμα των νησιών, διάφορο τόσο απ΄τη μαύρη μουσική των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων όσο κι απ΄τον σκοτεινό ηλεκτρισμό της αφρικάνικης pop . Γυρνώντας στην Αθήνα, χώθηκα αμέσως στο αλήστου μνήμης Jazz Rock, γωνία Σίνα και Ακαδημίας, και βάλθηκα ν΄αγοράζω βινύλια απ’ την Καραϊββική, ώσπου καμμιά δεκαπενταριά δίσκους αργότερα, διέπραξα το μοιραίο λάθος : Απ΄το ίδιο ράφι με το zouk , το calypso και την soca , αγόρασα χωρίς να έχω ιδέα τί ψωνίζω τον δίσκο των Fania All Stars “Latin Soul Rock” . Πρόκειται, βεβαίως, για έναν fusion δίσκο (και μάλιστα, σχετικά κακό), τον οποίο άκουγα με κάποια αδιαφορία, ώσπου στο δεύτερο κομμάτι της δεύτερης πλευράς η φωνή ενός παρουσιαστή, καθότι ζωντανή ηχογράφηση, ακούστηκε να λέει μεγάλες κουβέντες :

   “Aqui esta, con el Fania All Stars, la estrella de la cancion puertorriquena, y de Latinoamerica…Cheo…Feliciano !”

Και μέσα απ΄την θύελλα των ζητωκραυγών του Yankee Stadium της Νέας Υόρκης, το πιάνο και το μπάσο ξεκίνησαν τις πρώτες , αργές νότες του πρώτου κομματιού salsa που άκουσα στη ζωή μου : “El Raton” , με την φωνή του απολύτως υπεύθυνου για όσα ακολούθησαν, Cheo Feliciano. Εμεινα εμβρόντητος. Δεν είχα ιδέα πώς υπήρχε τόσο όμορφη μουσική στον κόσμο . Ξαφνικά, όλες οι σκόρπιες κι ασύνδετες ιδέες που είχα στο κεφάλι μου σχετικά με την απόλυτη μουσική του γούστου μου μπήκαν στην θέση τους και ταίριαξαν απόλυτα, σα να περίμεναν απο καιρό την στιγμή . Για να σιγουρευτώ ωστόσο, επέστρεψα ασθμαίνων στο Jazz Rock κι αγόρασα σερί ένα best of του Ray Barretto, το “Interpretan a Ruben Blades” με τραγούδια του Blades ερμηνευμένα απο διάφορους καλλιτέχνες της salsa κι αν θυμάμαι καλά, το “Habana Jam” των Fania All Stars . Εν τέλει το αποφάσισα, συνειδητά και δεδηλωμένα: Αυτή ήταν η μουσική που έψαχνα σ΄όλη τη ζωή μου και δέν το ήξερα .

   Η τύχη μου έγκειται στο ότι άρχισα με τα σωστά ακούσματα : Στα τέλη του 80, το Jazz Rock είχε κάνει μια τεράστια παραγγελία κλασικών βινυλίων τής salsa (ποιός ξέρει γιατί) , τα οποία για χρόνια δέν αγόραζε σχεδόν κανείς κι έτσι, λίγο λίγο , απέκτησα πάνω από 200 τίτλους όλων των μεγάλων - Celia Cruz, Johnny Pacheco, Pete “El Conde”, Willie Colon, Hector Lavoe, Cheo Feliciano, Larry Harlow, Bobby Valentin, Sonora Poncena, καθώς άπαντες οι γίγαντες της salsa έστεκαν και σκονίζονταν στα ράφια, αφού τότε η latin μουσική ήταν παντελώς άγνωστη στην Ελλάδα και απειροελάχιστοι ρέκτες είχαν ιδέα περί των αληθινών εκπροσώπων της . Αν και αρχικά άκουγα salsa παράλληλα με τα λοιπά μου ακούσματα, το ποσοστό χρόνου, χρήματος και σκέτης απόλαυσης άρχισε γρήγορα να γέρνει υπέρ της και εξ όσων θυμάμαι, η τελευταία φορά που αγόρασα μή λατινοαμερικάνικο άλμπουμ πρέπει να ήταν γύρω στο 1992 . Στο μεταξύ, είχα ήδη ξεκινήσει να μαθαίνω ισπανικά και το 1991, με τις 150.000 δραχμές ενός λογαριασμού που μου είχε ανοίξει η γιαγιά μου όταν ήμουν 12 ετών, αγόρασα το πρώτο μου σετ congas , αποφασισμένος όχι μόνο ν΄ακούω αυτή τη μουσική αλλά και την βιώσω , εί δυνατόν εκ των έσω .

Η μαθητεία μου στα κρουστά :  Τις τρείς congas, μάρκας Con Bops , ξύλινες κι ελαφρώς ταλαιπωρημένες, τίς αγόρασα απο τον πρώτο μου δάσκαλο, τον Στέλιο Ζαχαρίου , καλή του ώρα . Ο Στέλιος ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή : Ντράμερ και περκασιονίστας στα κρουαζιερόπλοια που στα χρόνια του 80 ανεβοκατέβαιναν απο τις Η.Π.Α. στήν Καραϊββική, έφταναν ως την Αργεντινή κι ύστερα πάλι πίσω, είχε μάθει τα μυστικά των latin κρουστών απ΄τους ντόπιους δάσκαλους κι απο το 1991 ως το 1993 έκανα μάθημα μαζί του κάθε Σάββατο πρωί στις έντεκα . Ούτως, έμαθα όλους τους βασικούς ρυθμούς που κάθε περκασιονίστας πρέπει να διαθέτει ανα πάσα στιγμή στο latin ρεπερτόριο του: Mambo, cha cha cha, bolero, guaguanco, 6/8 , merengue και πλήν της conga, έμαθα να φέρνω βόλτα όλα τα latin κρουστά , ήτοι bongo, maracas, guiro, τίς διάφορες κουδούνες και τις timbales, που αν και ξέρω τους ρυθμούς τους, πάντως δέ μπορώ να πώ ότι τις κατάφερα ποτέ (άτιμο πράγμα η τεχνική της μπακέτας !). Πάντως, απο το 1992 κι ύστερα, άρχισα να παίρνω χαμπάρι πώς ειδικά για τα κρουστά, ένας ωκεανός δύσκολης γνώσης ανοιγόταν γύρω απ΄την αφρο – κουβανέζικη παραδοσιακή μουσική . Εκείνη την εποχή πρωτάκουσα μουσική της θρησκείας santeria, όπου τα ιερά τύμπανα bata σκαρώνουν τίς πιό περίπλοκες πολυρυθμίες, κι απέμεινα βαθιά εντυπωσιασμένος . Βρήκα ό,τι υλικό υπήρχε διαθέσιμο γύρω απ΄την συγκεκριμένη παράδοση (με βασικό οδηγό το ιστορικό βιβλίο των John Amira και Steve Cornelius “The Music Of Santeria”) , ωστόσο ήταν φώς φανάρι πώς τέτοια πράγματα δέν μαθαίνονται μόνο απ΄τα βιβλία . Ετσι, έφτιαξα την βαλίτσα μου τη μπλέ και τον Ιούλιο του 1995 πήγα στην Κούβα, όπου παρακολούθησα το 20ήμερο σεμινάριο Αφρο – Κουβανέζικης Μουσικής ( για ξένους ) στην Εθνική Σχολή Τέχνης (Escuela Nacional Del Arte ) της Αβάνας . Είκοσι μέρες, λοιπόν (απ΄τις 28 συνολικά που έμεινα εκείνη την φορά) με κατοικία την τοπική φοιτητική εστία , έγερση στις 8.30 το πρωί και μετά, ανάβαση ως την κορυφή του λόφου που η αρχιτεκτονικώς εκπληκτική σχολή λιαζόταν (ή βρεχόταν, αναλόγως του καιρού) μέσα σε οργιώδη τροπική βλάστηση – κι ως τη 1 κάθε μεσημέρι, μάθημα σε υπαίθρια τάξη με έναν απ΄τους ζωντανούς μύθους των bata και της θρησκευτικής μουσικής στην Κούβα, τον Carlos Aldama . Ακόμα , παρακολούθησα μαθήματα πάνω στους βασικούς τύπους αφρο – κουβανέζικου τραγουδιού με δάσκαλο τον Lazaro Pedroso και τον λίγο χρόνο που έμενε ελεύθερος, φρόντιζα να τον γεμίσω με ιδιαίτερα μαθήματα με τον ακούραστο Aldama κι ό,τι live τύχαινε να΄χει το μπαράκι δίπλα στην φοιτητική εστία.

 Στην Κούβα επέστρεψα το 1997, το 1998 και το 1999, χοντρικά για ένα μήνα την φορά, κι είχα την ευκαιρία να μελετήσω περισσότερο με δάσκαλους τον Cristobal Larrinaga (μέλος του περίφημου γκρουπ Clave y Guaguanco) και τον Octavio Rodriguez (των Mezcla) , με τους οποίους εμβάθυνα όσο μου ήταν δυνατόν απ΄τον διαθέσιμο χρόνο και τις προσωπικές μου ικανότητες στα διάφορα μουσικά στύλ της santeria και απο εκεί και πέρα, σε άλλες αφρο – κουβανέζικες φόρμες απο τις παραδόσεις Palo, Abakua, Arara και, βέβαια, την μουσική οικογένεια της rumba , ενώ με τον Pedro Pablo Arango έκανα μαθήματα πάνω στα ρυθμικά στύλ της ανατολικής Κούβας και κυρίως, στην κουβανο – αϊτινή παράδοση του Vodu . Ολες εκείνες οι ατέλειωτες ώρες των μαθημάτων είναι σήμερα αποθηκευμένες σε πολλές δεκάδες κασετών κι ο βασικός όγκος των εκατοντάδων ρυθμικών σχημάτων έχει περάσει , ύστερα απο κοπιώδη απομαγνητοφώνηση, σε τετράδια και παρτιτούρες που τολμώ να πώ πώς συνιστούν ένα πολύ ικανοποιητικό αρχείο της παραδοσιακής αφρο – κουβανέζικης μουσικής .

   Παρ΄ότι τα πρώτα (αρκετά) χρόνια της μελέτης μου είχαν κουβανικό προσανατολισμό, συν τω χρόνω ενδιαφέρθηκα και για τις κρουστές παραδόσεις άλλων λατινοαμερικάνικων χωρών, οπότε πήρα μαθήματα πάνω στην άκρως ενδιαφέρουσα μουσική της Κολομβίας απο τους Juan Manuel Forrero και Jencho Cordoba κι ακολούθως, παρακολούθησα ένα εξαιρετικό κατ΄ιδίαν σεμινάριο απ΄τον σπουδαίο Gustavo Ovalles με αντικείμενο τους ιδιαίτερα πολύπλοκους αφρο – βενεζουελάνικους ρυθμούς . Διδάχτηκα ακόμα βασικές αφρο – βραζιλιάνικες φόρμες απ΄τον πρώην συνεργάτη του Mongo Santamaria, Valtinho Anastasio κι αργότερα (το 2003) , είχα την εξαιρετική τύχη να παρακολουθήσω μαθήματα απ΄τον μεγάλο μάστορα των αφρο – πορτορικάνικων στυλ, don Modesto Cepeda , στην “Escuela de Bomba y Plena”, στην περιοχή Villa Palmeras της πρωτεύουσας του Πουέρτο Ρίκο .

Δουλεύοντας ως μουσικός : Αν και προείπα πώς , εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον, έβγαζα τα προς το ζην απο την δημοσιογραφία, εν τούτοις η μουσική με τυραννούσε ολοένα και περισσότερο , οπότε το καλοκαίρι του 1994, παρέα με τους φίλους και συναγωνιστές Σωτήρη Καραμεσίνη και Κώστα Γεωργόπουλο, αποφασίσαμε να βάλουμε κάτω το πρώτο συγκρότημα αφρο – λατινοαμερικάνικων κρουστών στην Ελλάδα . Τίτλος αυτού, Grupo Olubata , και στο αρχικό τρίο προστέθηκε λίγο μετά ο αιώνιος σύντροφος Alejandro Diaz , ενώ με την αποχώρηση του Κώστα, ήρθε να δέσει μαζί μας ο Σεραφείμ Μπέλλος . Στα 5 χρόνια που βάστηξε το γκρούπ (στο οποίο μετείχαν αργότερα και οι Tony Reboredo, Τίμος Κορονετόπουλος και Εύα Κράτσα), είχα την μεγάλη τιμή (και την συζητήσιμη αποτελεσματικότητα) να είμαι ο μουσικός διευθυντής και βασικός ενορχηστρωτής, σ΄ένα ρεπερτόριο που εκ των υστέρων, μου φαίνεται κάπως ερασιτεχνικό και υπερβολικά φιλόδοξο, αλλά καλώς ή κακώς λειτούργησε ως η πρώτη γνωριμία του αθηναϊκού κοινού με μουσικές φόρμες όπως η rumba, το guiro , η mozambique, η bomba, η plena , το palo και, βεβαίως , τα bata

   Εκτός των Olubata, το 1996 έπαιξα για λίγο με το latin jazz σχήμα Cubana Bop και το 1997, υπήρξα ένα απ΄τα ιδρυτικά μέλη της πολύ αξιόλογης salsa ορχήστρας Tierra Brava, υπο την διεύθυνση του ταλαντούχου φίλου, τραγουδιστή και συνθέτη Alejandro Diaz, με την οποία έπαιξα congas για έναν αξέχαστο χρόνο . Ωστόσο, η μεγαλύτερη μουσική εμπειρία μου ήρθε με την ίδρυση του συγκροτήματος Imole , το καλοκαίρι του 2000 στην Αθήνα : Διευθυντής , συνθέτης κι ενορχηστρωτής τέθηκε πλέον ο πιο κατάλληλος ν΄αποδώσει την αφρο – κουβανέζικη παράδοση στο καλλιτεχνικό φορμά, ήτοι ο δάσκαλος μου απ΄την Κούβα Cristobal Larrinaga , βετεράνος της rumba, ζωντανή βιβλιοθήκη της κουλτούρας των bata και κάτοικος Αθήνας απ΄την άνοιξη εκείνης της χρονιάς. Οι Imole , που άντεξαν δύο χρόνια, αποτελούνταν απο τέσσερις Κουβανούς, έναν Περουβιανό, έναν Χιλιανό κι ελόγου μου και υπήρξαν ένα πράγματι εξαιρετικό γκρούπ, του οποίου την σύνθεση, ως φόρο τιμής, θέλω να καταγράψω εδώ και τώρα : 

Cristobal Larrinaga (φωνή, iya, tumbadora, chekere, cajon), Tony Reboredo (φωνή, quinto), Haymel Brunet (φωνητικά, clave), Pedro Fabian (φωνητικά, guagua, campana), Alejandro Diaz (φωνητικά, okonkolo, quinto, chekere), Yamile Sanchez (χορός) κι ο γράφων (itotele, tres dos, cajon, chekere) .

 Ως Imole είχαμε πολλές πρωτιές : Είμαστε οι πρώτοι που παρουσιάσαμε σε σταθερή βάση την αυθεντική αφρο – κουβανέζικη μουσική κι ακόμα, οι πρώτοι που φέραμε σε επαφή ένα μικρό αλλά έκθαμβο κομμάτι του αθηναϊκού κοινού με τους αληθινούς ρυθμικούς δαίδαλους των bata και της rumba στις ποικίλλες μορφές της , ενώ με την χορεύτρια μας, Yamile Sanchez , δείξαμε κάτι απ΄τους παραδοσιακούς «άφρο» χορούς της Κούβας . Οσοι πρόλαβαν να δούν το γκρούπ , πρόλαβαν, γιατί τον Σεπτέμβρη του 2002 διαλύθηκε, όμως νιώθω πράγματι περήφανος που υπήρξα κι εγώ μέλος εκείνου του αληθινά ιστορικού συγκροτήματος . Τόσο με τους Imole όσο και με τους Olubata και, ακόμα περισσότερο, τους Tierra Brava , πήρα μέρος σε εκατοντάδες συναυλιών σ΄όλη την Ελλάδα , έχοντας παίξει congas, bata κι έτερα «τούμπανα» απ΄την Κρήτη ως την Θεσσαλονίκη κι απ΄τα Γιάννενα ως την Ανδρο, τον Βόλο, τη Μύκονο, την Κεφαλλονιά και το απαραίτητο καρναβάλι της Πάτρας . Με τα τρία προαναφερθέντα γκρούπ έχω, ακόμα, εμφανιστεί κάμποσες φορές στην τηλεόραση, κυρίως την κρατική (ΝΕΤ και ΕΤ1).

‘Αλλα : Για μερικούς μήνες το 2000 – 2001 είχα την πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία της συμμετοχής στο Grupo Fuego , που ειδικευόταν στην παραδοσιακή μουσική της Κολομβίας κι εκεί έμαθα πολλά και καλά, μεταξύ των οποίων να παίζω και, αναπόφευκτα, ν΄αγαπήσω την αυθεντική cumbia. Στην διάρκεια όλων τούτων των ετών έπαιξα σκόρπια live με όλα σχεδόν τα λατινοαμερικάνικα σχήματα που υπήρξαν στην Ελλάδα (Apurimac, Grupo Conga, Sipan, Marta Moreleon, Sabor, Candela κ.α.) κι ηχογράφησα κάποια μέρη με bata στον δίσκο των Apurimac «Μανα Γή», καθώς και congas στο σάουντρακ της ταινίας «Χορεύοντας με τον Raydel» . Στα στούντιο επέστρεψα κατά καιρούς ηχογραφώντας κρουστά σε διάφορα projects σύγχρονης χορευτικής μουσικής , ακόμα στη μουσική για χοροθέατρο “Sabbath Bride” της Κατερίνας Καραμεσίνη κι όσο κι αν είναι δύσκολο να το βάλει ο νούς του ανθρώπου, τραγούδησα (!) σ΄ένα κομμάτι των Tierra Brava που βρίσκεται στον υπό μελλοντική κυκλοφορία πρώτο δίσκο του συγκροτήματος . Τέλος, έχω «τζαμάρει» επί σκηνής μ΄όσους μεγάλους μου έκαναν τέτοια τιμή : Alfredo de la Fe, Ray de la Paz, Jimmy Bosch, Afrocuba de Matanzas, Orlando Watusi, και τους ευχαριστώ εκ βάθους .


Επόμενη σελίδα


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN