Latin music logolatin music
editorialΒιογραφικόΝέαΜουσικήΠρόσωπαΙστορίαmediaPhoto GalleryForum
Ημερομηνία: 23/10/2017
latinmusic category

Σελίδα 2 από 2




ALFREDO DE LA FE : "Η Salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα".


                      

- Η Tipica 73 ήταν, παρ΄όλα αυτά, μια salsa ορχήστρα απο τη Νέα Υόρκη, σε μια εποχή που στην Κούβα έβλεπαν οτιδήποτε έφερε τον τίτλο “salsa” με αρκετή καχυποψία, αν όχι με εχθρότητα. Η μουσική σας πώς έγινε δεκτή στην Κούβα;
 

- Καταλαβαίνω τί θες να πείς, αλλα πρώτον, εμείς είμαστε μια πάρα πολύ καλή ορχήστρα, δεύτερον στην Κούβα εκτίμησαν πολύ την τόλμη μας να πάμε εκεί, οπότε γενικά μας δέχθηκαν πάρα πολύ θετικά. Εμένα προσωπικά, οι βιολιστές της Κούβας με είχαν ήδη ακουστά και με σέβονταν πολύ. Ηταν, λοιπόν, μια υπέροχη εμπειρία, αλλά επίσης, ήταν και η καταστροφή της Tipica 73, καθώς απο εκεί κι έπειτα οι Κουβανοί των Η.Π.Α. μας έκαναν πραγματικό εμπάργκο κι αυτό μας δημιούργησε τεράστια προβλήματα. Θεώρησαν την επίσκεψη μας στην Κούβα σαν ύψιστη προσβολή, όμως εμείς σε καμμία περίπτωση δεν πήγαμε εκεί για να στείλουμε οποιοδήποτε πολιτικό μήνυμα ή να σπάσουμε το αμερικάνικο εμπάργκο στο νησί. Το κάναμε μόνο απο αγάπη για τη μουσική, γιατί για όλους μας ήταν ένα όνειρο το να πάμε στην Κούβα. Ειδικά εγώ, που είχα φύγει απο εκεί το 1965, είχα την ευκαιρία να ξαναδώ την οικογένεια μου και το σπίτι που γεννήθηκα. Η συγκίνηση μου ήταν στ΄αλήθεια μεγάλη. Μετά που γυρίσαμε στις Η.Π.Α., η εταιρεία που φτιάχνει τα λατινοαμερικάνικα κρουστά όργανα, η Latin Percussion, αποφάσισε να φτιάξει ένα γκρούπ προκειμένου να προωθήσει τη latin μουσική και, βεβαίως, τα προϊόντα της. Το γκρούπ ονομάστηκε Latin Percussion Jazz Ensemble και είχε επικεφαλής τον Tito Puente, ενώ κατά καιρούς συμμετείχαν και οι Carlos “Patato” Valdes, Eddie Martinez, Johnny Rodriguez, Jorge Dalto, Mike Vinas και άλλοι, απο ένα σημείο και μετά όμως λειτούργησε ως κουιντέτο. Ταξιδέψαμε σε όλο τον κόσμο με εκείνο το γκρούπ, πήγαμε σε κάπου 40 χώρες κι ήταν πάρα πολύ καλά, γιατί με τους Latin Percussion Jazz Ensemble δέν είμαστε υποχρεωμένοι να παίζουμε για να χορεύει ο κόσμος, αλλά για ένα κοινό σε θέατρα ή αίθουσες συναυλιών, που καθόταν και μας άκουγε προσεκτικά, οπότε είχαμε την δυνατότητα να «απλώσουμε» περισσότερο τα σόλο μας και να παίξουμε πιο προχωρημένα πράγματα.

- Alfredo, θα ήθελα να επιστρέψω εν μέρει στην προηγούμενη ερώτηση: Ποιά είναι η γνώμη σου για την σχέση ανάμεσα στην κυρίως ειπείν μουσική της Κούβας και την salsa, έτσι όπως αυτή αναδύθηκε απο τον ισπανόφωνο πληθυσμό της Νέας Υόρκης

- Κοίταξε, με δυό λόγια αυτό που συνέβη ήταν ότι, αφού έκλεισαν τά σύνορα της Κούβας προς τον έξω κόσμο, στις Η.Π.Α. χρησιμοποίησαν τον όρο salsa για την κουβανέζικη μουσική που έπαιζαν εκεί. Ως τότε, πήγαινες σε ένα δισκάδικο κι έψαχνες κομμάτια και δίσκους ανάλογα με τους διάφορους επι μέρους ρυθμούς, έλεγες «δώσε μου ενα mambo, ένα son montuno» και λοιπά. Ο Jerry Masucci, ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρείας Fania, πολύ έξυπνα τα έβαλε όλα αυτά κάτω απο την ταμπέλα “salsa” κι έτσι έπιασε στην αγορά. Αλλά για μένα, η μουσική είναι μουσική και δέ με νοιάζει απ΄όπου κι αν έρχεται ή όπως κι αν λέγεται. Είναι όμως αλήθεια πώς στην Κούβα αρνούνταν για πολλά χρόνια την λέξη salsa, αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν πώς απο καθαρά οικονομική και εμπορική σκοπιά, αυτή τους η άρνηση απέβαινε εναντίον της κουβανέζικης μουσικής. Τί έκαναν εν τέλει; Ονόμασαν κι αυτοί την δική τους μουσική salsa για να μπορέσουν να επιβιώσουν στον ανταγωνισμό της διεθνούς αγοράς. Με την ευκαιρία, να σου πώ ότι μ΄αρέσει αυτή η συνέντευξη που κάνουμε, γιατί λέμε πράγματα που είναι σημαντικά να τα ξέρει ο κόσμος και θέλω να σε συγχαρώ, γιατί συνεισφέρεις στην πληροφόρηση και την παιδεία γύρω απο αυτή τη μουσική, το οποίο είναι μια πολύ σημαντική ευθύνη, κι ακόμα, υποστηρίζεις την καλή μουσική κι όχι τα διάφορα hits της μόδας. Γιατί πολλές φορές ο κόσμος δεν ξέρει και ο ένας λέει πως η salsa είναι κουβανέζικη, ο άλλος πως η salsa είναι πορτορικάνικη, ο παράλλος πώς χορεύει κουβανέζικα κι ένα σωρό τέτοια, που δείχνουν την σύγχυση που επικρατεί.

- Ευχαριστώ. Υπάρχει όμως και η κάπως ακραία άποψη ανθρώπων όπως ο Tito Puente ή η Celia Cruz, που πάντοτε έλεγαν πώς η salsa δέν υπάρχει και πώς όλο αυτό που οι υπόλοιποι ονόμαζαν salsa δέν είναι παρά σκέτη κουβανέζικη μουσική. Εσύ συμφωνείς με αυτό;

-
Οχι, δεν συμφωνώ. Είναι αλήθεια πώς ξεκίνησε έτσι, αλλά στην πορεία άλλαξε, καθώς παιζόταν απο πορτορικάνους, παναμέζους και κολομβιάνους και κατέληξε μια διαφορετική ιστορία απο την μουσική της Κούβας. Αλλα για πες μου, τί παίζει για παράδειγμα ο Oscar D’Leon;

- Καλά, ο Oscar D’Leon είναι γνωστό ότι έχει επηρρεαστεί πολύ απο τη μουσική της Κούβας. Αλλά πες μου εσύ, τί παίζει ο Willie Colon;

-
Ο Willie Colon παίζει πιο βραζιλιάνικα.

- Σωστά. Θα έλεγα πιο νεοϋορκέζικα, με στοιχεία βραζιλιάνικα. Η Sonora Poncena, απο την άλλη, είναι φανερό πώς πατάει περισσότερο στη μουσική της Κούβας.

- Κι ο Roberto Roena το ίδιο.

- Οχι, ο Roena έχει κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα, έχει επίσης διασκευάσει βραζιλιάνικη μουσική, ενώ στους δίσκους του ακούς πολλά στοιχεία απο rock και funk.

- Ξέρεις τι λέω τελικά ; Πώς η salsa, τώρα πιά, δεν είναι ούτε κουβανέζικη ούτε πορτορικάνικη. Στην πραγματικότητα, ανήκει σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.

- Αυτή ακριβώς είναι και η δική μου γνώμη.

- Είναι μια μουσική με την οποία ταυτίζονται όλοι οι λατινοαμερικάνοι. Και πάνω απ΄όλα, οι λατινοαμερικάνοι της ξενιτιάς, αυτοί που ζούν μακριά απο τις χώρες τους. Αν είσαι, ας πούμε, λατινοαμερικάνος που ζείς στην Ελλάδα, ακούς ένα κομμάτι salsa κι αυτομάτως, σε μεταφέρει στη γειτονιά σου και στην γωνία του δρόμου πλάι στο σπίτι σου. Σου έρχεται η μυρωδιά απ΄το φαγητό που μαγείρευε η γιαγιά σου και νιώθεις σα να το γεύεσαι πραγματικά. H salsa είναι ένα ταξίδι, μια σημαία, μια πατρίδα. Είναι όλα αυτά μαζί.

- Ακριβώς. Η salsa είναι σίγουρα μια κατάσταση που δέν περιγράφεται μόνο με μουσικούς όρους, αλλά περισσότερο ανήκει στην ευρεία λαϊκή κουλτούρα της Λατινικής Αμερικής.

- Ετσι είναι. Αλλά πρόσεξε: Η salsa του 60 και του 70 δέν είναι ίδια με τη σημερινή. Τότε είχε πιο έντονη πολιτιστική και πολιτική ταυτότητα, γιατί η ισπανόφωνη μειονότητα της Νέας Υόρκης τότε ξεκινούσε να πατάει στα πόδια της, να ξεπροβάλλει σαν οντότητα και να παλεύει για να επιβληθεί στο περιβάλλον της. Αυτός ο αγώνας αποτυπώθηκε στη μουσική εκείνης της εποχής, που αντίστοιχα ήταν γεμάτη επιθετικότητα, στο παίξιμο και στο πνεύμα. Αργότερα όμως, καθώς ο μέσος λατινοαμερικάνος βρήκε δουλειά, σπίτι, κι απέκτησε πρόσβαση σε κάποιες ανέσεις, δέν υπήρχε πιά ανάγκη για τόση πάλη, οπότε καθώς ημέρευε εκείνος, άρχισε να ημερεύει και η μουσική του αντίστοιχα. Κατάλαβες ; Γιατί πιά δέν είχε την ανάγκη ν΄ανοίξει δρόμο στη ζούγκλα με τη ματσέτα, όπως λέμε, δηλαδή να φωνάξει ποιός είναι για να τον σεβαστούν. Ο ισπανόφωνος έχει δύναμη πιά στην Αμερική, άρα έχει πάψει να αγωνίζεται και το ίδιο συνέβη και στη μουσική του. Βέβαια, τα πάντα στη μουσική, ακόμα και το rock κι η jazz, διαγράφουν έναν κύκλο κι επανέρχονται, γι΄αυτό σήμερα βλέπουμε μια αναβίωση της κλασικής salsa. Αλλά πες μου, εσύ πιστεύεις πώς η salsa θα εξαφανιστεί;

- Οπωσδήποτε βρίσκεται σε πτώση, αλλά όχι, δεν πιστεύω πώς θα εξαφανιστεί.

- Ούτε εγώ πιστεύω πως θα εξαφανιστεί, όμως φοβάμαι πώς θα καταλήξει κάπως σαν την jazz, δηλαδή μια μουσική με συγκεκριμένο και επιλεγμένο ακροατήριο, απο το οποίο θα απουσιάζει η νεολαία.

- Κάτι τέτοιο είναι πράγματι πιθανό.

- Αν γίνει αυτό, πιστεύω πώς την ευθύνη θα την έχουμε εμείς οι μουσικοί, γιατί δεν θέλουμε πιά να ρισκάρουμε και να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Αλλά κι ο κόσμος θέλει ν΄ακούει τα ίδια. Οταν γύρισα να εγκατασταθώ στη Νέα Υόρκη, πριν λίγα χρόνια, άρχισα να παίζω τα τραγούδια του προτελευταίου δίσκου μου, του “Latitudes”, που για μένα είναι ένας εξαιρετικός δίσκος, τον οποίο ηχογράφησα κυριολεκτικά στο σαλόνι του σπιτιού μου στο Μιλάνο. Οταν λοιπόν άρχισα να παίζω αυτό το υλικό στη Νέα Υόρκη, ο κόσμος μου έλεγε «ρε φίλε, γιατί δέν μας παίζεις αυτά που έπαιζες πρίν 20 χρόνια;». Πρόσφατα, έκανα τον δίσκο “La Llave De Oro”, που έχει κυρίως διασκευές παλιών κομματιών σε στύλ charanga, κι όλοι είπανε «τώρα μάλιστα, αυτό θέλαμε απο σένα να μας παίξεις»...
 
- Ναί, αλλά το “La Llave De Oro” έχει κάτι που λείπει απ΄όλη σχεδόν τη μοντέρνα salsa δισκογραφία : Εχει αυτό που λέμε “sabor”, αυτή την χορευτική «νοστιμιά» και την ρυθμική αίσθηση που δέν βρίσκεις εύκολα στη σημερινή μουσική.

- Ναί, κι έχει κάτι ακόμα : Απλότητα.

- Ακριβώς αυτό. Γιατί πώς γίνεται να ακούς, ας πούμε, παλιές ηχογραφήσεις του Rafael Cortijo ή του Ismael Rivera, των οποίων η μουσική ήταν τεχνικά απλούστατη, και να σε συναρπάζει τόσο το αποτέλεσμα ;

- Γιατί όσο πιο απλή είναι η μουσική, τόσο πιο σταθερά πατάει πάνω στο clave, ενώ όσο πιο πολύπλοκες γίνονται οι ενορχηστρώσεις, τόσο πιο δυσλειτουργική καταλήγει η μουσική. Κοίτα το παράδειγμα του Buena Vista Social Club. Κομμάτια απλά, παραδοσιακά, που όμως κατέκτησαν όλο τον κόσμο.

- Σύμφωνοι, αλλά το Buena Vista στηρίχθηκε και απο μια πολύ μεγάλη επικοινωνιακή καμπάνια.

- Το οποίο αποδεικνύει ότι ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο που λείπει απο την σημερινή salsa είναι η αποτελεσματική δισκογραφική βιομηχανία. Η κρίση δέν είναι μόνο μουσική, είναι και δισκογραφική, γιατί σήμερα καμμία εταιρεία δέν επενδύει αξιόλογα χρήματα στην salsa. Και δεν επενδύουν χρήματα γιατί δέν κερδίζουν χρήματα πια απο την salsa. Προτιμούν, λοιπόν, να επενδύουν στο reggaeton, αφού πουλάει πάρα πολύ.

- Επιπλέον, το reggaeton απαιτεί ελάχιστα έξοδα παραγωγής, καθώς φτιάχνεται απο δυο – τρία άτομα στο στούντιο.

- Και δεν χρειάζεται να είσαι καν μουσικός για να παίξεις reggaeton, αφού τα πάντα γράφονται και παίζονται απο τους υπολογιστές. Ομως κι ο κόσμος δέν έχει όρεξη πιά για πραγματικά ενδιαφέρουσες μουσικές. Εχουν σημαντικά καθημερινά προβλήματα να λύσουν για να νοιαστούν για το μέλλον της salsa ή οποιασδήποτε μουσικής. Είμαστε λίγοι αυτοί που καθόμαστε να αναλύσουμε αυτά τα πράγματα και ν΄ακούσουμε πραγματικά καλή μουσική. Ομως, τα κομμάτια του Cheo Feliciano, του Hector Lavoe ή του Ismael Rivera ποτέ δέν ακούγονται παλιωμένα ή ξεπερασμένα και πάντα θα ζούν στην συνείδηση των λατινοαμερικάνων. Ακούς σήμερα το “Gasolina”, το reggaeton, αλλά μετά απο έξι μήνες δεν θες να το ξανακούσεις ποτέ σου, γιατί αυτό που σου προσφέρει είναι πάρα πολύ φτωχό. Είναι μόνο μουσική για τα πάρτι και τις ντισκοτέκ κι απο αυτή την άποψη το σέβομαι το reggaeton, γιατί πιστεύω πως όποιος ξοδεύει ώρες και παιδεύεται για να δημιουργήσει κάτι αξίζει αυτόματα τον σεβασμό.

- Σωστά. Ας γυρίσουμε όμως στην αφήγηση της προσωπικής σου ιστορίας. Που είχαμε μείνει;

-
Στον Tito Puente και στο Latin Percussion Jazz Ensemble. Επαιζα με αυτούς, γιατί η Tipica 73 βρισκόταν πιά σε κατάσταση διάλυσης. Εκείνη την εποχή, κι αυτό είναι κάτι που λίγοι ξέρουν αλλά τώρα πια μπορώ να το πώ, αντιμετώπισα ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στη Νέα Υόρκη με τα ναρκωτικά και την αμερικανική δικαιοσύνη, εξ αιτίας του οποίου κινδίνευσα να καταδικαστώ σε πολυετή φυλάκιση. Μπροστά σε εκείνη την προοπτική, αποφάσισα να φύγω απο την χώρα. Μάζεψα τα πράγματα μου, πήρα το διαβατήριο μου κι έβγαλα ένα εισιτήριο για την Κολομβία. Είχα μια προσφορά για δουλειά, οπότε πήγα στο Juanchito, έξω απο το Cali. Είναι αυτό που λέμε ουδέν κακόν αμιγές καλού, γιατί τελικά στην Κολομβία ήταν που έγινα πραγματικά κάποιος κι απέκτησα μεγάλο όνομα σαν καλλιτέχνης. Απο απλός μουσικός, έγινα μαέστρος.

- Αν υποθέσουμε πώς μπορούσες να μείνεις στη Νέα Υόρκη, πώς νομίζεις ότι θα εξελισσόσουν εκεί ;

- Θα ήμουν ένας απο τους τόσους μουσικούς της Νέας Υόρκης, να σκυλοβαριέμαι και να παίζω χρόνο με το χρόνο τα ίδια πράγματα.

- Ναί, αλλά πρίν φύγεις απο τη Νέα Υόρκη, είχες βγάλει κάποιους εξαιρετικούς προσωπικούς δίσκους, όπως το πρώτο σου που ήταν πολύ πειραματικό ή το “Triunfo”, ένα θαυμάσιο άλμπουμ σε στύλ charanga.

- Το “Triunfo” ήταν σούπερ, σίγουρα. Αλλα ο Θεός ξέρει τί κάνει και στην Κολομβία απέκτησα ένα διαφορετικό μουσικό στύλ κι ανέπτυξα έναν άλλο τρόπο παιξίματος. Πιο πρίν, νόμιζα πώς η Νέα Υόρκη ήταν το κέντρο του κόσμου και πως ο υπόλοιπος πλανήτης βρισκόταν σε πρωτόγονη κατάσταση. Αλλα στην Κολομβία κατάλαβα ότι όχι μόνο αυτό δεν ίσχυε, μα πώς υπήρχε αληθινή μαγεία σε άλλες χώρες.

- Πώς βρήκες την Κολομβία, την εποχή που έφτασες για να ζήσεις εκει;

- Οταν πήγα, το κομμάτι που ήταν νούμερο ένα χιτ σ΄ολόκληρη τη χώρα ήταν δικό μου, το “Somos Los Reyes Del Mundo”. Πολύ μεγάλη επιτυχία, παιζόταν όλη μέρα στο ραδιόφωνο. Λοιπόν, άρχισα να παίζω για την ντόπια υψηλή κοινωνία, τα μέλη της κυβέρνησης, ακόμα και τον πρόεδρο της χώρας. Εκτός αυτού, καθώς έπαιρνα ακόμα ναρκωτικά, σκεφτόμουν πως στην Κολομβία είχα βρεί τον παράδεισο! Πρόσεξε όμως, δέν θέλω να υποτιμήσω την Κολομβία με αυτό που λέω, γιατί είναι η δεύτερη πατρίδα μου, την αγαπάω παθολογικά και πιστεύω πώς είναι μια χώρα γεμάτη ομορφιά, ποιότητα και καταπληκτικούς ανθρώπους. Στην Κολομβία ξαναβρήκα το σπίτι μου, τον κόσμο μου, τον εαυτό μου. Εμεινα δεκατέσσερα χρόνια εκεί.

- Σε ποιά πόλη;

- Επτά μήνες στο Cali, κατόπιν έντεκα χρόνια στο Medellin και τα υπόλοιπα στην Bogota. Μάλιστα, στην Bogota, καθώς στα νιάτα μου είχα σπουδάσει και ηθοποιία, άρχισα να παίζω σε διάφορες telenovelas, τηλεοπτικές σαπουνόπερες.

- Μπράβο! Σε είχα δεί σε μια novela που έπαιζαν γύρω στο 1997 στην Κούβα. “Azucar” δεν λεγόταν ;

- Ναί, έπαιξα στο “Azucar”. Είχε πλάκα, γιατί όταν εκείνη την εποχή πήγα στην Κούβα για μια ηχογράφηση, όλος ο κόσμος με έδειχνε στον δρόμο κι έλεγαν «κοίτα, αυτός που παίζει στο “Azucar” !». Με ήξεραν όλοι, λόγω σαπουνόπερας φυσικά. Θέλω να πώ, όμως, πώς στην Κολομβία ήταν που αποτοξινώθηκα οριστικά και θέλω να ξεκαθαρίσω ότι έχω κλείσει δεκαοκτώ χρόνια μακριά απο τα ναρκωτικά, ύστερα απο πάρα πολλά χρόνια που ήμουν άσχημα μπλεγμένος. Είναι πολύ σημαντικό να το αναφέρουμε αυτό, γιατί υπάρχουν ακόμα πάρα πολλοί άνθρωποι εθισμένοι στις ουσίες και θέλω να τους πώ ότι αφού κατάφερα να καθαρίσω εγώ, τότε ο καθένας μπορεί να το κάνει. Το καθοριστικό για μένα ήταν να συνειδητοποιήσω τελικά πόσο άθλια ήταν η κατάσταση μου και να αναζητήσω βοήθεια. Πιστεύω πώς όποιος αναγνωρίσει θαρραλέα το πρόβλημα του και ζητήσει βοήθεια, θα σωθεί απ΄τα ναρκωτικά. Για πολλά χρόνια, εγώ δέν πίστευα πώς θα μπορούσα να απεξαρτηθώ. Ελεγα σ΄όλους πώς όταν πεθάνω, δέν θέλω να με θάψετε, θέλω να συνεχίσετε να με κουβαλάτε στίς φιέστες και να μου ρίχνετε πρέζα στο κορμί. Αλλά ακόμα κι εγώ απεξαρτήθηκα.

- Alfredo, είναι αληθινό το περιστατικό μ΄εσένα και τον Πάπα;

- Απολύτως αληθινό. Οταν επισκέφθηκε ο Πάπας Ιωάννης Παύλος την Κολομβία, με κάλεσαν απο την κυβέρνηση να δώσω ένα ρεσιτάλ προς τιμήν του σε μια εκδήλωση παρουσία του προέδρου. Προετοιμαζόμουν δύο μήνες για εκείνη την ημέρα και το προηγούμενο βράδι, είπα «θα βγώ να πιώ μόνο ένα ποτάκι, έτσι για να το γιορτάσω». Αλλα έμπλεξα, μέθυσα κι έπαιρνα ναρκωτικά όλη τη νύχτα και στις 9 το πρωί, που ήταν προγραμματισμένο το ρεσιτάλ ενώπιον του Πάπα, είπα «στο διάολο ο Πάπας, τί να πάω να κάνω μ΄αυτόν τον γέρο με τ΄άσπρα» και δέν πήγα. Συνέχισα την φιέστα. Εκεί πραγματικά έπιασα πάτο κι όταν ξενέρωσα, αποφάσισα πώς ήταν ώρα ν΄αλλάξω. Τέλος πάντων, κάποια στιγμή άρχισα να κάνω δουλειές και έξω απο την Κολομβία, με πρώτο προορισμό μου την Ελβετία, σε μια δουλειά που μου είχε κλείσει ένας Κολομβιανός ατζέντης που, σημειωτέον, μου έφαγε και τα λεφτά. Εκεί γνώρισα τον Hector Legarreta, της Duende Management στην Ιταλία, που με στήριξε πολύ, ενώ επίσης με βοήθησε κι ο καλός μου φίλος, ο Gabriel Garcia Marquez.

- Είστε φίλοι με τον Gabriel Garcia Marquez;

- Βέβαια. Ο Gabriel είναι εκπληκτικός άνθρωπος. Τον γνώρισα όταν ο αδερφός του είχε σοβαρό πρόβλημα με τα ναρκωτικά κι ο Marquez μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω, πράγμα που έκανα και ο αδερφός του κατάφερε να απεξαρτηθεί και να αναπαυθεί αργότερα ήσυχος και εν ειρήνη, γιατί ήταν ηλικιωμένος. Μέσα απο αυτή την ιστορία γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι με τον Marquez και την γυναίκα του. Αργότερα, μου ανταπέδωσε την χάρη, όταν με βοήθησε να αποκτήσω την κολομβιάνικη υπηκοότητα. Ακόμα, με έστειλε να εκπροσωπήσω την Κολομβία στην μεγάλη έκθεση Expo Sevilla του 1992. Πάει καιρός που πέρασα τίς γιορτές των Χριστουγέννων σπίτι του, οικογενειακά, με την γυναίκα του, τα έντεκα αδέρφια του, τα παιδιά και την μητέρα του, Θεός σχωρέστην. Ηταν καταπληκτικά και πάντοτε σκέφτομαι τον Gabriel σαν έναν απίστευτο άνθρωπο και πολύ αγαπημένο φίλο.

- Μια και μιλάμε για τον Marquez, που είναι δηλωμένος φανατικός του κολομβιάνικου vallenato, νομίζω πώς κι εσύ ηχογράφησες αρκετά κομμάτια αυτού του είδους όσο ήσουν στην Κολομβία, έτσι δεν είναι;

- Ακριβώς. Εκανα έναν ολόκληρο δίσκο, το “Alfredo de la Fe : Vallenato”, γιατί στην Κολομβία είχα την ευκαιρία να μάθω πολλά για την δική τους μουσική που είναι πάρα πολύ πλούσια και μου αρέσει πολύ. Ελεγα λοιπόν πώς όταν γνώρισα τον Legarreta της Duende Management, που διοργανώνει συναυλίες, άρχισα να έρχομαι συχνά στην Ευρώπη για εμφανίσεις. Εκείνη την εποχή στην Κολομβία τα πράγματα είχαν γίνει πολύ δύσκολα, λόγω της βίας και της εγκληματικότητας, και ειδικά οι μουσικοί είχαν μεγάλο πρόβλημα να βρούν δουλειά, καθώς η κυβέρνηση πέρασε ένα νόμο που υποχρέωνε όλα τα νυχτερινά κέντρα να κλείνουν στις έντεκα το βράδυ. Αφού όμως οι Κολομβιάνοι ήταν συνηθισμένοι να βγαίνουν στις έντεκα, επόμενο ήταν η νυχτερινή ζωή να πέσει πάρα πολύ και λόγω όλων αυτών, άρχισα να σκέφτομαι να φύγω οριστικά απο την χώρα. Ετσι, το 1997 αποφάσισα να εγκατασταθώ στην Ιταλία. Εφτιαξα μια καινούρια ορχήστρα, που κατόπιν έγινε γνωστή με το όνομα Mercadonegro, και με αυτήν έγραψα τον δίσκο μου “Latitudes”. Κατά τη γνώμη μου, οι Mercadonegro είναι απο τίς καλύτερες salsa μπάντες στον κόσμο αυτή την στιγμή. Στην Ιταλία έμεινα σχεδόν εφτά χρόνια και σε αυτό το διάστημα, έπαιξα σε πάρα πολλές συναυλίες, ενώ ήμουν ο μουσικός διευθυντής της Celia Cruz για τις ευρωπαϊκές περιοδείες της.

- Ηταν ακριβώς η εποχή που η salsa άρχισε να αποκτά μεγάλο ακροατήριο στην Ευρώπη, έτσι δέν είναι;

- Σωστά. Εσύ πιστεύεις πώς αυτό ισχύει ακόμα;

- Απολύτως, παρ΄ότι στις Η.Π.Α. και στη Λατινική Αμερική η δημοτικότητα της έχει πέσει αρκετά.

-
Εκτός απο την Κολομβία, που συνεχίζει ακάθεκτη. Αυτή την στιγμή, η πρωτεύουσα της salsa είναι η Κολομβία, υπο την έννοια πώς εκεί ακούγεται, παίζεται και καταναλώνεται περισσότερο απ΄οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Λοιπόν, πέρασα στην Ευρώπη εφτά εκπληκτικά χρόνια, ώσπου μου παρουσιάστηκε η ευκαιρία να διευθετήσω επιτέλους εκείνη τη μεγάλη εκκρεμότητα που είχα στις Η.Π.Α. Το έκανα και επέστρεψα στη Νέα Υόρκη, που είναι το πραγματικό μου σπίτι, ύστερα απο είκοσι ολόκληρα χρόνια. Και βρήκα μια Νέα Υόρκη εντελώς διαφορετική και αλλαγμένη σε σχέση με το πώς την είχα αφήσει δυο δεκαετίες πρίν. Οταν έφυγα απο εκεί, οι μουσικοί της salsa δουλεύαμε εφτά μέρες την εβδομάδα, πολλές φορές μάλιστα κάνοντας δύο εμφανίσεις την ημέρα, ακόμα και τρείς ή τέσσερις, σε περιπτώσεις που παίζαμε απο τις οκτώ το βράδι μέχρι τις δέκα το επόμενο πρωί. Βρήκα, λοιπόν, μια άλλη κατάσταση, αλλά η Νέα Υόρκη είναι πάντα η πρωτεύουσα του κόσμου κι εκεί, βέβαια, που έχω το σπίτι και την οικογένεια μου. Είδα την μητέρα μου ύστερα απο τόσα χρόνια κι ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος. Αμέσως έπιασα δουλειά, γιατί όλοι οι μουσικοί κι οι ορχήστρες άρχισαν να με καλούν για να παίξω μαζί τους, οπότε παρ΄ότι η κατάσταση έχει δυσκολέψει πολύ για τους μουσικούς εκεί, δόξα τω Θεω εγώ δέν σταματάω να δουλεύω. Και φυσικά, δεν σταματάω να ταξιδεύω κι έτσι ήρθα στην Ελλάδα, μετά απο πρόσκληση του Βασίλη Κουνενή και του Palenque, για να βρώ μια χώρα που μ΄έχει αληθινά μαγέψει. Μ΄αρέσει πάρα πολύ η Ελλάδα και μ΄αρέσει πολύ το Palenque, που νομίζω πώς είναι το καλύτερο latin στέκι στην Αθήνα. Εχω έρθει ήδη τέσσερις φορές και έχω καλούς φίλους εδώ, όπως τον σπουδαίο Vangelis (Βαγγέλη Παπαθανασίου), που τον θεωρώ μεγάλο δάσκαλο κι επιπλέον, είναι φανατικός της latin μουσικής. Για να καταλάβεις, στο σπίτι του έχει δεκαοκτώ congas ! Ο Vangelis ήταν, επίσης, και πολύ καλός φίλος του Tito Puente. Εδώ και ένα χρόνο σχεδόν συζητάμε για την προοπτική να κάνουμε μαζί ένα μεγάλο project πάνω στη λατινοαμερικάνικη μουσική, εδώ στην Ελλάδα, κι αν και ακόμα δέν το έχουμε ορίσει χρονικά, είμαι σίγουρος πώς θα γίνει στην ώρα του. Θα μ΄άρεσε, ακόμα, να συνεργαστώ με Ελληνες μουσικούς και να πειραματιστούμε, εγώ με το βιολί μου κι αυτοί με τα όργανα τους, γιατί μ΄ενδιαφέρει πάντα να εξελίσσομαι και να εξερευνώ όλες τίς δυνατότητες. Στη Νέα Υόρκη έχω την δική μου ορχήστρα, στην Ευρώπη με συνοδεύουν οι Mercadonegro και στην Ελλάδα, οι Palenque All Stars, που είναι μια μπάντα η οποία όχι μόνο διαθέτει τεράστιο ταλέντο αλλά έχει γίνει και σαν δεύτερη οικογένεια για μένα. Είναι στα σχέδια η ηχογράφηση ενός CD απο τους Palenque All Stars και σ΄αυτό, θα έχω την τιμή να είμαι ο παραγωγός. Ακόμα, έχουμε κάνει κάποιες συζητήσεις με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και υπάρχει η πιθανότητα να εμφανιστώ εκεί, ως προσκεκλημένος σολίστας, με την Καμεράτα ή ίσως την Ορχήστρα των Χρωμάτων, όπως μου έχουν αρχικά προτείνει. Θα δούμε.

- Alfredo, σαν ακροατής τι σου αρέσει ν’ ακούς περισσότερο;

- Μου αρέσει πολύ η κλασική jazz, ξέρεις, Miles Davis, John Coltrane, Dizzy Gillespie, αυτά. Απο latin μπάντες, μ΄αρέσουν φοβερά οι Gran Combo de Puerto Rico, η Sonora Poncena, οι Los Van Van και το συγκρότημα Manolito y su Trabuco.

- Στη μουσική είχες ποτέ κάποιον προσωπικό ήρωα; Ενα είδωλο;

- Το είδωλο μου ήταν πάντα ο Jimmy Hendrix, ακόμα και σήμερα, γιατί αυτά που έκανε ο τύπος ήταν απίστευτα. Επίσης, η Celia Cruz, που μεγάλωσε έξι γεννιές με το τραγούδι της και νομίζω πώς λείπει πολύ σήμερα.

- Στη ζωή σου, έχεις θελήσει να κάνεις κάτι που δέν το έχεις καταφέρει ακόμα;

- Κοίταξε, εγώ νομίζω πώς όταν θέλεις και δοκιμάζεις να κάνεις πράγματα, η ζωή θα σου δώσει ό,τι επιθυμείς. Εγώ, ας πούμε, ονειρευόμουν να παίξω τη μουσική μου με συμφωνική ορχήστρα και πρόσφατα το κατάφερα, όταν εμφανίστηκα με την Συμφωνική του Medellin. Αλλά πρέπει διαρκώς να εξελίσσεσαι, να δοκιμάζεις, να θέλεις και να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. Εγώ θα σταματήσω να θέλω και να κάνω, μόνο όταν πεθάνω.

- Εχεις μετανιώσει για κάτι;

- Για τίποτα. Σίγουρα έκανα και λάθη, αφού ήμουν ναρκομανής για εικοσιδύο χρόνια, αλλά δέ μπορώ να μετανιώσω, γιατί συγχρόνως πέρασα και πάρα πολύ καλά στη ζωή μου.

- Τί σου δίνει κίνητρο για να παίζεις;

- Η γνώση του ότι ζούμε σ΄ένα κόσμο γεμάτο αίμα, βία και προβλήματα, όπου ο δικός μου ρόλος είναι ν΄ανέβω στη σκηνή και να δώσω στο κοινό χαρά κι αγάπη. Υπάρχει τόση λίγη αγάπη στον κόσμο σήμερα, που νιώθω υποχρεωμένος να τους κάνω να την νιώσουν. Να δώ ένα χαμόγελο στο πρόσωπο ενός βασανισμένου ανθρώπου: αυτό είναι το κίνητρο μου στη μουσική.

- Την στιγμή που ανεβαίνεις στην σκηνή και κοιτάς τον κόσμο κάτω, τί σκέφτεσαι;

- Δεν σκέφτομαι. Αισθάνομαι. Αισθάνομαι την ενέργεια του κοινού και νιώθω πού βρίσκεται καθένα απο αυτά τα κεφάλια, για να τα φορτώσω όλα σ΄ένα φανταστικό αεροπλάνο και να τα στείλω σ΄ένα ταξίδι.

 - Τί είναι αυτό που πιστεύεις πώς σε κάνει ξεχωριστό ως μουσικό;

- Το βιολί. Ακόμα, η ευαισθησία κι η σωματική μου έκφραση πάνω στη σκηνή, καθώς και η θέληση μου να προχωράω διαρκώς και να εξελίσσομαι.

 - Ποιά νομίζεις πώς θα θεωρήσει ο κόσμος ως την μεγαλύτερη σου συνεισφορά σ΄αυτή τη μουσική;

- Το ότι πήρα το βιολί, ένα κλασικό όργανο, και το μετέτρεψα σ΄ένα όργανο σχεδόν κρουστό. Ελπίζω, επίσης, να εκτιμήσουν το ότι πάντα έκανα μουσική με ειλικρίνεια και, κυρίως, ψυχή. Πάντα με ψυχή και πάντα με την πρόθεση να δώσω κάτι όμορφο στον κόσμο.


Προηγούμενη σελίδα

Πρόσφατα άρθρα
1. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
2. "Το τραγούδι μου έχει συναίσθημα, συνείδηση, καρδιά": μια συνέντευξη του Ray de la Paz.
διαβάστε το...
3. OMARA PORTUONDO : "Είμαι πλούσια απο την κουλτούρα της Κούβας" (συνέντευξη στον Β.Σ.)
διαβάστε το...
4. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ( Tito Puente ) ΚΙ ΕΓΩ
διαβάστε το...


Γίνετε μέλος σήμερα!

Τελευταίες προσθήκες
1. Η Ιστορία της Μουσικής στην Κούβα, μέρος 1ο : από την Αποικία ως το Son.
διαβάστε το...
2. Στίχοι τραγουδιού : "COMO LA QUERIA" (Raul Marrero)
διαβάστε το...
3. Η latin εκπομπή επιστρέφει στον Kosmos 93.6!
διαβάστε το...
4. Carlos "Patato" Valdes, 1926-2007 : στη μνήμη ενός μεγάλου
διαβάστε το...
5. "Η Salsa ορχήστρα πρέπει να φτάνει τη μουσική σε οργασμικό επίπεδο" (JIMMY DELGADO)
διαβάστε το...
6. "Λοιπόν, Ας Μιλήσουμε Γιά Μουσική" : ένα άρθρο του Gabriel Garcia Marquez.
διαβάστε το...
7. Το CD player του latinmusic.gr : Καλοκαίρι 2007.
διαβάστε το...
8. "Αυλαία" γιά τον τραγουδιστή Tito Gomez.
διαβάστε το...
9. Λάτιν ιστορίες : Η ζωή εν barrio δια στόματος Frankie Vazquez.
διαβάστε το...
10. Στίχοι τραγουδιού : "AHORA ME DA PENA" (Henry Fiol)
διαβάστε το...
Νέες Κυκλοφορίες
Διάφοροι καλλιτέχνες - "BACHATA ROJA"
Αναλυτικά
SON DE TIKIZIA - "PA' LOS PIES"
Αναλυτικά
GILBERTO "PULPO" COLON - "HOT BREAD"
Αναλυτικά
MARC ANTHONY - "El Cantante"
Αναλυτικά
PIBO MARQUEZ & DESCARGA CRIOLLA - "Homenaje A Los Reyes De La Salsa"
Αναλυτικά
Το CD του μήνα
CD of the month
παρουσίαση

Latin chat now!

Φιλικά sites

world music
sofrito
rithmolatino
latin hellas
America Latina

Design & development Lollypop |::| © 2006 Basilio Stamatiou + Latin music & Latin culture
GR EN