Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 26/6/2017
latinmusic category

Σελίδα 2 από 2





- Πώς και γιατί αποφάσισες να φύγεις από την μπάντα του Barretto;

- Κοίτα, αποφάσισα να φύγω όταν ο Barretto άρχισε να επεξεργάζεται την ιδέα να φτιάξει ένα μικρότερο γκρουπ για να παίζει latin jazz, κάτι που τον ενδιέφερε ήδη από τότε, οπότε αρκετοί από τους μουσικούς του άρχισαν να ψάχνουν για άλλες δουλειές. Εκεί λοιπόν, γύρω στο 1981, μια μέρα έτρωγα σε ένα εστιατόριο και μπήκε ο Louie Ramirez, με είδε, καθίσαμε μαζί κι αρχίσαμε να μιλάμε.

- Αλήθεια, πώς γνωριστήκατε με τον Louie Ramirez;

- Αυτό έγινε πολύ παλιότερα, στη δεκαετία του 70, σε μια ετήσια εκδήλωση που λεγόταν “The Latin N. Y. Awards”. Ο Louie ήταν ο μαέστρος της ορχήστρας που έπαιζε στη διάρκεια της εκδήλωσης.

- Αυτά ήταν τα βραβεία που είχε καθιερώσει ο Izzy Sanabria;

- Ακριβώς, ήταν ο εμπνευστής τους και εκδότης του περιοδικού “Latin N.Y.”. Σε εκείνη την εκδήλωση, ο Eddie Temporal και εγώ κάναμε coro με την ορχήστρα του Louie, που συνόδευσε τον Cheo Feliciano, τον Pete “El Conde” Rodriguez και τον Ismael Quintana. Φοβερό σόου, πολύ καλή φάση. Μετά το τέλος, μου λέει ο Louie Ramirez, δώσε μου το τηλέφωνο σου, να σε φωνάζω σε τίποτα δουλειές, στούντιο και τέτοια, πράγμα που έγινε και κάναμε διάφορα μικροπράγματα μαζί. Εκείνη τη μέρα πάντως, στο εστιατόριο, μου λέει, Ray έχω μια πρόταση από μία παραγωγό από την Καλιφόρνια, ονόματι Johnnie Figueras, που μαζί με έναν άλλο παραγωγό, τον Jose Silva, έχουν ρίξει την ιδέα να πάρουμε τίς μπαλάντες που κάνουνε σουξέ αυτή την εποχή, από καλλιτέχνες όπως ο Julio Iglesias, o Emmanuel, o Napoleon, o Raphael και άλλοι, και να τις ενορχηστρώσουμε σε στυλ salsa.

- Δηλαδή η αρχική ιδέα ήταν εκείνων των παραγωγών ;

- Ναι.

- Που να ήξεραν τι αντίκτυπο θα είχε στη salsa, ε;

- Ακριβώς. ‘Αλλαξε ολοκληρωτικά την πορεία αυτής της μουσικής. Ετσι γεννήθηκε η salsa romantica.

- Ωστόσο, αν την υλοποίηση εκείνης της ιδέας την είχε αναλάβει άλλος από τον Louie Ramirez είναι πολύ πιθανόν να μην είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά.

- Σωστά. Πρόσεξε λοιπόν : o Louie μου είπε, εδώ έχω την λίστα με τα κομμάτια που θα γράψουμε κι οι τραγουδιστές θα είναι ο Jose Alberto “El Canario”, o Piro Allen, αδερφός του Tito Allen, κι εσύ. Διάλεξε τα τραγούδια που προτιμάς να πεις κι εγώ θα τα ενορχηστρώσω στον τόνο σου. Μάλιστα ήταν κι ένας άλλος τραγουδιστής που αρχικά ήταν στο πλάνο, ένας Chegui Torres, αλλά δεν ξέρω τί έγινε και δεν εμφανίστηκε ποτέ στο στούντιο, οπότε εγώ είπα και τα δικά του τραγούδια. Ο Louie μου είχε δώσει μια κασέτα και τα είχα μάθει στο σπίτι κι όταν πήγα στο στούντιο, είπα πρώτα το “Estar Enamorado”. Και το είπα μια κι έξω! Κι όλα τ΄άλλα κομμάτια, τα “Todo se derrumbo”, “O me quieres o me dejas” και “Simple magica”, το ίδιο. Ούτε δεύτερη εγγραφή ούτε τίποτα, οι βερσιόν που ακούς στον δίσκο είναι οι μοναδικές που τραγούδησα στο στούντιο.

- Από εκείνο τον θρυλικό δίσκο, το “Noche Caliente”, πάντως, τα τραγούδια που είπες εσύ έγιναν μακράν οι μεγαλύτερες επιτυχίες.

- Ναί, βασικά το “Estar enamorado” και το “Todo se derrumbo” ήταν τα κομμάτια που μας άνοιξαν τις πόρτες στην αγορά.

- Τί έγινε, λοιπόν, με το που κυκλοφόρησε ο δίσκος;

- Πω πω! Μην το συζητάς. Κάθε μέρα και κάθε ώρα παίζονταν τα κομμάτια στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, παντού. Βλέπεις, η εταιρεία, η K-Tel, είχε μεγάλη δύναμη προώθησης προϊόντων. Τα έβαζαν πρίν από τις σαπουνόπερες, πριν από τις ταινίες, μιλάμε για τρομερό promotion. Ετσι, ο δίσκος άρχισε να γίνεται τεράστια επιτυχία και μάλιστα, να πουλάει σαν τρελός στην Κεντρική και τη Νότια Αμερική. Μην συζητάς, το “Noche Caliente” κυριολεκτικά σάρωσε τα πάντα τότε.

- Σε τί αποδίδεις την τόσο τεράστια επιτυχία εκείνου του δίσκου – πέρα, βέβαια, από το γεγονός πως πράγματι πρέσβευε κάτι διαφορετικό στη salsa;

- Ηταν κάτι διαφορετικό, όπως λες, κι ακόμα είναι σημαντικό ότι τα τραγούδια ήταν ήδη πασίγνωστα, επειδή είχαν γίνει μεγάλες επιτυχίες σαν μπαλάντες. Επίσης, μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι στίχοι των τραγουδιών, που ήταν πολύ καλογραμμένοι και αφηγούνταν ολοκληρωμένες ιστορίες. Και, αν και δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μου, φαίνεται πως η δική μου φωνή και το στύλ που τα τραγούδησα βοήθησε αρκετά στην επιτυχία τους.

- Φυσικά και βοήθησε, όπως και οι ενορχηστρώσεις του Ramirez.


- Ναι βέβαια, του Louie Ramirez και του Isidro Infante που ήταν ο άλλος ενορχηστρωτής του δίσκου. Αλλά θέλω να σου πω ότι το σουξέ του “Noche Caliente” ήταν τόσο μεγάλο που μας αιφνιδίασε όλους. Αμέσως μετά, πήγαμε με τον Louie στη Βενεζουέλα και μείναμε σχεδόν δύο μήνες, παίζοντας κυριολεκτικά κάθε βράδυ σε όλη τη χώρα. Μια μέρα, εμφανιστήκαμε στο “Radio Caracas Television” για μια συνέντευξη και βγαίνοντας μετά από το κτίριο, είδαμε πως είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος απ΄έξω και με το που μας είδαν άρχισαν όλοι, ακόμα και τα παιδάκια, να τραγουδάνε το “Estar enamorado”! Φαντάσου ότι ακόμα και σήμερα, ειδικά στη Βενεζουέλα, αυτά τα κομμάτια παίζονται ακόμα στο ραδιόφωνο, ύστερα από τόσα χρόνια, λες και βγήκαν μόλις χτες. Τόσοι και τόσοι άνθρωποι ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν κι έκαναν παιδιά ακούγοντας εκείνα τα τραγούδια. Δεν είναι υπέροχο;

- Στ΄αλήθεια είναι. Και από το “Noche Caliente” ξεκίνησε η δική σου συνεργασία με τον Louie Ramirez, που έμελλε να δώσει το πιό επιτυχημένο ντουέτο στην ιστορία της salsa, μετά τον Willie Colon και τον Hector Lavoe. Κάνατε μαζί άλλους πέντε δίσκους, από τους οποίους βγήκαν κι άλλα μεγάλα χιτς, όπως το “Yo Soy Aquel”, το “Mentirosa”, το "Timbalero" (δείτε το βίντεο), το “Lluvia”...

- ...και το “Ladron de tu amor”, που επίσης χάλασε κόσμο. Αν θες να ξέρεις, το κομμάτι εκείνο ακουγόταν πρώτα σε μια βενεζουελάνικη σαπουνόπερα και το είχε γράψει ένας ντόπιος συνθέτης. Στην πρώτη βερσιόν ήταν, βέβαια, μπαλάντα, με μια πολύ ωραία μελωδία που έλεγε “aquella noche un vagabundo cambio tu risa en amargura…”. Πολύ όμορφο κομμάτι. Λοιπόν, εκείνη την σαπουνόπερα την παρακολουθούσε φανατικά η γυναίκα μου και μια μέρα που κάθισα μαζί της στην τηλεόραση, άκουσα το “Ladron de tu amor” και μου άρεσε. Και γυρνάει η γυναίκα μου και μου λέει, Ray γιατί δεν το φτιάχνετε να το πείτε σαν salsa; Το πρότεινα λοιπόν στον Louie Ramirez, ο οποίος μου απάντησε, αν μπορώ να το προσαρμόσω στο clave, κανένα πρόβλημα. Μου λέει, τραγούδα το λίγο. Αρχισα να το τραγουδάω κι όσο εγώ έλεγα, εκείνος έφτιαχνε μέσα στο μυαλό του τη φόρμα. Στο τέλος μου λέει, εντάξει, το έχω. Θα το ενορχηστρώσω.



- Και του έκανε καταπληκτική ενορχήστρωση, με βιολιά και μεγάλη ορχήστρα. Και τί σουξέ, ε;


- Τρομερό!

- Ray, θέλω να σου κάνω μια ερώτηση : από όλη εκείνη την επιτυχία σας στη δεκαετία του 80 και τους εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους που πουλήσατε, εσείς βγάλατε χρήματα;

- Θα μπορούσαμε να έχουμε βγάλει πολύ περισσότερα, αλλά ένα πρόβλημα που είχαμε ήταν ότι ο Louie φοβόταν τα αεροπλάνα και έχω μείνει με την εντύπωση πως απέρριπτε πολλές προτάσεις για συναυλίες λόγω εκείνου του φόβου του. Βέβαια ποτέ δεν μου είπε κάτι τέτοιο, και μιά και εκείνος χειριζόταν τις μπίζνες αυτές οι υποθέσεις δεν έφταναν ως εμένα, αλλά η γνώμη μου είναι πως αυτό πρέπει να συνέβαινε.

- Από τις πωλήσεις των δίσκων κερδίζατε;


- Οχι. Από τους δίσκους κέρδιζαν κυρίως οι συνθέτες.

- Εχεις ιδέα για τί νούμερα πωλήσεων μιλάμε;

- Ακριβή στοιχεία δεν έχω, αλλά μου έχουν πει πως το “Noche Caliente” πούλησε γύρω στις 800.000 κόπιες.

- Απίστευτο!

- Αλλά δεν έχεις ακούσει το καλύτερο : ακριβώς πάνω στη φάση που το “Noche Caliente” βρισκόταν στην κορυφή των πωλήσεων, η δισκογραφική εταιρεία κήρυξε πτώχευση! Δηλαδή, μάζεψαν τα λεφτά από τον δίσκο και μετά, μην τους είδατε...

- Σοβαρά;

- Σοβαρότατα.

- Ray, ποιό πιστεύεις πως ήταν το μυστικό της επιτυχίας του ντουέτου Louie Ramirez & Ray de la Paz, που όχι μόνο έβγαλε κομμάτια που αγαπήθηκαν σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική αλλά ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, αρέσουν και εκτιμώνται ακόμα και σε μια χώρα όπως η Ελλάδα;


- Πιστεύω πως το μυστικό ήταν η χημεία ανάμεσα στον Louie Ramirez και σ΄εμένα. Οι ενορχηστρώσεις του κι οι ερμηνείες μου σε συνδυασμό. Αλλά και κάτι ακόμα : εμείς ουσιαστικά απευθυνθήκαμε περισσότερο στις γυναίκες, στο γυναικείο κοινό, καθώς τα τραγούδια μας μιλούσαν πολύ για την ομορφιά, τον έρωτα και την αγάπη. Αν με ρωτάς, αυτός είναι ο λόγος που και ο Gilberto Santa Rosa έχει τόση επιτυχία σήμερα. Παλιά, ο Gilberto τραγουδούσε σε στυλ πιό “guarachero”, πιό αυτοσχεδιαστικό και πιό κοντά στο ύφος των αυθεντικών salseros, αλλά έγινε πολύ πιό δημοφιλής όταν το γύρισε στη salsa romantica, γιατί αυτό τραγουδάει πιά, κι ας μην το παραδέχεται ο ίδιος – κι όμως, αυτή η αλλαγή του χάρισε τόση επιτυχία. Η salsa romantica, που ο Louie Ramirez κι εγώ παίζαμε πρίν από αυτόν.

- Ηρθε όμως κάποια στιγμή στην δεκαετία του 80 που η επιτυχημένη συνεργασία σου με τον Louie Ramirez διακόπηκε απότομα. Γιατί συνέβη αυτό;

- Γιατί είχαμε διαφορετικές ιδέες ως προς τη μουσική που ο καθένας ήθελε να κάνει από ένα σημείο και μετά. Από τη μία ο Louie ήθελε να φύγει από την salsa romantica και να φτιάξει άλλου είδους μπάντα, ενώ εγώ σκεφτόμουν ότι είχε έρθει καιρός να κάνω την δική μου ορχήστρα. Οπότε, αποφασίσαμε να μην συνεχίσουμε μαζί κι αυτή η απόφαση πάρθηκε πολύ φιλικά, χωρίς να χαλάσει η μεταξύ μας σχέση. Με την δική μου ορχήστρα πήγα πολύ καλά, ταξίδεψα σε πολλές χώρες και έκανα επιτυχίες όπως το “Si vivir contigo” που ακούστηκε αρκετά στην εποχή του.

- Ξεκινώντας μια καριέρα σόλο καλλιτέχνη, ποιά ήταν ακριβώς η ιδέα, ο μουσικός σου στόχος; Τί είδους salsa ήθελες να κάνεις;

- Ηθελα να παίξω λίγο απ΄όλα κι όχι να μπώ κάτω από την ταμπέλα ενός συγκεκριμένου στύλ. Να πω boleros, salsa romantica, πιό ρυθμικά κομμάτια, son montuno, γενικά πολλά διαφορετικά πράγματα. Το πρόβλημα ήταν πως ενώ ο πρώτος μου δίσκος, το “Estoy Como Nunca” πήγε καλά, στον δεύτερο, το “Como Tu Quieras”, η δισκογραφική εταιρεία δεν πρόσφερε την προώθηση που πιστεύω πως άξιζε στο άλμπουμ και σε εμένα. Παρά ταύτα, έκανε αξιόλογες πωλήσεις επειδή το έπαιζαν πολύ οι DJ στα κλάμπ και ο κόσμος ρωτούσε και ύστερα πήγαινε κι αγόραζε τον δίσκο.

- Μετά από αυτό, λοιπόν, υπέγραψες στην RMM;

- Ακριβώς, και ηχογράφησα το άλμπουμ “Preparate Bailador”, που ήταν ο τελευταίος δίσκος στον οποίο συμμετείχε ο Louie Ramirez πριν πεθάνει.



- Ναι αλλά προηγουμένως είχατε κάνει μαζί το “Otra Noche Caliente”.


- Ναί, σωστά!

- Στο “Otra Noche Caliente” το δίδυμο Louie Ramirez – Ray de la Paz ενώθηκε για τελευταία φορά. Πως λειτούργησε εκείνη η συνεργασία σας;


- Αρκετά καλά, αλλά σε αυτή τη φάση εγώ τα πήγαινα πολύ καλά με την δική μου ορχήστρα κι ήταν ο ιδιοκτήτης της RMM, ο Ralph Mercado που επέμενε στην επανένωση μας κι έλεγε πως ο κόσμος περίμενε πώς και πώς εκείνο το βήμα και λοιπά και λοιπά. Τελικά με έπεισε και ανέστειλα προσωρινά τις δραστηριότητες της δικής μου ορχήστρας για να ηχογραφήσω με τον Louie το “Otra Noche Caliente”. Ο δίσκος έγινε επιτυχία, αν και όχι τόσο μεγάλη όσο οι παλιές μας συνεργασίες, αλλά εντάξει, πήγε καλά.

- Τί γνώμη έχεις εσύ για εκείνο το άλμπουμ;

 - Χμμμ...θα μπορούσε να έχει γίνει πολύ καλύτερο. Η αλήθεια είναι πως όλη εκείνη η φάση της τελευταίας συνεργασίας μας ήταν λιγάκι ζορισμένη, κάπως τεχνητή αν καταλαβαίνεις, κι αυτό πιστεύω πως φαίνεται στο αποτέλεσμα του δίσκου.

- Πάντως, το “Preparate Bailador” που ακολούθησε ήταν ένας πολύ καλύτερος δίσκος.

-  Χωρίς αμφιβολία. Κι αυτό γιατί ο Louie κι εγώ διαλέξαμε προσωπικά τους μουσικούς, με αποτέλεσμα ο ήχος να είναι διαφορετικός από τους άλλους δίσκους της RMM, στους οποίους μονίμως ηχογραφούσαν οι ίδιοι μουσικοί στην ορχήστρα, ανεξαρτήτως του καλλιτέχνη-τραγουδιστή. Δυστυχώς, ο Louie Ramirez πέθανε πρίν την ολοκλήρωση του δίσκου και η κοινή απόφαση ήταν να κυκλοφορήσει στο όνομα μου και να αναγραφεί στο οπισθόφυλλο πως το άλμπουμ ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του, όπως και έγινε.

- Μια άλλη αξιομνημόνευτη στιγμή των χρόνων σου στην RMM ήταν η συμμετοχή σου στο περίφημο άλμπουμ “La Combinacion Perfecta” με τα φωνητικά ντουέτα όλων των αστεριών της εταιρείας, όπου εσύ τραγούδησες μαζί με τον Cheo Feliciano ένα τραγούδι αφιερωμένο στη μνήμη του Louie Ramirez. Τί θα μου πεις για εκείνη την εμπειρία;

- Πραγματικά ήταν μια μεγάλη στιγμή για εμένα. Για φαντάσου, να τραγουδήσω μαζί με τον Cheo! Πάντα τον αγαπούσα και τον εκτιμούσα πολύ βαθιά, και βρεθήκαμε να τραγουδάμε μαζί στην σκηνή του Madison Square Garden. Ενιωθα ότι πετούσα! Παρεμπιπτόντως, πρίν λίγο καιρό έγινε ένα μεγάλο κονσέρτο με τον Cheo και τον Ismael Miranda και τιμής ένεκεν οι τραγουδιστές της Spanish Harlem Orchestra, δηλαδή ο Marcos, o Willie κι εγώ, τους κάναμε coro. Και κάποια στιγμή λέει στο μικρόφωνο ο Cheo, για να είμαι ειλικρινής ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές είναι εκείνος ο κύριος εκεί, και δείχνει εμένα. Ο κόσμος άρχισε να χειροκροτεί κι εγώ αισθάνθηκα καταπληκτικά.

- Η συνολική σου εμπειρία από την RMM ποιά ήταν;


- Για να είμαι ειλικρινής, θα έλεγα τραυματική. Πιστεύω πως ποτέ δεν έδωσαν την πρέπουσα σημασία σ΄εμένα και στη μουσική μου, ενώ αντιθέτως είχαν πάντα τους ίδιους τέσσερις-πέντε καλλιτέχνες που τους είχαν στα ώπα-ώπα, χωρίς να δίνουν καμμία σημασία στους υπόλοιπους, αλλά και χωρίς να τους αποδεσμεύουν από τα συμβόλαια τους, για να μην πάνε σε άλλες εταιρείες και τους κάνουν ανταγωνισμό. Αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε, οπότε πήγα σε έναν δικηγόρο κι αυτός έστειλε μια επιστολή στην εταιρεία που τους έγραφε πως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να υποχρεώσουν ένα καλλιτέχνη να πεθάνει της πείνας και ότι έπρεπε να με αφήσουν να πάω σε άλλη εταιρεία, πράγμα που μπορούσε να γίνει με δικαστικό ή με φιλικό τρόπο. Σε δύο εβδομάδες μου έστειλαν σπίτι το συμβόλαιο μου υπογεγραμμένο με την ένδειξη «παύει να ισχύει». Μετά από αυτό, άρχισα να δουλεύω σαν guest με διάφορους καλλιτέχνες, όπως με τον Johnny Polanco και την Orquesta Amistad.

- Ωσπου σχηματίσθηκε η Spanish Harlem Orchestra και σου πρόσφεραν μία θέση τραγουδιστή, μαζί με τον Frankie Vazquez και τον Herman Olivera. Μίλησε μου για αυτή την ιστορική συνεύρεση.

- Η αλήθεια είναι πως η Spanish Harlem Orchestra γεννήθηκε από μία ιδέα ενός Εβραίου παραγωγού, του Aaron Levinson από την Φιλαδέλφεια. O Levinson είχε την οξυδέρκεια να σκεφτεί ένα όνομα με εμπορικές δυνατότητες, που θα έφερνε στο μυαλό λατινοαμερικάνικη μουσική αλλά θα ήταν εύκολο και για τον αγγλόφωνο να το απομνημονεύσει. Βλέπεις, το Spanish Harlem, ως τόπος και ως έννοια, είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο. Πράγματι, λοιπόν, αυτό το απλό όνομα, Spanish Harlem Orchestra, μας βοήθησε πάρα πολύ στο να επικοινωνήσουμε τόσο με τους Αμερικανούς όσο και με τους Ευρωπαίους, γιατί αν λεγόμασταν, ας πούμε, La Orquesta de Panchito Rodriguez δεν θα είχαμε καμμία τύχη σε όλο αυτό το κοινό.

- Οπότε, η κεντρική ιδέα της Spanish Harlem ήταν να «ξανακοιτάξει» τα παλιά κλασικά κομμάτια της salsa και να τα ηχογραφήσει με καινούριες ενορχηστρώσεις και ερμηνείες;

- Ακριβώς, να εισάγει ξανά αυτά τα κομμάτια στη σύγχρονη αγορά και μάλιστα ειπωμένα από τραγουδιστές με διακριτά και προσωπικά στύλ ερμηνείας.

- Ετσι, ύστερα από πολλά χρόνια προϋπηρεσίας στη salsa romantica, βρέθηκες να τραγουδάς ξανά «σκληρή» salsa, με μια τρομερή ορχήστρα. Πώς βίωσες αυτή την αλλαγή;

- Λοιπόν, το χάρηκα πάρα πολύ, γιατί πραγματικά νοσταλγούσα τον παλιό καλό καιρό κι ήθελα ξανά να τραγουδήσω αληθινή salsa. Αλλά κι ο περισσότερος κόσμος, οι παλιότεροι τουλάχιστον, ήξεραν πως ήμουν ικανός να τραγουδήσω σε αυτό το στυλ και να αυτοσχεδιάσω, και δεν ήμουν μόνο ρομαντικός τραγουδιστής, μάλιστα πολλοί μου έλεγαν, «τί γίνεται Ray, πότε θα ξανατραγουδήσεις salsa dura”; Οι Spanish Harlem ήρθαν, λοιπόν, πάνω στην ώρα και μαζί με τον Frankie Vaqzuez και τον Herman Olivera φτιάξαμε ένα τημ τραγουδιστών αληθινά «βαρέων βαρών»! Ο καθένας μας έχει το δικό τους ύφος και ηχόχρωμα κι όλοι είμαστε soneros (σ.σ. : αυτοσχεδιαστές) με πείρα και αναγνώριση. Για εμένα, λοιπόν, ήταν μεγάλη χαρά η συμμετοχή μου στην ορχήστρα, παρέα με αυτούς τους σπουδαίους τραγουδιστές που θεωρώ αδερφούς μου, συγχρόνως δε, ο πρώτος μας δίσκος έγινε μεγάλη επιτυχία και χρίσθηκε υποψήφιος για Grammy. Με το δεύτερο CD μας, το “Across 110th Street” κερδίσαμε όντως το Grammy κι επιπλέον κερδίσαμε το Billboard Award, καθώς και το World Music Award. Με τους Spanish Harlem έχω επισκεφθεί πάμπολλες χώρες – μόνο πέρσι, ήρθαμε 17 φορές στην Ευρώπη, τις 5 στην Αγγλία.

- Ray, στο κίνημα της λεγόμενης “salsa dura” της Νέας Υόρκης παρατηρούμε, πάντως, μία εμμονή των καλλιτεχνών στις διασκευές των παλιών salsa κομματιών, πολλές φορές μάλιστα χωρίς καν να αλλάζουν τις παλιές ενορχηστρώσεις – απλά, τις ξαναπαίζουν σε νέα ηχογράφηση και με κάποιο νέο τραγουδιστή. Παρ΄ότι οι Spanish Harlem Orchestra, καθώς και οι Soneros Del Barrio, κάνουν μια εξαιρετική δουλειά με αυθεντικές ενορχηστρώσεις και, άρα, δεν εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία, δε νομίζεις πως από την σύγχρονη «salsa dura” λείπει η δημιουργικότητα και η καλλιτεχνική ουσία;


- Κοίτα, αυτό που συμβαίνει είναι πως πάντα υπάρχουν κάποιοι που αναζητούν το εύκολο χρήμα και το κάνουν χρησιμοποιώντας εύκολες λύσεις. Γι΄αυτούς η πρώτη επιλογή είναι να πάρουν ένα παλιό, γνωστό κομμάτι και, με μόνη αλλαγή τη φωνή του τραγουδιστή, να το ξαναπαίξουν ολόιδιο και να το βγάλουν σε δίσκο. Το πρόβλημα είναι ότι ένα μέρος του σημερινού κοινού μπορεί να πιστέψει πράγματι ότι το κομμάτι είναι καινούριο.

- Εσύ σε τί πιστεύεις πως οφείλεται η παρακμή της salsa που όλοι βιώνουμε στην τελευταία δεκαετία;


- Στη Νέα Υόρκη, για την οποία μπορώ να μιλήσω από προσωπική εμπειρία, ένας πολύ σημαντικός λόγος αυτής της παρακμής είναι η έλλειψη παρουσίας της salsa, τώρα πιά, στο ραδιόφωνο. Πολύ απλά, οι νεοϋορκέζικοι σταθμοί έχουν περιθωριοποιήσει αυτή τη μουσική και δεν την βοηθούν στο ελάχιστο, ούτε σέβονται τους καλλιτέχνες της και τους μουσικούς της. Εντάξει, δέχομαι το γεγονός ότι η κουλτούρα της πόλης έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια, καθώς και η δημογραφία της : τώρα πιά υπάρχουν πάρα πολλοί Μεξικανοί, για παράδειγμα, αλλά όλοι έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση στη μουσική του γούστου τους κι όμως, δεν μπορείς να ακούσεις πιά καθόλου salsa στο ράδιο. Κανένα τραγούδι του Willie Rosario, τίποτα της Sonora Ponceña, του Pete “El Conde”, ούτε καν ένα τραγούδι του Tito Puente! Μα τί έλλειψη σεβασμού είναι αυτή; Ενας μουσικός γέννημα – θρέμμα της Νέας Υόρκης, που άφησε πίσω του τόση και τέτοια μουσική, ένας αληθινός θρύλος, κι όμως δεν σέβονται ούτε καν τον Tito Puente σήμερα. Αυτό είναι ύβρις! Δηλαδή, αν πας στην Αργεντινή θ΄ακούσεις και σήμερα τη μουσική του Carlos Gardel κι ας πέθανε πρίν από 80 χρόνια, γιατί υπάρχει σεβασμός γιά το ποιός υπήρξε και τί ήταν εκείνος ο άνθρωπος. Πως είναι δυνατόν, λέω, να μην παίζουν, έστω μιά στις τόσες, ένα τραγούδι του Puente ή του Tito Rodriguez, του άλλου μεγάλου της μουσικής μας; Και η ειρωνία είναι πως δεν τα παίζουν στη Νέα Υόρκη, αλλά αν πας στην Αργεντινή, στο Περού ή στην Κολομβία θ’ ακούσεις σίγουρα όλα αυτά τα τραγούδια, που τ΄ακούνε ακόμα με αγάπη, μαζί με τις δικές τους ντόπιες μουσικές. Και είναι κρίμα που η μεγάλη πορτορικάνικη οικογένεια της Νέας Υόρκης δεν μπορεί πιά ν΄ακούει τη δική της μουσική.

- Σε ό,τι αφορά τους σύγχρονους καλλιτέχνες της salsa, δεν πιστεύεις ότι έχουν κι αυτοί ευθύνη για την παρακμή αυτής της μουσικής;

- Οπωσδήποτε. Γιατί δεν υπάρχουν σήμερα σημαντικοί ενορχηστρωτές, συνθέτες και τραγουδιστές, με τη γνώση, τη δημιουργικότητα και το μεράκι των παλιών. Σήμερα, όλοι ψάχνουν τα φράγκα, κανείς δεν ασχολείται από αγάπη προς την τέχνη και τη μουσική.

- Κρίνοντας ως βετεράνος του είδους, τί πιστεύεις πως λείπει από τους σύγχρονους τραγουδιστές της salsa;

- Πρώτα απ΄όλα, να καταλάβουν πως τραγουδιστής δεν σημαίνει κάποιος που ανοίγει το στόμα του και κραυγάζει. Ο τραγουδιστής πρέπει να ξέρει να τραγουδάει με συναίσθημα, με νόημα, με σαφή αντίληψη του τί λέει, με σωστή εκφορά του λόγου για να καταλαβαίνει ο ακροατής τις λέξεις και τις φράσεις. Επιπλέον, ο sonero πρέπει να μάθει να αυτοσχεδιάζει κι αυτό θα το καταφέρει μελετώντας, διαβάζοντας, ακούγοντας άλλους τραγουδιστές, αναλύοντας τους μεγάλους μάστορες της παλιάς σχολής και αποθησαυρίζοντας γνώσεις και στοιχεία από εδώ κι από εκεί ώστε σιγά σιγά να «χτίσει» το προσωπικό του στυλ. Αλλά, όπως έχει πει σε μία συνέντευξη του ο Cano Estremera, «τραγουδιστές υπάρχουν πολλοί, soneros υπάρχουν λίγοι». Κι αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια και του βγάζω το καπέλο που την είπε.

- Κι ο Cano είναι, σίγουρα, πολύ μεγάλος sonero.

- Είναι σπουδαίος sonero και σπουδαίος τραγουδιστής, τον εκτιμώ και τον αγαπάω πολύ, κι ας λένε ό,τι θέλουν για τον ίδιο και τον χαρακτήρα του. Ο τύπος είναι σούπερ, ξέρει πώς να φτιάχνει τις καλύτερες ρίμες και να κάνει soneos που είναι ολοκληρωμένα σχόλια. Είναι απόλυτα αυθεντικός ο Cano.

- Συμφωνώ μαζί σου. Εσύ πώς θα περιέγραφες το «στυλ του Ray de la Paz”;

- Θα έλεγα πως το «στυλ του Ray de la Paz» το χρωστάω κατ΄αρχήν στον κόσμο, γιατί δεν ξέρω αν το κάνω καλά ή όχι, αλλά φαίνεται πως αρέσει στο κοινό. Θα έλεγα πως περιέχει συναίσθημα, συνείδηση, καρδιά πάνω απ΄όλα, γιατί βάζω όλη μου την καρδιά και την ψυχή σ΄αυτό που κάνω. Οταν λέω ένα κομμάτι, δεν τραγουδάω έτσι για να τραγουδάω, αλλά απολαμβάνω την μοναδική εκείνη στιγμή και θέλω ο κόσμος που με ακούει να νιώθει καλά, να παίρνει χαρά από αυτό που του δίνω.

- Τί σε παρακινεί, ποιό είναι το κίνητρο σου;

- Η αντίδραση του κοινού.

- Η αντίδραση την στιγμή που τραγουδάς ή το χειροκρότημα στο τέλος;

- Οταν την στιγμή που τραγουδάω βλέπω τον κόσμο να χορεύει στην πίστα κι όσους δεν χορεύουν να ακούνε και να φαίνεται πως περνούν καλά, αυτό για εμένα είναι η βιταμίνη μου και με κάνει να θέλω να τους δώσω ακόμα παραπάνω, να δώσω το 120% του εαυτού μου. Γιατί πάντοτε δίνω στον κόσμο ό,τι έχω και μου είναι αδιάφορο αν από κάτω βρίσκονται 2 ή 200 άτομα, για μένα είναι το ίδιο, γιατί εγώ είμαι ένας από αυτούς και τους δίνομαι πάντα ολοκληρωτικά. Το χρήμα για εμένα δεν είναι σημαντικό, σημαντική είναι η τέχνη, η μουσική που την αγαπάω τόσο και τρέχει στις φλέβες μου. Το τραγούδι είναι το δώρο που μου έδωσε ο Θεός κι ό,τι έχω κάνει και καταφέρει ως τώρα το χρωστάω σε Εκείνον κι αυτό εδώ το λαρύγγι : είμαι οικογενειάρχης εδώ και 31 χρόνια, έχω το σπίτι μου και τα παιδιά μου που τους έχω δώσει καλή μόρφωση, δεν είμαι βέβαια εκατομμυριούχος αλλά δόξα τω Θεώ ζώ άνετα και δεν μου λείπει τίποτα. Εχω πολλούς φίλους που με αγαπούν και τους αγαπώ κι αυτό για εμένα αξίζει πιό πολύ από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου.

- Τί άλλο θα ήθελες να κάνεις στο μέλλον που δεν έχεις καταφέρει ως τώρα;

- Θα ήθελα πάρα πολύ να γράψω έναν δίσκο με ορχήστρα εγχόρδων. Ακόμα καλύτερα, με συμφωνική ορχήστρα.

- Τί είδος μουσικής θα ήθελες να ερμηνεύσεις με μία τέτοια ορχήστρα;

- Boleros. Αυτό ήταν πάντα το όνειρο μου κι ελπίζω να το πραγματοποιήσω σ΄αυτή την ζωή. Κι αν δεν είναι γραφτό να το κάνω με συμφωνική ορχήστρα, τουλάχιστον με μια μεγάλη μπάντα, στο στυλ του Tito Puente, με 16 – 18 μουσικούς, δυνατές ενορχηστρώσεις και μερικά εκπληκτικά boleros.

- Αλήθεια, ποιό είναι το αγαπημένο σου bolero;

- Ου...είναι τόσο πολλά που αγαπώ πολύ. Ενα από τα αγαπημένα μου είναι σίγουρα το “Simplemente una ilusion” του Gilberto Monroig, που λέει πάρα πολλά πράγματα σ΄εμένα. Βλέπεις, κατά βάθος είμαι πολύ ρομαντικός τύπος και πάντα στα live θα τραγουδήσω τα boleros μου και σ΄όποιους αρέσει, γιατί αυτός είμαι και ό,τι κι αν τραγουδάω, κάποια στιγμή θα κάνω μια παύση και θα αφιερώσω λίγο χρόνο στον ρομαντισμό και στον έρωτα, ερμηνεύοντας ένα bolero. Είναι πολύ κρίμα που σήμερα το bolero τείνει να ξεχαστεί από τους καλλιτέχνες της salsa, γιατί το κοινό πάντοτε απολαμβάνει εκείνη την στιγμή σε μια συναυλία. Ακόμα κι αν δεν χορέψουν, θα δεις τα ζευγάρια να κρατιούνται από το χέρι, να κοιτιούνται στα μάτια, να μιλούν ψιθυριστά, κι αυτό είναι τόσο όμορφο...Αλλά ως και στη Νέα Υόρκη, έχουν ξεχάσει το bolero και το έχουν αντικαταστήσει πιά με την bachata. Αλλά πως είναι δυνατόν να αντικαταστήσεις το κλασικό, το αληθινό bolero με την bachata; Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω.

- Ούτε κι εγώ! Και κάπου εδώ, Ray, φτάνουμε στο τέλος αυτής της χορταστικής συνέντευξης. Κάτι τελευταίο που θα ήθελες να προσθέσεις;

- Οχι, απλά να σε ευχαριστήσω για αυτή την συνέντευξη και να στείλω ένα χαιρετισμό από καρδιάς σε όλους όσους την διαβάσουν και να τους ευχαριστήσω και αυτούς γιά την υποστήριξη στη λατινοαμερικάνικη μουσική και την salsa. Θεού θέλοντος, θα τα ξαναπούμε σύντομα.


Προηγούμενη σελίδα

Πρόσφατα άρθρα
1. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
2. OMARA PORTUONDO : "Είμαι πλούσια απο την κουλτούρα της Κούβας" (συνέντευξη στον Β.Σ.)
διαβάστε το...
3. ALFREDO DE LA FE : "H Salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα".
διαβάστε το...
4. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( Tito Puente ) ΚΙ ΕΓΩ
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN