Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 24/11/2017
latinmusic category

Σελίδα 1 από 2


«Η salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο»

Ο Jimmy Delgado τα λέει με το latinmusic.gr




Δύο εβδομάδες πριν την έλευση της Lincoln Center Afro-Latin Jazz Orchestra στο Μέγαρο Μουσικής (20 – 21 Νοεμβρίου) γιά δύο συναυλίες που αποδείχθηκαν περίφημες, τα τέλια χτύπησαν από έναν ακροατή του Sonido Bestial και, στην πορεία, καλό διαδικτυακό φίλο από τη Νέα Υόρκη : «είδα προχθές τον Jimmy Delgado και μου είπε πως έρχεται στην Αθήνα με την big band του Arturo O’Farrill. Σ’ ενδιαφέρει να σας φέρω σε επαφή γιά να τον γνωρίσεις;». Χμμμ... στο μυαλό μου άρχισε να τρέχει ένα νοερό κατεβατό από εξώφυλλα δίσκων με το όνομα “Jimmy Delgado” πάντα στο πλάι της ένδειξης “timbales” και “bongos”, ατέλειωτες εργατοώρες σε στούντιο και live τεράστιων προσωπικοτήτων της salsa και της latin jazz και μία λίστα συνεργασιών που προκαλεί μουσικές ζαλάδες : Ray Barretto, Willie Colon, Ruben Blades, Celia Cruz, Fania All Stars, Hector Lavoe, Tito Puente, Louie Ramirez, Chocolate Armenteros, Bebo Valdes, Soneros del Barrio, Jimmy Bosch και άλλοι ων ουκ εστιν αριθμός, στο βιογραφικό ενός μουσικού που, τρεισήμισυ δεκαετίες μετά το πρώτο του «ντιν!» στην κουδούνα επί πληρωμή, δικαιούται να λέγεται βετεράνος, πολύπειρος και, εκ της εκτυφλωτικής στατιστικής, καταξιωμένος.

Οπότε, η επαφή κλείστηκε, η συνέντευξη έγινε κι απ΄την πρώτη στιγμή, σκοπός μου ήταν ο Jimmy να ρίξει φως αφ΄ενός στον ρόλο των κρουστών που παίζει μέσα στο πλαίσιο της salsa ορχήστρας, αφ΄ετέρου να εκφέρει γνώμη από την σκοπιά του άοκνου μουσικού – «εργάτη», ήτοι εκ των έσω και, ίσως, εκ των κάτω, σχετικά με την τρέχουσα πραγματικότητα στη salsa, τη Νέα Υόρκη, το σήμερα, τη δημιουργία, το μεροκάματο και το περιβάλλον που βιώνει χρόνια τώρα και, φυσικά, γνωρίζει απ΄την καλή και, ενίοτε, την ανάποδη. Θεωρώ την κουβέντα με τον Jimmy Delgado ως μία από τις πιό ενδιαφέρουσες που έχω διεξάγει σχετικά με τη μουσική, κι αν ακόμα σε μερικά σημεία γίνεται κάπως υπερβολικά τεχνική γιά τους μη έχοντες μουσικές γνώσεις, σας συμβουλεύω να την διαβάσετε με προσοχή, καθώς συμπυκνώνει πλούσια εμπειρία κτηθείσα στο μεγαλύτερο εργοτάξιο της salsa και, ακολούθως, παρέχει μία έκτακτη ευκαιρία γιά να κατανοήσει κανείς κανόνες λειτουργίας και ζητούμενα κεφαλαιώδους σημασίας γιά αυτή την ύπαρξη και αποτελεσματικότητα της μουσικής αυτής, ειπωμένα με το νι και με το σίγμα από έναν άνθρωπο που τα ξέρει επειδή τα έζησε από πρώτο χέρι, με μπακέτα ή χωρίς.

Τέλος, σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ατόμου που, στα πλαίσια των προσωπικών δυνατοτήτων του, εξακολουθεί να παλεύει γιά το καλό αυτής της μουσικής με σχεδόν ιδεαλιστικά κριτήρια, όχι μόνο ηχογραφώντας έναν ιδιαίτερα αξιόλογο και ολότελα τίμιο προσωπικό δίσκο, αλλά και οργανώνοντας στο Barrio της Νέας Υόρκης συναυλίες στις γειτονιές και ιδρύοντας πολιτιστικούς συλλόγους σε μέρη που όλοι οι μεγαλόσχημοι έχουν προ πολλού ξεχάσει, προσπαθώντας να προάγει τη μουσική και να υπερασπιστεί αυτό που ο ίδιος περήφανα ονομάζει «η κουλτούρα μας». Κι αν δεν έχει γίνει σαφές ως τώρα, πέρα από σπουδαίος μουσικός και μπαρουτοκαπνισμένος salsero, ο Jimmy Delgado είναι πρωτίστως ένας προσγειωμένος, καλοπροαίρετος, συνειδητοποιημένος άνθρωπος και, βεβαίως, ένας πολύ ωραίος τύπος. Διαβάστε και δεν θα χάσετε.


- Jimmy, μίλησε μου λίγο γιά τα πρώτα σου βήματα, στη μουσική και την ζωή.

- Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη αλλά οι γονείς μου είναι από το Πουέρτο Ρίκο, ο πατέρας μου από την Aguada και η μητέρα μου από το Cataño. Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα, αλλά τον γνώρισα πολύ λίγο, γιατί μεγάλωσα μόνο με τη μητέρα μου.

- Στη Νέα Υόρκη πάντα, έτσι;


- Ναί, ποτέ μου δεν έζησα σε άλλο μέρος. Στην αρχή μέναμε στο Bronx και στο Lower East Side, αλλά από τα έντεκα μου ως σήμερα ζω στο Spanish Harlem, που το λέμε “El Barrio”. Τα πρώτα μου μαθήματα μουσικής τα πήρα το 1972 στην σχολή που είχε φτιάξει ο Johnny Colon, ο μουσικός της salsa, που λεγόταν East Harlem Music School. Εκεί γνώρισα τον Nicky Marrero, τον Sonny Bravo, τον συχωρεμένο Mario Rivera, τον Leopoldo Pineda, τους αδερφούς Jerry και Andy Gonzalez, που όλοι τους δίδασκαν σε εκείνη τη σχολή. Εγώ τότε ήμουν δεκατριών ετών.

- Πως σου προέκυψε η κλίση προς τα κρουστά;

- Στο σπίτι μου κυρίως ακουγόταν μουσική των trios, ξέρεις, Los Panchos, Johnny Rodriguez, Carlos Pizarro, τέτοια. Μιά μέρα όμως, γύρω στο 1967, η γειτόνισσα μας δάνεισε έναν δίσκο των Richie Ray και Bobby Cruz που λεγόταν “Jala Jala” κι εμένα, που ήμουνα τότε εννιά χρονών, εκείνη η μείξη των αγγλικών με τα ισπανικά και του boogaloo με τους κουβανέζικους κι αμερικάνικους ρυθμούς μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Λίγο αργότερα, ο ξάδερφος μου αγόρασε έναν δίσκο του Ray Barretto που λέγεται “Hard Hands” κι όταν πρωτάκουσα τις timbales που έπαιζε ο Orestes Vilato, πάει, κόλλησα με αυτό το όργανο. Ηθελα οπωσδήποτε να μάθω να το παίζω.

- Ετσι λοιπόν, πήγες στην σχολή του Johnny Colon. Ποιός ήταν ο δάσκαλος σου;


- Ο Nicky Marrero. Αν και είχαμε σχετικά μικρή διαφορά ηλικίας, κάπου οκτώ ή εννιά χρόνια, εκείνος ήταν ήδη φτασμένος μουσικός, αφού είχε ήδη παίξει με τον Eddie Palmieri, τον Larry Harlow και άλλους μεγάλους της salsa. Μάλιστα γιά μιά περίοδο έκανα και μαθήματα μπάσου με τον Andy Gonzalez, αλλά αυτό το έκανα έτσι πληροφοριακά και με το ζόρι έμαθα να παίζω πέντε πραματάκια στο όργανο. Τέλος πάντων, περί το 1977 άρχισα εγώ να διδάσκω στην ίδια σχολή, γιατί είχα γίνει πιά καλός και παράλληλα, δίδασκα και σε άλλες σχολές μουσικής. Το να διδάσκω άλλους ήταν ένα μάθημα και γιά εμένα, γιατί έπρεπε πρώτα να αναλύσω κάτι μέσα μου γιά να το διδάξω και αυτό με βοήθησε να κατανοήσω καλύτερα την μουσική που έπαιζα. Ενα πράγμα που έχω μετανιώσει, πάντως, είναι ότι δεν έμαθα καλά θεωρία της μουσικής, γιατί ήμουν απείθαρχος και περισσότερο με ενδιέφερε να παίζω, ξέρεις, η τρέλα των κρουστών, αλλά σήμερα καταλαβαίνω ότι θα έπρεπε να είχα μελετήσει θεωρία πολύ περισσότερο.

- Ποιά ήταν η πρώτη ορχήστρα που έπαιξες επαγγελματικά;


- Μιά που λεγόταν Orquesta Cimarron. Αυτό θα΄ταν κάπου το 1974.

- Δεν την ξέρω... ηχογράφησαν ποτέ;

- Ναι, νομίζω έβγαλαν δύο δίσκους. Εγώ όμως δεν έγραψα μαζί τους γιατί στο μεταξύ είχα φύγει από την μπάντα. Πάντως, σ’ εκείνη την ορχήστρα ξεκίνησαν δύο πολύ γνωστοί τραγουδιστές, ο Tito Nieves και ο Rafael de Jesus. Μετά πήγα στην Tipica Novel γιά λίγο καιρό, ύστερα πέρασα στην charanga του Pupi Legarreta και πιό μετά, στην Tipica New York.

- Δηλαδή έπαιζες κυρίως σε ορχήστρες charanga εκείνο το διάστημα;


- Ναι, αλλά ήταν τυχαίο αυτό. Κατόπιν έπαιξα με το Conjunto Melao, το γκρουπ με το οποίο ξεκίνησε την καριέρα του ο Ray de la Paz, και με την ορχήστρα του Ismael Quintana, πρώην τραγουδιστή του Eddie Palmieri. Στο τέλος κατέληξα πάλι στην Tipica Novel, αλλά εκεί επάνω με πήρε τηλέφωνο ο Ray Barretto και μου ζήτησε να πάω στην μπάντα του.

- Φαντάζομαι πως για σένα πρέπει να ήταν μεγάλη έκπληξη.


- Βέβαια, γιατί ήμουν μόλις δεκαεπτά χρονών εκείνη την εποχή, το 1976.

- Ηταν τότε που στην μπάντα του Barretto τραγουδούσαν ο Ruben Blades και ο Tito Gomez;


- Οχι, στο τέλος του 1975 ο Barretto είχε διαλύσει εκείνη την ορχήστρα και με πήρε τηλέφωνο ακριβώς επειδή έφτιαχνε μία καινούρια. Ηθελε να αφήσει την salsa και να δοκιμάσει να παίξει μουσική fusion με σκοπό να προσεγγίσει κυρίως το ευρύ αμερικάνικο κοινό, να κάνει το περίφημο crossover, με τον δίσκο “Tomorrow” που έβγαλε λίγο πιό μετά. Το πρώτο κονσέρτο που κάναμε, όμως, δεν πήγε καλά, γιατί η καινούρια μπάντα δεν ήταν ακόμα έτοιμη κι είχαμε όλοι δυσκολίες με τις οδηγίες που έδινε ο Barretto επί σκηνής, κάναμε πολλά λάθη και γενικά, τα κάναμε λίγο θάλασσα. Ομως ήταν μεγάλο σχολείο γιά εμένα, γιατί ο Barretto ήξερε πώς να παίρνει από έναν μουσικό το 100%, ήξερε πώς να διευθύνει μία ορχήστρα και, φυσικά, είχε σπουδάσει μουσική. Εκείνη η μπάντα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, όμως αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν να παίξω χορευτική μουσική, salsa, ενώ αυτό που ήθελε ο Barretto από εμένα ήταν να παίζω κάτι ανάμεσα σε timbales και drums, με ταμπούρο, πολλά πιατίνια κ.λ.π. Οπως και να΄χει, το σχήμα δεν κράτησε πολύ, εγώ πήγα μετά με τον Louis “Perico” Ortiz, που ήταν πολύ καλή φάση, και τελικά επέστρεψα στον Barretto, που στο μεταξύ είχε ξαναφτιάξει την salsa ορχήστρα του, το 1983 κι έμεινα μαζί του περίπου έξι χρόνια.

- Στο βιογραφικό σου έχεις συνεργασίες με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της latin μουσικής και της salsa και μάλιστα, έχεις ηχογραφήσει σε μερικούς από τους πλέον διάσημους δίσκους όλων των εποχών, όπως γιά παράδειγμα το θρυλικό “Siembra” των Willie Colon και Ruben Blades, που έχει ανακηρυχθεί πιό εμπορικός salsa δίσκος όλων των εποχών. Τί θυμάσαι από την συμμετοχή σου σε εκείνο το ιστορικό άλμπουμ;

- Σίγουρα είναι ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρων δίσκος, κυρίως λόγως της θεματολογίας των στίχων του Ruben, που μιλούν γιά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Αυτό που θυμάμαι είναι πως τα τραγούδια ακούγονταν στο στούντιο με έναν ήχο εκπληκτικό, γεμάτο δύναμη και όγκο, όταν όμως κυκλοφόρησε ο δίσκος και έβαλα να τον ακούσω, μου φάνηκε σα να έπαιζε καμμιά ορχήστρα από καρτούνς. Δεν ξέρω αν έφταιγε η παραγωγή, η μίξη ή η αναπαραγωγή στο βινύλιο, αλλά ακουγόταν εντελώς αδύναμο σε σχέση με ό,τι είχα ακούσει στην διαδικασία ηχογράφησης στο στούντιο. Σου λέω ειλικρινά πως γιά τα δύο επόμενα χρόνια δεν μπόρεσα να ξανακούσω το “Siembra” γιά αυτόν τον λόγο. Στην πορεία, βέβαια, το συνήθισα.

- Πάντως, σήμερα πώς αισθάνεσαι που συμμετείχες σε αυτό το άλμπουμ;


- Σίγουρα νιώθω περήφανος που πήρα μέρος κι έπαιξα, ας πούμε, σε ένα τραγούδι τόσο διάσημο όσο το “Pedro Navaja”. Εκτός αυτού, ήταν και μιά σπουδαία μουσική εμπειρία, γιατί το στυλ της μουσικής του Willie Colon είναι πολύ διαφορετικό και απέχει αρκετά από το πιό παραδοσιακό ύφος των άλλων καλλιτεχνών, οπότε δουλεύοντας μαζί του πραγματικά ανοίγει το μυαλό σου.

- Δούλεψες ξανά με αυτούς τους δύο στο άλμπουμ τους “Canciones del solar de los aburridos”, έτσι;

- Δεν θυμάμαι να ηχογράφησα σε αυτόν τον δίσκο. Υποθέτω πως το όνομα μου πρέπει να μπήκε κατά λάθος. Επαιξα όμως στο άλμπουμ “Solo” του Willie Colon, καθώς και στο “Recordando a Felipe Pirela” του Hector Lavoe.

- Αλήθεια, Jimmy, έχοντας δουλέψει με τόσους διάσημους καλλιτέχνες αυτής της μουσικής, εσείς οι «απλοί» μουσικοί σχετιζόσασταν φιλικά με τα «αστέρια» ή τηρείτο πάντα μιά απόσταση μεταξύ σας;

- Κοίταξε, δεν μπορώ να πω πώς υπήρχε ιδιαίτερη απόσταση. Και κάποιοι, όπως ο Ismael Quintana που ήταν σαν μέντορας μου όταν ξεκινούσα στη μουσική, μου φέρθηκαν καταπληκτικά και με βοήθησαν. Με τους υπόλοιπους, δεν λέω πως γίναμε και κολλητοί, αλλά στα live, στις τουρνέ, στα ταξίδια, μοιραζόμασταν τα πάντα με όλους, με τον Ruben, τον Willie, τον Tito Puente, τον Johnny Pacheco, και βέβαια την Celia Cruz που ήταν σπουδαίος άνθρωπος, αληθινή ψυχούλα.

- Jimmy, με τόση και τέτοια εμπειρία, νομίζω πως είσαι ο πιό κατάλληλος άνθρωπος γιά να μας εξηγήσεις ποιός ακριβώς είναι ο ρόλος του timbalero στη salsa μουσική.

- Ο timbalero είναι κάτι σαν τον ντράμερ στην jazz ή στην rock μουσική, αλλά από εκεί και πέρα, στην salsa λειτουργεί ως ένα είδος ενδιάμεσου ανάμεσα στο ρυθμικό και το μελωδικό επίπεδο της ορχήστρας, καθώς ναι μεν συμμετέχει στα κρουστά, αλλά αλληλεπιδρά σε πολύ μεγάλο βαθμό με τα πνευστά, «τονίζοντας» συχνά τις φράσεις τους. Σήμερα υπάρχουν πολλοί timbaleros με ταλέντο, τεχνική, ταχύτητα και μουσική κατάρτιση, αλλά η γνώμη μου είναι πως οι περισσότεροι από τους νέους δεν έχουν την αυτοπειθαρχία να κρατούν απλά και σωστά τον ρυθμό και αντί γι΄αυτό, παίζουν τόσα πολλά πράγματα στις κουδούνες, «σκασίματα» στα πιατίνια και τα λοιπά, που καταλήγουν να παρεμβαίνουν στην ομαλή ροή του κομματιού και στον ήχο της ορχήστρας. Κατά τη γνώμη μου, αυτό αφαιρεί την ομορφιά, το γούστο του ρυθμού, γιατί η salsa είναι πρωτίστως μιά χορευτική μουσική και οι timbaleros που παίζουν υπερβολικά πολλά πιστεύω πως χαλάνε το swing και μπερδεύουν τους χορευτές χωρίς λόγο. Και το ίδιο συμβαίνει, δυστυχώς, με τους bongoseros.

- Δεδομένου ότι έχεις παίξει σε πολλούς δίσκους και ορχήστρες μόνο bongos, θα σε ρωτούσα αμέσως μετά ακριβώς αυτό...

- Σήμερα οι περισσότεροι bongoseros παίζουν στο πρώτο μέρος του salsa τραγουδιού (σ.σ. : το πιό μελωδικό μέρος, όπου ο τραγουδιστής τραγουδάει τους στίχους του κομματιού και η ορχήστρα συνοδεύει πιό διακριτικά – αυτό είναι το μέρος που κυρίως παίζονται τα bongos) αυτοσχεδιάζοντας τόσο πολύ, που μοιάζει σα να σολάρουν αντί να συνοδεύουν, πράγμα που δεν είναι καθόλου σωστό. Ο bongosero έχει μεν την ελευθερία να «διακοσμεί» με μικρές φράσεις τη μουσική, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να μπλέκεται στα πόδια του τραγουδιστή και να χαλάει αυτό που έχει γράψει ο ενορχηστρωτής. Ξαναλέω, ο bongosero πρέπει να «τονίζει» εκεί που πρέπει και πάνω από όλα, να παίζει τον βασικό ρυθμό των bongos, που λέγεται “martillo” και αν θες την γνώμη μου, οι περισσότεροι από τους νέους δεν ξέρουνε κάν πώς να το παίζουνε σωστά, παρ΄ότι είναι το πρώτο πράγμα που υποτίθεται πως μαθαίνει κανείς όταν μελετάει bongos. Εγώ από μικρός άκουγα τη μουσική του Arsenio Rodriguez, του Felix Chapottin και όλων των παλιών κουβανών και πιστεύω ότι από αυτούς πρέπει να αρχίσει κανείς αν θέλει στ’ αλήθεια να μάθει πώς παίζονται τα bongos, πρίν προχωρήσει σε πειραματισμούς και δημιουργικές αναζητήσει. Πρώτα πρέπει να μάθει τις ρίζες, τα θεμέλια αυτής της μουσικής και του οργάνου.



- Το son montuno…

- Ακριβώς αυτό. Αλλά οι περισσότεροι bongoseros σήμερα έχουν άγνοια της παράδοσης και δεν μπορούν να παίξουν τον βασικό ρυθμό παραπάνω από τέσσερα μέτρα, γιατί μετά ξεκινάνε να σολάρουν. Γιατί; Ποιός ο λόγος; Ποιά είναι η σύνδεση, δηλαδή, ανάμεσα σε αυτό που παίζουν και στη μουσική του κομματιού; Καμμία απολύτως. Γιά εμένα δεν είναι λογικό.

- Εδώ που τα λέμε, και οι congueros σήμερα παίζουν συχνά υπερβολικά πολλές νότες μέσα στα κομμάτια.

- Ακου αυτό που θα σου πω : σήμερα υπάρχουν πολλοί congueros που είναι πάρα πολύ γρήγοροι στα χέρια και παίζουν με τρεις, τέσσερις ή πέντε congas συγχρόνως, αλλά άμα τους δώσεις μία conga μόνο δεν ξέρουν τί να την κάνουν. Ο σκοπός, ο στόχος που πρέπει να έχει κάποιος παίζοντας σε μία salsa ορχήστρα είναι να φτάσει η μουσική σε ένα οργασμικό επίπεδο, να παράγει ένα ασταμάτητο swing που θα σε αρπάξει και θα σε υποχρεώσει να χορεύεις μέχρι αύριο το πρωί. Το swing αυτό μπορείς κυριολεκτικά να το γευτείς, να το νιώσεις με τις αισθήσεις σου. Είναι πάντα εκεί, ζωντανό, και μπορεί να κάνει ένα κομμάτι να διαρκέσει μισή ώρα χωρίς να χρειάζεται κανείς μουσικός να παίζει ό,τι θέλει, γιατί αυτό που σε συνεπαίρνει είναι το swing όλης της ορχήστρας κι αυτό είναι από μόνο του ικανό να σε φτάσει στο οργασμικό επίπεδο. Το swing δημιουργεί την αίσθηση της ασταμάτητης ροής...

- ...της επανάληψης, της κυκλικής εξέλιξης...

- ...ακριβώς, ακριβώς, που κάνει τη μουσική να μοιάζει σα να αυξάνεται σε ένταση διαρκώς, και σε καταλαμβάνει και σε υποχρεώνει να χορέψεις. Ξέρεις το κομμάτι “Pa’ huele” του Arsenio Rodriguez;

- Ναί.

- Λοιπόν, ο Eddie Palmieri το ηχογράφησε πολύ ωραία και μ΄άρεσε η διασκευή του, αλλά αν ακούσεις την παλιά εκτέλεση, είναι εντελώς άλλη ιστορία. Ενα son montuno αργό μεν, αλλά με έναν ρυθμό απίστευτο.

- Σίγουρα είναι πολύ πιό δύσκολο να παίξεις σε αργό τέμπο με swing παρά σε γρήγορο.

- Αυτό λέω πάντα στους μαθητές μου : αν θέλετε να μελετήσετε σωστά, μελετήστε σε αργό τέμπο βάζοντας για συνοδεία ένα son montuno ή ένα cha cha cha. H ιστορία είναι να μπορείς να παίζεις ωραία σε αργό τέμπο. Σε γρήγορο μπορεί να παίξει ο καθένας, δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

- Αλήθεια, γιατί πιστεύεις πως οι σύγχρονοι μουσικοί έχουν αναπτύξει αυτή την τάση να παίζουν υπερβολικά πολλά και φλύαρα, ενώ οι παλιότεροι ήταν πολύ πιό αυστηροί στο παίξιμο τους;


- Κοίταξε, κατ΄αρχήν ο πρώτος που άρχισε να παίζει περισσότερα ήταν ο Tito Puente, ο οποίος ήταν πάρα πολύ γρήγορος ήδη από νεαρός. Στο κίνημα της salsa, το ντουέτο που έκαναν ο Ray Barretto στις congas με τον Orestes Vilató στις timbales ήταν τρομερά θεαματικό και πολλοί λένε πως αυτοί οι δύο έφτιαχναν την καλύτερη βάση κρουστών της salsa. Ο Orestes, επειδή ήταν βιρτουόζος, επηρέασε πολύ τους νεώτερους timbaleros που ήθελαν όλοι να παίζουν τόσο γρήγορα όσο αυτός, και το ίδιο συνέβη όταν εμφανίστηκε ο Giovanni Hidalgo στις congas, που έκανε όλους να στρωθούν στην μελέτη γιά να αυξήσουν την ταχύτητα τους. Αυτό είναι καλή φάση αλλά κακά τα ψέματα, κανένας δεν μπορεί να γίνει σαν τον Giovanni, οπότε προσωπικά προτιμώ να παίζω με swing και καλό γούστο παρά με ανεξέλεγκτη ταχύτητα.

- Οπότε, πώς θα περιέγραφες το δικό σου στυλ στα κρουστά;

- Εγώ πήρα πάρα πολλά από τον συχωρεμένο τον καλό μου φίλο Ray Romero, που πέθανε πέρσι σε ηλικία 83 ετών. Ημασταν σαν οικογένεια με τον Ray κι αυτός ήταν που μου δίδαξε τις βάσεις στα κρουστά, γιατί εκείνος είχε παίξει, από την δεκαετία του 40, με όλους τους μεγάλους : τον Tito Rodriguez, τον Miguelito Valdes, και φαντάσου, ήταν φίλος του Chano Pozo. Ερχόταν, λοιπόν, από την εποχή που οι μουσικοί ήξεραν στ’ αλήθεια πώς να παίζουν conga, timbales και bongos και αυτά που μου έδειξε είναι η ουσία των latin κρουστών. Αλλά κι εμένα μ΄αρέσει περισσότερο το στυλ “tipico”, το παραδοσιακό, το οποίο μάλιστα βρίσκω και σαφώς δυσκολότερο από το να παίζεις ό,τι σου κατέβει, όση τεχνική και ταχύτητα κι αν έχεις. Είναι η πειθαρχία του να παίζεις ασταμάτητα έναν ρυθμό και κυριολεκτικά να «στίβεις» τον χυμό του. Ακόμα, η ικανότητα να μπορείς να προσαρμόζεσαι στον ήχο κάθε είδους μπάντας, charanga, big band ή ορχήστρας salsa, και να υπηρετείς το στυλ που η εκάστοτε μουσική προστάζει.


Επόμενη σελίδα

Πρόσφατα άρθρα
1. "Το τραγούδι μου έχει συναίσθημα, συνείδηση, καρδιά": μια συνέντευξη του Ray de la Paz.
διαβάστε το...
2. OMARA PORTUONDO : "Είμαι πλούσια απο την κουλτούρα της Κούβας" (συνέντευξη στον Β.Σ.)
διαβάστε το...
3. ALFREDO DE LA FE : "H Salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα".
διαβάστε το...
4. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( Tito Puente ) ΚΙ ΕΓΩ
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN