Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 21/11/2019
latinmusic category

Σελίδα 2 από 2


   Στο τρίτο κομμάτι του δίσκου, που ως εδώ εξελίσσεται με σαφέστατη χρονολογική συνέπεια προς την ιστορία της κουβανέζικης μουσικής (αρχή με την αρχαία αφρικάνικη ρίζα, συνέχεια με την ευρωπαϊκή επιρροή του 19ου αιώνα), ο Cachaoστρέφεται μ΄ένα άκρως ενδιαφέροντα τρόπο προς την μουσική της δεκαετίας του 50, την χρυσή δεκαετία της λατινοαμερικάνικης μουσικής : Απο τα δύο κύρια ρεύματα στα κουβανέζικα δρώμενα του τότε, τουτέστιν το cha cha cha και τον ήχο του conjunto της Sonora Matancera , συνθέτει το στυλιστικό αμάγαλμα “Centro San Agustin” , δηλαδή ένα cha cha cha παιγμένο με δύο τρομπέτες, στο στύλ της Sonora Matancera,  αλλά κι ένα φλάουτο (ξανά του Gonzalo Fernandez) που αποκαθιστά την σχέση με τον ήχο της charanga, αυθεντικό λίκνο του cha cha cha . Ωστόσο, ο Cachao κλείνει το μάτι και σε άλλη μια μουσική συνιστώσα του 50 : Το έτερο σημαντικό conjunto του Felix Chapottin, που εδώ υποννοείται απο την χρήση του tres , ενός οργάνου που ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε στην Sonora Matancera ή στο κλασικό cha cha cha . Δηλωτική των προθέσεων του Cachao είναι άλλωστε και η επιλογή των μουσικών του κομματιού, καθώς σ΄αυτούς βρίσκουμε τον θρυλικό Lino Frias ( πιανίστα της Sonora Matancera), τον Mario Munoz “Papaito” (timbalero της ίδιας μπάντας) και τον σπουδαίο Alfredo “Chocolate” Armenteros , βιρτουόζο τρομπετίστα και βετεράνο των conjuntos της χρυσής δεκαετίας , ενώ το tres έχει αναλάβει ο νεαρός πορτορικάνος Nelson Gonzalez , ο μοναδικός διαθέσιμος ικανός tresero στις Η.Π.Α. μετά τον θάνατο του Arsenio Rodriguez .

 Με τα απολαυστικά σόλο των Fernandez, Frias, Gonzalez και Armenteros, το “CentroSan Agustin” παίρνει την θέση του στον δίσκο σαν ένα απλό, ευφορικό και χαρούμενο διάλειμμα (όπως στην πραγματικότητα είναι και το ίδιο το cha cha cha) που καλείται να ισορροπήσει την ατμόσφαιρα του δίσκου ανάμεσα στην «βαριά» εισαγωγή με afro και danzon και την αληθινή τροπική καταιγίδα που έπεται κατόπιν .

 Το “Trombon Melancolico” , τέταρτο στη σειρά, είναι ασφαλώς το «κεντρικό» κομμάτι του δίσκου κι αυτό που, σε πρώτη ακρόαση, εντυπώνεται περισσότερο στον ακροατή . Στο μουσικό ταξίδι στο χρόνο που ο δίσκος συνιστά, το “Trombon Melancolico” σκιαγραφεί ιδανικά το πέρασμα στον παρόντα χρόνο και , βασικά , στο περιβάλλον που εν έτει 1976 βίωνε η φυσική παρουσία του Cachao – άρα, είναι το κατ΄εξοχήν κομμάτι που διηγείται μουσικά όλο αυτό που θα ονομάζαμε νεοϋορκέζικη εμπειρία .   Η μεγαλούπολη, το άγχος, η βία, η κοινωνική περιθωριοποίηση, τα τσιμεντένια πεζοδρόμια και τα βρώμικα υπόγεια του Barrio και του Μπρόνξ , όλα αυτά περνάνε μέσα απ΄το συνθετικό μυαλό του Cachao, που πιά έχει αφήσει πίσω την ηλιόλουστη Καραϊββική των μικρών κοινωνιών και των χρυσών δεκαετιών για να λογαριαστεί μ΄έναν κόσμο που το όποιο μουσικό χρυσάφι του βρίσκεται χωμένο στα εξαθλιωμένα ισπανόφωνα γκέτο , χαμένο κάτω απο στρώσεις σκουπιδιών, πρέζας, φτώχειας , εγκλήματος , αγγλικών της συμφοράς και της αιώνιας χίμαιρας που λέγεται «αμερικάνικο όνειρο» . Η σημειολογία του Cachaoείναι πραγματικά αξεπέραστη : Ο ρυθμός που επιλέγει για το “Trombon Melancolico” είναι η mozambique , ένας ρυθμός γεννημένος (όπως κι ο ίδιος) στην Κούβα , και μάλιστα ο τελευταίος ρυθμός που η Κούβα εξήγαγε στις Η.Π.Α. πρίν ο Φιντέλ κλείσει οριστικά τα σύνορα της (όπως κι ο Cachao ήταν απ΄τους τελευταίους Κουβανούς που έφυγαν) . Ωστόσο, αν η Mozambique γνώρισε εφήμερη επιτυχία στην Κούβα κι έκανε επώνυμο τον εφευρέτη της (Pello El Afrokan), στη Νέα Υόρκη όχι μόνο ακούστηκε και παίχτηκε πολύ περισσότερο, αλλά εξ ανάγκης πορευόμενης απ΄τον μικρό αριθμό μουσικών που κάθε νεοϋορκέζικη μπάντα μπορούσε να θρέψει (σε αντίθεση με τις κρατικοδίαιτες κουβανέζικες ορχήστρες , που ενίοτε αριθμούσαν ακόμα και 20 άτομα), η mozambique αναπροσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα κι έφτασε να συνιστά έναν συγγενή, αλλά διαφορετικό ρυθμό που σήμερα είναι γνωστός ως “ New York mozambique ” . Η επιλογή του Cachaoήταν άκρως σημαίνουσα : Καίτοι Κουβανός, έγραψε το “Trombon Melancolico” πάνω στη ρυθμική βάση της νεοϋορκέζικης mozambique και για την εκτέλεση της κάλεσε στα όπλα αποκλειστικά νεοϋορκέζους / πορτορικανούς μουσικούς, παίρνοντας ως βάση την μυθική La Perfecta, την ορχήστρα με την οποία ο EddiePalmieri ταρακούνησε τη Νέα Υόρκη του 60 παίζοντας (και) την mozambique όπως κανείς άλλος . Καθώς η νεοϋορκέζικη mozambique είναι ένας ρυθμός βασισμένος στις timbales, η επιστράτευση του Manny Oquendo, αυθεντικού timbalero της La Perfecta και ύψιστης αυθεντίας περί το είδος, μοιάζει απόλυτα λογική, ενώ μπορούμε να υποθέσουμε πώς η τοποθέτηση του Charlie Palmieri στο πιάνο , πέρα απ΄τίς αναμφισβήτητες μουσικές του αρετές, οπωσδήποτε αποτίει έναν φόρο τιμής στο όνομα Palmieri – όμως το “Trombon  Melancolico” , όπως δηλώνει ο τίτλος του, είναι ένα κομμάτι που περιστρέφεται γύρω απ΄το όργανο που κατ΄εξοχήν όρισε τον νεοϋορκέζικο ήχο (το τρομπόνι), με στυλιστικό όχημα την κατ΄εξοχήν συνεισφορά των νεωτερισμών του Cachao στην ισπανόφωνη μουσική της αμερικάνικης μεγαλούπολης : Την descarga, άλλως τα αυτοσχεδιαστικά jam sessions που ο Cachao πρωτοξεκίνησε στην Αβάνα του 1957 και που η εκφραστική ελευθερία τους, αλλά κι η σολιστική επιθετικότητα τους τόσο αγαπήθηκαν στη Νέα Υόρκη ώστε να μπολιάσουν για τα καλά ολόκληρη τη μουσική γλώσσα της salsa . Ούτως, το “Trombon Melancolico” είναι μια αληθινή descarga όπου πάνω σ΄ένα βασικό μελωδικό σχήμα και με τον κρουστό ρυθμό της mozambique απο κάτω, οι δύο αυθεντικοί τρομπονίστες της La Perfecta εμπλέκονται σέ μια μνημειώδη σολιστική μονομαχία : Ο Βραζιλιάνος Jose Rodrigues και ο μέγιστος latin τρομπονίστας που ανέδειξε η Νέα Υόρκη, ο λευκός αμερικάνος Barry Rogers,  κυριολεκτικά απογειώνουν το “Trombon Melancolico” , ένα κομμάτι που, λόγω δομής και μουσικών που το επανδρώνουν, συγγενεύει στενότερα με την σύγχρονη του salsa , ωστόσο η ένταση κι η πυγμή που παράγει είναι τέτοιες ώστε ο Cachao μοιάζει να κλείνει το μάτι στους απανταχού salseros και να τους πετάει το γάντι κατάμουτρα : «Εγώ είμαι η ουσία της μουσικής που παίζετε» .  

   Το πόσα πράγματα λέει ο Cachao για τον εαυτό του, την Κούβα, τον χρόνο και τη μουσική σ΄έναν πρακτικά instrumental δίσκο είναι πέρα απο κάθε αμφιβολία ένα αληθινό εκφραστικό (και επικοινωνιακό) επίτευγμα . Ετσι, στην εσωτερική διαδρομή που το “Dos” συνιστά, ο επίλογος έρχεται με με ένα κομμάτι που καίτοι η σύνθεση του ( του Rafael Hurtado Blanco και όχι του Neri Cabrera, όπως λανθασμένα αναφέρεται στον δίσκο) ανάγεται στο μακρινό 1908, στον Cachaoχρησιμεύει ιδανικά  ως μια τελεσίδικη δήλωση της δικής του ταυτότητας εν έτει 1976, καθώς και σαν πλήρης χάρτης πορείας με σαφώς προσδιορισμένα το σημείο εκκίνησης και τον τελικό προορισμό : Το “Chambelona”, τελευταίο κομμάτι του δίσκου , είναι μια παμπάλαια conga , ένα από τα τραγούδια που στην Κούβα παίζονται στο καρναβάλι απο πολυάριθμες ομάδες μουσικών (κυρίως με κρουστά) και χορευτών, σ΄ένα μουσικό στύλ που οι απαρχές του χάνονται στο βάθος του χρόνου και στην θρυλική Dia de los Reyes , τα δικά μας Θεοφάνεια, όταν στη μακρά αποικιακή περίοδο της Κούβας οι αρχές επέτρεπαν (και μόνον τότε) στις ενώσεις (“cabildos”) των μαύρων σκλάβων να παρελάσουν μέσα στις πόλεις παίζοντας τα τύμπανα τους, τραγουδώντας στη γλώσσα τους και φορώντας τις παραδοσιακές αφρικάνικες φορεσιές . Η εσωτερική συνοχή του δίσκου εξακολουθεί παροιμιώδης : Το “Trombon Melancolico” που προηγείται είναι μια mozambique, ένας ρυθμός που «φτιάχτηκε» στην δεκαετία του 60 ως μια μοντέρνα παραλλαγή του ρυθμού της conga – άρα, το “Chambelona” κλείνει τον δίσκο μ΄έναν ηχηρό αυτοπροσδιορισμό του Cachao ως Κουβανού με όχι μόνο μουσικές αλλά και ιστορικές και πολιτισμικές ρίζες , επομένως ως ατόμου κι όχι μόνο ως καλλιτέχνη . Τω όντι, το “Chambelona” είναι , όπως όλες οι congas , ένα απλούστατο κομμάτι, βασισμένο σ’ έναν πλούσιο ρυθμό των κρουστών (σύν κάποια στοιχειώδη θέματα πνευστών) και μερικά καρναβαλικά coros , άρα δεν συνιστά καμμία καλλιτεχνική πρόκληση για έναν δάσκαλο όπως ο Cachao. Απ΄την άλλη όμως, η επιλογή, απ΄όλες τις congas, του “Chambelona” μιλάει για όσα ο Cachao θέλει απεγνωσμένα να πεί : Είναι η πρώτη, ιστορικά, πολιτική conga , ένα τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε κατα κόρον και εν τέλει ταυτίστηκε με το Φιλελεύθερο Κόμμα στην Κούβα των πρώτων δύο δεκαετιών του 20ου αιώνα κι ακόμα, είναι το τραγούδι που επένδυσε μουσικά την αποτυχημένη επανάσταση του 1917, όταν οι Φιλελεύθεροι ξεσηκώθηκαν ενάντια στο διεφθαρμένο σύστημα  (των Συντηρητικών) και την γενικευμένη εκλογική νοθεία για να κατασταλούν βίαια απ΄τους αμερικανούς πεζοναύτες που στάλθηκαν επι τόπου προκειμένου να προστατεύσουν την τάξη των πραγμάτων σ΄εκείνη την εν δυνάμει «αποικία» . Στην δική του βερσιόν, ο Cachaoστέλνει το μήνυμα κρυπτικά, κωδικοποιημένα, έχοντας αφαιρέσει εντελώς τα εμβόλιμα τετράστιχα που πρίν τόσα χρόνια δόξαζαν ή λοιδωρούσαν τους εκάστοτε πολιτικούς αντιπάλους . “Ae, ae, ae , la Chambelona” , αυτό είναι όλο κι όλο που χρειάζεται για να καταλάβουν μόνο οι Κουβανοί – κι αυτό είναι το μόνο κομμάτι του δίσκου που ΟΛΟΙ οι μουσικοί είναι Κουβανοί . Εχοντας φύγει απ΄την Κούβα ως αντίθετος στο καθεστώς μιας επανάστασης (του Κάστρο), ο Cachao κλείνει το σπουδαιότερο, ίσως, μουσικό του έργο με τον ύμνο μιας άλλης, ξεχασμένης επανάστασης απο μια άλλη, ξεχασμένη εποχή : Την εποχή που η Κούβα προσπαθούσε να γίνει κράτος και ει δυνατόν, δημοκρατικό κράτος . Απ΄τη Νέα Υόρκη του 1976, ο Cachao δηλοί με νότες πώς αυτό το πρόταγμα μένει ακόμα σ΄εκκρεμότητα .

Πρόκειται, λοιπόν , για έναν όλως εξαιρετικό δίσκο .


Προηγούμενη σελίδα


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN