Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 16/8/2017
latinmusic category

Σελίδα 2 από 2




Jimmy Delgado... (συνέχεια από προηγούμενη σελίδα)

- Πιστεύεις ότι ένα μέρος αυτής της μουσικής «επιδειξιομανίας» σήμερα έρχεται από την επιρροή της σύγχρονης κουβανέζικης μουσικής, της timba;

- Βέβαια, και αυτό έχει παίξει ρόλο. Αν θες τη γνώμη μου, η τέχνη του παραδοσιακού παιξίματος, κυρίως των bongos, έχει πιά σχεδόν σβήσει στην Κούβα.

- Η αλήθεια είναι πως τα bongos έχουν πρακτικά εξαφανιστεί από την μοντέρνα κουβανέζικη χορευτική μουσική.


- Ετσι είναι. Στη Νέα Υόρκη υπάρχουν ακόμα μερικοί μουσικοί που ξέρουν να παίζουν σε αυτό το στυλ κι ακόμα περισσότερο στο Πουέρτο Ρίκο, όπου πραγματικά επιζεί αυτή η τέχνη. Θα σου πω κάτι άλλο : πρίν από 20 χρόνια, όταν έπαιζα με τον Ray Barretto, κάναμε μία τουρνέ στην Ευρώπη μαζί με τους Los Van Van. Εκεί είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω τον τρόπο που έπαιζε ο Changuito (σ.σ. : timbalero των Los Van Van, ένας από τους πιό δημιουργικούς μουσικούς των κρουστών στην ιστορία της latin μουσικής). Μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί ενώ είχε τρομερή τεχνική και ταχύτητα, είχε συγχρόνως απόλυτη πειθαρχία, swing και ομορφιά στο παίξιμο του. Πολύ πιό πρόσφατα, τους ξαναείδα με αυτόν που έχουν τώρα στην θέση του Changuito, τον Samuel, τον γιό του Juan Formell (σ.σ.: αρχηγού της ορχήστρας). Είναι τρομερός τεχνίτης, δεν υπάρχει αμφιβολία, αλλά με αυτά που παίζει οι Los Van Van ακούγονται πιά σαν rock μπάντα, το swing τους έχει πλέον χαθεί.

- Εσύ, Jimmy, πώς προσεγγίζεις τον αυτοσχεδιασμό μέσα στην salsa; Πώς θα περιέγραφες το δικό σου στύλ;

- Το πώς αυτοσχεδιάζω εξαρτάται πάντα από τους μουσικούς που με περιβάλλουν. Το μπάσο, το πιάνο, η conga, αυτά τα όργανα έχουν πολύ μεγάλη σημασία στο πώς θα εξελιχθεί ο αυτοσχεδιασμός μου, γιατί αν νιώθω ότι κάτι στον ρυθμό δεν πάει καλά, αν το groove δεν είναι σωστό, αισθάνομαι άβολα και αναγκάζομαι να παίξω διαφορετικά. Το παίξιμο μου είναι πάντα πολύ συναισθηματικό, οπότε αλλάζει αν δε νιώθω το swing έτσι όπως πρέπει.

- Πώς ορίζεις την έννοια αυτού του swing;

- (σκέφτεται)...δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Είναι πολύ δύσκολο να το πω με λόγια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το rhythm section έχει απόλυτη σχέση με το πώς θα εκφραστώ μέσα από ένα σόλο timbales ή bongos. Δεν βρίσκω άλλον τρόπο να το εξηγήσω.

- Εστω λοιπόν. Ας υποθέσουμε πως το swing είναι στη θέση του και δουλεύει μιά χαρά. Τί περιλαμβάνει, τότε, το σκεπτικό του αυτοσχεδιασμού σου;

- Τις επιρροές μου. Λίγο από Manny Oquendo, λίγο από Nicky Marrero, λίγο από Orestes Vilató, κομμάτια από τους αγαπημένους μου περκασιονίστες. Αλλά θα στο πω αλλιώς : όταν μου δίνουν περιθώριο γιά να αυτοσχεδιάσω σε ένα κομμάτι, αυτό που θέλω είναι να πολλαπλασιάσω την ευχαρίστηση του χορευτή και κάθε χτύπημα μου να αλληλεπιδρά με τα βήματα του – με άλλα λόγια, να ξεκινήσω μία επικοινωνία ανάμεσα στο σόλο μου και τον χορό του. Μπορεί να μην είμαι σπουδαίος χορευτής ο ίδιος, αλλά σαν μουσικός επικεντρώνομαι σε αυτόν που χορεύει, γιατί αυτή είναι η δική μου νοοτροπία στον τρόπο που παίζω salsa. Αλλά είπαμε, πρέπει να έχω την σωστή συνοδεία γιά να παίξω αυτά που θέλω και μερικές φορές, δεν έχω αυτή την πολυτέλεια. Γιά παράδειγμα, με την Lincoln Center Afro-Latin Jazz Orchestra που με είδες, υπάρχει ένα σημείο ενός κομματιού στο οποίο υποτίθεται πως πρέπει να σολάρω με τα bongos, αλλά αυτό που παίζει ο conguero ως ρυθμική βάση δεν μου αρέσει και δεν μπορώ να λειτουργήσω.

- Κατάλαβα ποιό σημείο λες, αλλά εμένα μου άρεσε το σόλο σου.

- Ευχαριστώ, αλλά ο τύπος παίζει rumba σε τρεις congas κι εγώ δεν μπορώ να κάνω σόλο της προκοπής στα bongos με όλα αυτά που παίζει, δεν μου αφήνει χώρο. Του το έχω πει αλλά δεν το καταλαβαίνει. Η μπάντα υποτίθεται ότι παίζει μουσική της δεκαετίας του 40 κι αυτός παίζει λες και είναι timba...τέλος πάντων. Εμένα μ΄αρέσουν οι κρουστοί που παίζουν με ρυθμό, με “sabor”, γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με ένα τέλεια δεμένο «τημ» από conga, bongo και timbal που παίζουν όλοι μαζί και ο ένας γιά τον άλλο.

- Μιά και μιλάμε περί salsa και κουβανέζικης μουσικής, ποιά είναι η γνώμη σου γιά την ταυτότητα της salsa;


- Γιά μένα salsa είναι μόνο μία λέξη, ένα όνομα. Οι ρυθμοί που παίζουμε μέσα στην ορχήστρα της salsa είναι ρυθμοί της Κούβας. Αυτό που παίζει ο conguero, o bongosero, o timbalero ή ο μπασίστας είναι σχήματα που γεννήθηκαν στην Κούβα. Οπωσδήποτε, το Πουέρτο Ρίκο έχει τη μουσική του, η Δομηνικανή Δημοκρατία έχει τη δική της και πάει λέγοντας, αλλά αυτοί οι ρυθμοί, όπως και αυτά τα μουσικά όργανα, τα κρουστά, είναι από την Κούβα. Ομως αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η μουσική της Νέας Υόρκης είναι κατά βάση κουβανέζικη, αλλά παιγμένη με πορτορικάνικο στυλ, δηλαδή με κάπως διαφορετική προσέγγιση.

- Σε τί ακριβώς συνίσταται το «πορτορικάνικο στυλ»;

- Σου είπα, μιά άλλη προσέγγιση, στις ενορχηστρώσεις, στο... είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Γιά παράδειγμα, κατά τις δεκαετίες του 60 και του 70 στην Κούβα άρχισαν να πειραματίζονται με διαφορετικούς ρυθμούς και καινούρια στυλ, εμείς όμως στη Νέα Υόρκη, πορτορικάνοι, δομηνικάνοι, ακόμα και κουβανοί, κρατήσαμε ζωντανούς τους παλιότερους ρυθμούς κι όταν η δισκογραφική εταιρεία Fania βγήκε με νέους καλλιτέχνες και έναν καινούριο ήχο, η μουσική πήρε ένα νέο δρόμο και ο κόσμος, το κοινό, την ονόμασε salsa. Ετσι, στη Νέα Υόρκη μιά ορχήστρα μπορούσε να παίξει ένα son montuno, μία guaracha, ένα cha cha cha, ένα mambo, που στην Κούβα ήταν διαφορετικά είδη μουσικής, κι όλα να χωράνε κάτω από το όνομα salsa. Αυτό είναι, λοιπόν, μουσική της Κούβας παιγμένη πορτορικάνικα ή νεοϋορκέζικα, πές το όπως θέλεις. Από εκεί και πέρα, σημαντικό ρόλο στο πώς ακριβώς ακούγεται η μουσική παίζουν τα συγκεκριμένα άτομα ή οι ορχήστρες που την παίζουν. ‘Εχοντας παίξει με πάρα πολλά salsa γκρουπ στη Νέα Υόρκη, από τρίο μέχρι big bands, μπορώ να σου πω ότι ένα κομμάτι μπορεί να παίζεται τελείως διαφορετικά από γκρουπ σε γκρουπ.

- Απ΄όσες μπάντες έχεις παίξει, ποιές θα ξεχώριζες ως τις καλύτερες μουσικές σου εμπειρίες;

- Νομίζω πως μιά από τις καλύτερες ήταν όταν έπαιζα στην Tipica 73, αντικαθιστώντας τον Nicky Marrero όποτε εκείνος έφευγε σε τουρνέ με τους Fania All Stars. Ηταν εκπληκτική ορχήστρα, κάθε μουσικός είχε προσωπικότητα και όλοι μαζί έβγαζαν το απόλυτο swing. Φυσικά σπουδαία ήταν και η μπάντα του Barretto στα χρόνια που έπαιζα μαζί του, πολύ σφιχτοδεμένη ορχήστρα, πάρα πολύ καλή. Και βέβαια, έχω την μεγάλη τύχη να παίζω περιστασιακά στους Libre, όποτε δεν μπορεί ο Manny Oquendo (σ.σ. : θρύλος των κρουστών και διευθυντής της μπάντας) που είναι μιά μπάντα – σχολείο γιά όλους τους μουσικούς στη Νέα Υόρκη. Ακόμα, θυμάμαι τον καιρό που πέρασα παίζοντας κρουστά στην ορχήστρα του Harry Belafonte, που ήταν μία από τις πιό μεγάλες και διδακτικές εμπειρίες της ζωής μου.

- Αν θυμάμαι καλά, έπαιξες και σε κάποια από τα πιό επιτυχημένα κομμάτια ενός από τους πρώτους rappers, του Kurtis Blow, έτσι δεν είναι;

- Σωστά. Αυτοί οι τύποι με είχαν δει να παίζω με τον Barretto σε κάποιο live και κανα δυό χρόνια μετά, γύρω στο 1980, βρήκαν από την Fania το νούμερο μου και με πήραν γιά να παίξω ένα σόλο timbales σε ένα από τα πρώτα rap κομμάτια που ακούστηκαν πολύ.

- Ηταν το “These Are The Breaks”, έτσι;


- Ναι. ‘Εγινε πολύ μεγάλη επιτυχία στις Η.Π.Α.

- Και στην Ελλάδα το ίδιο.

- Φαντάσου, μου έδωσαν μέχρι και χρυσό δίσκο γιά εκείνο το κομμάτι. Μάλιστα, το 1993 έπαιξα σε άλλο ένα τέτοιο κομμάτι, το “Oh Carolina” του Shaggy, αλλά σε αυτό έπαιξα congas, και μου ξαναδώσανε χρυσό δίσκο! Αλλά δε βαριέσαι, σε τόσους άλλους δίσκους που έχω παίξει κι έχουν πουλήσει εκατομμύρια, δεν μου δώσανε ούτε ένα «ευχαριστώ»...

- Αλήθεια, με τόσους δίσκους και τόσες συμμετοχές σε διάσημα συγκροτήματα, έβγαλες καλά λεφτά;


- Θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα. Αλλά φταίω κι εγώ, γιατί δεν είχα μυαλό να τοποθετήσω τα χρήματα που κέρδιζα σωστά. Παρ΄όλα αυτά, μία καλή επένδυση που έκανα ήταν να χρηματοδοτήσω το προσωπικό μου άλμπουμ “Salsa Con Dulzura”, γιατί ήθελα να προσφέρω στο κοινό μουσική φρέσκια, πρωτότυπη κι αυθεντική, που νομίζω ότι λείπει πάρα πολύ στην σύγχρονη salsa. Γιά καιρό πηγαινοερχόμουνα στις δισκογραφικές εταιρείες αλλά καμμία δεν ενδιαφερόταν γιά τη μουσική μου, ώσπου διάφοροι φίλοι άρχισαν να με συμβουλεύουν να το εκδώσω μόνος μου. Εγώ δεν ήθελα, γιατί γιά να εκδώσεις μία ανεξάρτητη παραγωγή πρέπει να στήσεις δική σου εταιρεία κι εγώ δεν έχω ιδέα από αυτά, το μόνο που ήξερα να κάνω είναι να παίζω μουσική. Αναγκάστηκα όμως να περάσω από όλη αυτή τη διαδικασία της γραφειοκρατίας γιά να φτιάξω την εταιρεία και εκ των υστέρων, θεωρώ ότι καλά έκανα, όχι μόνο γιατί έμαθα πέντε βασικά πράγματα γιά το εμπόριο της μουσικής, αλλά και γιατί, αυτό είναι το σημαντικό, έκανα τον δίσκο όπως ακριβώς τον ήθελα εγώ. Δηλαδή, έλεγα στον ενορχηστρωτή, εδώ θέλω ένα coro, εκεί θέλω να βγάλεις αυτό, εκεί θέλω να βάλεις εκείνο κι αυτός έκανε ό,τι του έλεγα. Ακόμα, διάλεξα τα τραγούδια, έδωσα οδηγίες στον τραγουδιστή, δουλέψαμε ξανά τους στίχους, με άλλα λόγια είχα τον απόλυτο έλεγχο του έργου.

- ‘Εχασες χρήματα από την επένδυση σου σε αυτό το άλμπουμ;

- Ναι, αλλά αυτά τα χρήματα τα θεωρώ καλώς χαμένα. Εκτός των άλλων, γιατί έκανα πραγματικότητα το όνειρο μου να ηχογραφήσω το κομμάτι “Los 4 Timbaleros” στο οποίο έπαιξα μαζί με τρείς από τους μεγαλύτερους timbaleros στην ιστορία της salsa, τον Orestes Vilató, τον Nicky Marrero και τον Mike Collazo, ενώ τα φωνητικά έκαναν τρεις σπουδαίοι τραγουδιστές που έπαιξαν στις ίδιες ορχήστρες μαζί τους : ο Adalberto Santiago, o Bobby Cruz και ο Ismael Quintana.

- Jimmy, σε ποιά κατάσταση βλέπεις την salsa σήμερα; Είναι αλήθεια πως στη Νέα Υόρκη τα πράγματα είναι πιά δύσκολα γιά τους μουσικούς και ότι το ραδιόφωνο σας έχει αποκλείσει τελείως;

- ‘Ετσι είναι. Κάποτε, σε ολόκληρη την μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης υπήρχαν μέρη να παίξουμε : στο Manhattan, στο Staten Island, στο Brooklyn, στο Queens, στο New Jersey, ακόμα και στο Connecticut υπήρχαν salsa clubs, αλλά τα πράγματα άλλαξαν σχεδόν από την μιά μέρα στην άλλη.

- Γιατί;

- Γιά πολλούς λόγους. Από τη μία η έλλειψη στήριξης από τα ΜΜΕ, από την άλλη οι ιδιοκτήτες των clubs και οι ιμπρεσάριοι, αλλά κι ο ίδιος ο κόσμος. Φαίνεται πως η νέα γενιά δεν ακούει πιά τη μουσική μας όπως άλλοτε.

- Γιατί;

- Γιατί τα ΜΜΕ και, κυρίως, το ραδιόφωνο συνηθίζουν τον κόσμο στο να ακούει ένα είδος μουσικής, αυτό που θέλουν εκείνοι. Παλιότερα, ας πούμε, έπαιζαν όλη μέρα merengue, merengue, merengue. Σιγά σιγά, λοιπόν, απομάκρυναν το κοινό από την salsa, αφού σταμάτησαν να την παίζουν εντελώς. Μόνο η εκπομπή του Polito Vega έχει μείνει τα σαββατοκύριακα, αλλά παίζει συγκεκριμένα πράγματα από τον παλιό κατάλογο της Fania, πολύ Hector Lavoe και λοιπά. Αλλά έτσι όπως είναι η κατάσταση, οι δημιουργοί που ηχογραφούν σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο να φτάσουν στο ευρύ κοινό. Εγώ του έστειλα τον δίσκο μου και μου είπαν πως έπαιξε δύο τρία τραγούδια κάποια στιγμή, κι αυτό ήταν όλο. Είμαι ευγνώμων γιά αυτό, αλλά γιά να καταλάβεις τη διαφορά, όταν πήγα στο Πουέρτο Ρίκο και έδωσα το άλμπουμ στον σταθμό Z93, άρχισαν να τον παίζουν αμέσως και με στήριξαν πάρα πολύ. Αλλά βλέπεις, στη Νέα Υόρκη επικρατεί ακόμα αυτό που λένε “payola”, ξέρεις, οι εταιρείες πληρώνουν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τους παραγωγούς κι εκείνοι παίζουν ό,τι τους λένε. Και να ήθελα, εγώ δεν έχω τα χρήματα να κάνω κάτι τέτοιο.


- Τα ίδια μου έλεγε και ο Ray de la Paz, καθώς και το ότι τα ραδιόφωνα παίζουν πάντα τους ίδιους τρεις ή τέσσερις καλλιτέχνες της salsa, και κανέναν άλλον από εκεί και πέρα.

- Ετσι είναι. Λες και αυτοί είναι οι μόνοι εκπρόσωποι της μουσικής μας και της κουλτούρας μας, ενώ στη Νέα Υόρκη υπάρχουν τόσες ορχήστρες που εκλιπαρούν γιά λίγη στήριξη προκειμένου να διατηρήσουν ζωντανή αυτή τη σκηνή, αλλά τους ιθύνοντες δεν τους ενδιαφέρει στο ελάχιστο η μουσική καθεαυτή ή η κουλτούρα. Είναι πάρα πολύ κρίμα.

- Ομως δεν υποτίθεται πως τα τελευταία χρόνια στη Νέα Υόρκη έχει αναγεννηθεί η σκηνή με το κίνημα της λεγόμενης “salsa dura” και καλλιτέχνες όπως οι Spanish Harlem Orchestra, Los Soneros Del Barrio, Jimmy Bosch, Georgie Delgado, Chino Nuñez κ.λ.π. ; Τί γνώμη έχεις εσύ γιά αυτό το φαινόμενο;


- Salsa dura…χμμ...γιά μένα, αυτός ο όρος δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. Τί θα πεί salsa dura; Το θέμα είναι να παίζεις καλή salsa, γιατί μπορεί να έχεις ένα γκρουπ που να παίζει γρήγορα, δυνατά και τα λοιπά, οι άλλοι να το λένε “salsa dura” και στην πραγματικότητα να είναι φτηνή μουσική, χωρίς ποιότητα. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα, αλλά υπάρχουν μουσικοί που μου έρχονται στο μυαλό, οι οποίοι υποτίθεται ότι παίζουν αυτή την “salsa dura”, και τα τραγούδια τους δεν έχουν κανένα νόημα. Ακούς τους στίχους και ούτε καν η γραμματική δεν είναι σωστή. Οταν κάποιος ηχογραφεί ένα δίσκο θέλοντας να εκπροσωπήσει τη μουσική αυτή σε όλο τον κόσμο, στην πραγματικότητα πρόκειται γιά ένα ντοκουμέντο το οποίο θα μείνει στην ιστορία ακριβώς όπως έχει γραφτεί, οπότε αν αυτός ο κάποιος κάνει κακή χρήση της ισπανικής γλώσσας, τουλάχιστον ας ζητήσει βοήθεια από άλλους που την ξέρουν καλύτερα, έτσι δεν είναι; Οπως είπα, αν θέλεις να εκπροσωπήσεις τη μουσική μου και το λαό μου, και να βγάλεις λεφτά και να γίνεις εκατομμυριούχος από αυτό, αν μη τι άλλο έχεις το χρέος, απέναντι σε αυτούς που θα ξοδέψουν χρήματα γιά να αγοράσουν τον δίσκο σου, οι στίχοι σου να βγάζουν νόημα και να μπορούν να πουν πέντε πράγματα, αλλιώς ντροπιάζεις τη μουσική μας κι εγώ δεν έχω κανένα σεβασμό γιά αυτούς που θέλουν να «πιάσουν» στην αγορά τραγουδώντας βλακείες. Αν το κάνεις αυτό, στην πραγματικότητα βυθίζεις την εικόνα της κουλτούρας μας ακόμα περισσότερο.

- Εσύ πιστεύεις πως αυτό συμβαίνει λόγω έλλειψης παιδείας;


- Οχι. Πιστεύω πως συμβαίνει λόγω του φουσκωμένου «εγώ» κάποιων. Ξέρεις, σε στύλ «εμένα κανένας δεν μπορεί να μου πει κουβέντα γιά τη μουσική μου». Τί πράγμα; Λάθος φίλε. Αν θέλεις να λέγεσαι εκπρόσωπος της μουσικής μας πρέπει να νοιάζεσαι και γιά άλλα πράγματα εκτός από τα λεφτά.

- Επειδή υποπτεύομαι πως αναφέρεσαι σε πολύ συγκεκριμένα άτομα, εγώ ρώτησα γιά όλη αυτή την ομάδα καλλιτεχνών που σήμερα τοποθετείται κάτω από την ετικέττα “salsa dura” και τα γενικά μουσικά χαρακτηριστικά αυτής της φάσης.

- ‘Ακου να σου πω : σ’ εμένα ήρθε κάποιος και μου λέει, έχω ένα κομμάτι που λέγεται “Estoy Arrepentido” και είναι αργό, σε στυλ salsa romantica, αλλά εμένα μου άρεσε το κομμάτι, είχε ωραίους στίχους, και το έβαλα στον δίσκο μου. Δεν με ενδιαφέρει η salsa dura, εμένα με ενδιαφέρει η καλή salsa, η καλή μουσική όπως κι αν λέγεται, που να έχει ποικιλία και ομορφιά. Η salsa dura, που παίζουνε συνέχεια γρήγορα, μετά από λίγο κουράζει. Πόσα σόλα δηλαδή θα παίξεις; ‘Αλλο salsa, άλλο descarga (σ.σ. : μουσική φόρμα με στοιχειώδη δομή και συνεχή αυτοσχεδιασμό από τους μουσικούς). Ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό, να καλέσει πέντε guest μουσικούς και να αρχίσουν να σολάρουν, αλλά ποιό είναι το νόημα να το κάνεις συνέχεια;

- Καί ποιά είναι γνώμη σου γιά όλο αυτό το πλήθος διασκευών παλιών κομματιών που είναι τόσο της μόδας τα τελευταία χρόνια σε αυτού του είδους την salsa;

- Ω Θεέ μου, αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Είναι, απλώς, δείγμα της έλλειψης αναζήτησης νέων τραγουδιών και νέων δημιουργών, γιατί το να κάνεις διασκευές κομματιών που έγιναν επιτυχίες πρίν 30 χρόνια είναι η εύκολη λύση, αλλά εγώ δεν βλέπω κανένα απολύτως λόγο σε αυτό. Στον δικό μου δίσκο έβαλα μόνο μία διασκευή, το “Bandera” του Tony Pabon, αλλά το άλλαξα εντελώς, μέχρι και καινούριους στίχους έβαλα, ώστε να γίνει ένα σχεδόν διαφορετικό τραγούδι.

- Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι από τους σύγχρονους καλλιτέχνες της “salsa dura” κάνουν διασκευές που είναι σχεδόν απαράλλαχτες με τα αυθεντικά κομμάτια, κι απλώς αλλάζει η φωνή του τραγουδιστή, που συνήθως μάλιστα είναι πολύ κατώτερος από τους παλιούς τραγουδιστές που τα πρωτοείπαν.

- Ακριβώς. Τίποτα, απλά ψάχνουν να βρουν μιά φόρμουλα γιά να πουλήσουν εύκολα δίσκους, τίποτα παραπάνω, κι αυτό που κάνουν το βρίσκω πάρα πολύ βαρετό. Για εμένα, κοροϊδεύουν τον κόσμο πλασάροντας τους αυτά τα κομμάτια που ήδη έχουν παιχτεί, αλλά ο κόσμος προτιμά τις αυθεντικές εκτελέσεις, γιατί ποιός ο λόγος να ακούσει τις καινούριες όταν οι παλιές είναι καλύτερες; Εντάξει, και ο Palmieri και ο Barretto και ο Larry Harlow ηχογράφησαν πολλές διασκευές παλιών κουβανέζικων τραγουδιών, όμως πρώτον, το έκαναν με πολύ πιό προσωπικό και δημιουργικό τρόπο, δεύτερον δεν γέμιζαν τους δίσκους τους από το πρώτο ως το τελευταίο κομμάτι με διασκευές, έτσι δεν είναι; Αλλιώς, τί θα προσφέρεις στον κόσμο που πληρώνει γιά να αγοράσει τη μουσική σου; Λοιπόν, πρέπει να δώσεις στον κόσμο νέα τραγούδια, φρέσκα ακούσματα, όπως προσπαθώ να κάνω εγώ, με τα τραγούδια του δίσκου μου που αποτελούν την δική μου ταυτότητα ως μουσικού.

- Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, έστω κι αν οι δημιουργικές διασκευές πάντα έχουν ένα ενδιαφέρον. Αλλά όμως, σήμερα, πού είναι οι συνθέτες της salsa;

- Συνθέτες υπάρχουν ακόμα, αλλά αυτοί που κάνουν δίσκους δεν ζητούν πιά τα κομμάτια τους, γιατί το μόνο που τους νοιάζει είναι ο εύκολος τρόπος να κάνουν ένα χιτ. Εγώ σκέφτομαι τελείως διαφορετικά. Γιά παράδειγμα, πολλοί με ρωτούσαν γιατί δεν κάνω έναν δίσκο latin jazz. Μα γιατί να κάνω έναν τέτοιο δίσκο, αφού δεν είμαι τζαζίστας; Μπορεί να έχω παίξει με πολλούς τζαζίστες αλλά θεωρώ ότι ακόμα μαθαίνω την salsa, τίποτα παραπάνω. ‘Αλλοι, πάλι, επειδή είμαι timbalero και bongosero, περίμεναν έναν δίσκο σε στυλ descarga, τίγκα στα σόλα και στα τύμπανα και λοιπά, όμως εγώ το μόνο που ήθελα είναι να κάνω έναν δίσκο ΑΠΛΟ, ρυθμικό, με καινούρια τραγούδια και καινούριους στίχους. Καλή, φρέσκια χορευτική μουσική, αυτό μου αρέσει κι αυτό θέλω να κάνω.

- Και νομίζω ότι το κατάφερες μιά χαρά.

- Ξέρεις πώς ηχογραφούνται σήμερα οι δίσκοι; Πρώτα απ΄όλα, στο στούντιο βάζουν να δουλεύει ένα click track, σα να λέμε ένας ηλεκτρονικός μετρονόμος, και πάνω στον μετρονόμο ο κάθε μουσικός ηχογραφεί το μέρος του. Αν είναι δυνατόν! Τον μετρονόμο τον χρησιμοποείς γιά μελέτη, άντε και γιά να ηχογραφήσεις jingles που διαρκούν 20 δευτερόλεπτα και η ακρίβεια είναι σημαντική, αλλά γιά να γράψεις χορευτική μουσική να βάλεις μετρονόμο; Μα στην χορευτική μουσική ο ρυθμός πρέπει να είναι ζωντανός, να αναπνέει, δεν χρειάζεται να είναι μαθηματικά τέλειος, γιατί εμείς που τον παίζουμε είμαστε ανθρώπινα όντα, δεν είμαστε τέλειοι, κι αυτό που παίζουμε παράγει μιά δόνηση φυσική, ανθρώπινη. Αν προσπαθείς ν’ ακολουθείς μιά μηχανή, η μουσική σου θ’ ακούγεται κι αυτή μηχανική. Οταν πήγα στο στούντιο να γράψω τον δίσκο, μου λέει ο ηχολήπτης, σε τί τέμπο θες να βάλω τον μετρονόμο; Και του λέω, ούτε να το σκεφτείς να βάλεις μετρονόμο! Αυτό είναι χορευτική μουσική και εμείς οι μουσικοί θα την παίξουμε με τον δικό μας ρυθμό. Σε διαβεβαιώ πως μπορώ να ξεχωρίσω από μίλια μακριά τους δίσκους που έχουν ηχογραφηθεί πάνω σε μετρονόμο, μιλάμε κάνουνε μπαμ!

- Jimmy, τί είδους μουσική ακούς στο σπίτι, έτσι, γιά πάρτη σου;


- Ενα σωρό διαφορετικά πράγματα. Μου αρέσει η μουσική της Βραζιλίας, η παλιά κουβανέζικη μουσική, η jazz, ο Miles Davis, o Buddy Rich, o Arsenio Rodriguez, o Cachao, η Orquesta Aragon, o Tito Rodriguez, o Tito Puente, o Machito… ακόμα, ακούω πολλή κλασική μουσική.

- Και από salsa;

- Μου αρέσουν πολύ οι Libre, αρκετοί δίσκοι του Ray Barretto, η charanga του Johnny Pacheco, o Eddie Palmieri όταν ηχογραφούσε με την La Perfecta, η Sonora Ponceña, o Roberto Roena, o Bobby Valentin, κι άλλοι πολλοί που δεν μου έρχονται τώρα.

- Πώς θα ήθελες να «κλείσεις» την συνέντευξη;


- Λέγοντας ότι από την πρώτη μου επίσκεψη στην Ελλάδα είμαι γοητευμένος και ο κόσμος μας έχει φερθεί καταπληκτικά. Ακόμα, θέλω να πω πώς, σαν καλλιτέχνης, σκοπός μου είναι να κάνω μουσική τέτοια που όποιος ξοδέψει τα χρήματα του γιά να την αγοράσει, να θεωρήσει πως έπιασαν τόπο. Κι όσο μπορώ, να εκπροσωπήσω τη μουσική και την κουλτούρα μας στο πιό ψηλό επίπεδο που μού είναι δυνατό, και να σκέφτομαι πάντα τον κόσμο, το κοινό, γιατί χωρίς το κοινό όλοι εμείς δεν είμαστε απολύτως τίποτα.


Προηγούμενη σελίδα

Πρόσφατα άρθρα
1. "Το τραγούδι μου έχει συναίσθημα, συνείδηση, καρδιά": μια συνέντευξη του Ray de la Paz.
διαβάστε το...
2. OMARA PORTUONDO : "Είμαι πλούσια απο την κουλτούρα της Κούβας" (συνέντευξη στον Β.Σ.)
διαβάστε το...
3. ALFREDO DE LA FE : "H Salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα".
διαβάστε το...
4. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( Tito Puente ) ΚΙ ΕΓΩ
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
6. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
7. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
8. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
9. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN